Het gaat weer een beetje beter
Maar dat is alles
Mijn hoofd
Daar zit ik in...
Voor mij een gevangenis
De rivieren zijn bijna opgedroogd
Een klein dun stroompje nog...
Dat zie ik door de tralies...
Op mijn hoofd ligt een zwaar kussen
Dat voel ik zo nu en dan...
Als ik naar binnen kijk...
...zie ik de leegte...
die me wegzuigt...
Maar ik zie meer vanuit mijn cel
een wereld vol leven, wezens...
sommigen zitten ook gevangen...
anderen ge'niet'en, een raar woord...
nieten
niet
er niet
is er niet
het is er niet
het is er niet meer
ik denk nooit niet
meer
maar dat komt omdat er wezens zijn
die stoppen pillen in me
maar die genezen niet
die maken het alleen maar erger
voel vreemde pijnen in mijn kaken
als er met die pillen iets veranderd
ik ben een robot geworden
die kunstjes kan
vanuit mijn gevangenis
zie ik hoe mijn lichaam dingen doet
dingen die vroeger een reden hadden
ik vecht wel
ik hou wel vol
want het einde is erger
dan is er niet niet
maar niets
niets
helemaal niets
ook al geloof ik nog
in reincarnatie
Buiten de gevangenis kunnen ze niet begrijpen
dat het mooiste, aller mooiste
kapot is
Misschien wel voor altijd
Elke dag wordt ik wakker en dan
dan begint het opnieuw
de rituelen waar ik me aan vasthoudt
die de dag dragelijk maken
maar wee de verveling, het niets
Dat is de hond die zijn tanden in mij heeft gezet
en me nooit meer los laat
Die loze dingen doe ik, omdat ik niet weet wat ik anders moet
omdat ik niet meer weet hoe het eens was
toen het land mooi was
voordat het verdorde in een kale woestijn
waar hier en daar nog wat dode stronken in staan
skeletten, vormen.....
Waar zijn toch al die herinneringen aan gevoel...
waar zijn ze heen in gegaan...
in mijn gevangenis, mijn hoofd, zijn ze niet
Alleen nog een doffe pijn...
die nog nagloeit...
in dagen die wat mij betreft de laatsten zouden mogen zijn...
ook al ben ik niet alleen
met mijn ouders en mijn vrienden...
alleen ben ik wel... alleen in mijn gevangenis
toch blijf ik nog even
geloof me
sterven is niet makkelijk
je doet niet even het licht uit
dus maak je geen zorgen
morgen ben ik er nog
en ik hoop dat het dan een beetje beter met me gaat
je roen
Ik had er geen zin meer in
Ik had er geen zin meer in,
maar dat kan niet,
want ik ben een goed mens,
en ik dood niet,
zeker niet mijzelf.
Ik had er geen zin meer in,
maar dat ging niet,
want er is mijn adem,
en er is mijn kloppend hart,
beiden sterker dan mijn geest...
Ik had er geen zin meer in,
maar dat kan niet,
want er zijn jullie die me roepen,
ga niet weg, ga niet weg van ons.
Ga niet de onomkeerbare weg...
Ik had er geen zin meer in,
maar dat is zinloos,
want mijn dagboek is nog lang niet vol,
heeft nog niet al mijn woorden gezien,
dan heeft mijn Maria voor niets gehuild,
dan heeft mijn pendel voor niets gezien...
die mooie kaart in mijn tarot...
over een periode die nog komen komt...
Ik had er geen zin meer in,
maar dat ging toch niet,
ik weet toch ook dat dat niet mag,
want dat maakt je zo droef,
dat weet ik toch...
Ik had er geen zin meer in,
helemaal niet, nog steeds niet,
maar er zijn er,
die het misschien zwaarder hadden...of hebben,
en die het telkens weer opbrengen...
omdat ze weten,
dat ze een reden hebben...
om hoop te hebben...
Ik had er geen zin meer in,
geen zin,
maar dat ging niet,
want ik weet dan zeker,
dat ik voor niks gevochten heb,
al die jaren...
Verdwaald
Moet ik dan maar accepteren
dat ik mijn gevoel kwijt ben
moet ik dan zo maar leven
met kleine dingen
kleine dingen om me heen
waarom is er toch
dat knagende gevoel
dat me de hele dag
bezig houdt
ik doe de dingen wel
en zeg ook
tegen mezelf
houdt vol
houdt vol
houdt vol
je kunt het
maar als je je gevoel
al zo lang kwijt
bent
en nu helemaal
dan weet je niet meer
waar je op wacht
want je kan
het niet zien
je kan het niet
aanraken
ik weet niet meer
hoe het voelde
ik heb alleen
nog de herinneringen
uit tijden
dat het zo heel anders was
en ik weet
dat het zo lekker was
als je even kon ontspannen
en ik weet
dat het zo lekker was
dat zomerse gevoel in je gezicht
of de wind op je wangen
of lekker rozig zijn
na een dagje strand
elkaar aankijken
en voelen maar
die spanning in de lucht
Of het krijgen
van een mooi cadeau
vol verassing
ben je
en verwonderd
hou je het vast in je handen
of je laten meedrijven met je dagdromen
verlangen...
verlangen naar iets waar je zo'n zin in hebt
verlangen naar die fantastische reis
verlangen naar het weekend
of verlangen naar het wederzien met jou
een vriend
of je liefste
maar als mijn moeder
belt
en naar me vraagt
zeg ik
het gaat niet zo lekker
ik weet het
ook niet
want het knaagt zo
het knaagt zo erg deze dagen
ik kan mijn ogen
niet sluiten
voor het portiek zag ik net
nog een stelletje zoenend
ik denk
gelukkig met elkaar
het is misschien
maar een moment
maar ik zie het wel
en met mijn eigen ogen
kinderen spelen op straat
onbewust
van hun plezier
onbewust van iets
dat zo gewoon is
zo normaal
en ik zie het weer
en weer
en weer
weer...
op straat
thuis
waar mensen zijn
weer gaat er
een dag voorbij
weer de avond
gehaald
want ik verlang
naar één ding
en dat is even
vergeten
wat er ook al
weer mis is
zo mis is met dit mens
ik weet
één ding
gevoel is leven
zonder
dat
is alles
zinloos
zonder dat
heeft het universum geen zin
filosofen hebben
er vast lang
over
nagedacht
maar ik weet het zeker
je hoeft het niet aan
GOD te vragen
het mag ook aan mij
ik kan je er alles over vertellen
maar sluit nu maar snel dit boek
het is maar een verhaaltje
en daar ben jij nog veel te jong voor
veel te jong
veels te jong
en gelukkig zijn het er maar enkelen die het overkomt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.