De laatste 10 jaar van mijn leven zijn er veel dingen gebeurd. Ik studeerde aan de universiteit maar werd halverwege voor het eerst in mijn leven depressief. Een minderwaardigheidscomplex lag daaraan ten grondslag. Iets dat weer voortkwam uit mijn jeugd en mijn middelbare schooltijd. Ik wist niet wat me overkwam. Zo slecht had ik me nog nooit gevoeld. Ik wist er weer uit te komen door de negatieve gedachten van me af te schrijven en daar positieve gedachten voor in de plaats te zetten. Ook gebruikte ik St. Janskruid wat me uit de depressie hielp. Maar toen al was er iets vreemds aan de hand. Ik miste een deel van mijn gevoel. Het gevoel van dingen te kunnen genieten was een stuk verminderd.
Ik zette mijn studie voort, ging zelfs nog een jaar in het buitenland studeren wat me goed deed. Daarna kwam het afstuderen, een uitermate slopende periode. Veel stress en veel slaapproblemen. Toch hield ik vol en haalde de eindstreep met een mooi project. Echter die periode had wel zijn tol geeist. Mijn gevoel was weg. Zo heb ik nooit kunnen genieten van de dag dat ik mijn diploma behaalde. Geen gevoel betekent; geen plezier, geen verliefdheid, geen geluksgevoel, geen verwondering. Mijn leven was vlak geworden. Ik had ook nog eens andere gezondheidsproblemen en kon zodoende niet aan de slag in mijn vakgebied. Ik werd werkeloos. Ik probeerde te herstellen, ik begon met anti-depressiva via de huisarts maar het hielp niet. Mijn gevoel bleef vlak.
Na een paar jaar gebeurde er iets heel ergs, na een cursus Reiki kreeg ik mijn eerste psychose en werd opgenomen in een GGZ-instelling. Eerst een week in de isoleer en toen weken herstel. Ik mocht weer naar huis maar moest nu ook anti-psychotica slikken. Iets waardoor ik me nog meer afgesloten voelde van de wereld. Het was een ware hel. Na een jaar herstel wilde ik verder met mijn leven en ik werd toegelaten tot een avondopleiding. Ik besloot ook die anti-psychotica af te bouwen. Ik dacht dat ik het wel zonder die pillen zou redden. Het eerste studiejaar ging heel goed. Maar net na het einde van dat studiejaar en een half jaar na het stoppen met die pillen werd ik weer psychotisch; n.l. op het moment dat ik van anti-depressiva wisselde (via de psychiater). Dit keer was het goed raak. Drie opnames vlak achter elkaar. Het duurde in totaal twee maanden. Ik probeerde de studie nog op te pakken maar het lukte niet meer. Ik raakte verslaafd aan de slaappillen en alle energie en motivatie verdween uit mij. Al die tijd geen gevoel en ik zat opgezadeld met nieuwe medicijnen.
Ja, ik was niet meer psychotisch, maar dat was het dan ook wel. Omdat ik het niet meer in mijn eentje aankon ging ik steeds meer bij mijn lieve, zeer behulpzame ouders wonen in een andere provincie dan waar ik eigenlijk woonde.
Ik probeer nu de slaappillen af te bouwen maar dat lukt eigenlijk niet. Mijn slaap wordt steeds slechter en ik depressiever. Mijn leven is een ware hel geworden. Tegen warme zomers kan ik niet meer. Ik sleep me voort als een soort zombie. Zelfmoordgedachten had ik al. Maar de laatse tijd weet ik het steeds zekerder; Ik wil echt niet meer. Ook al heb ik lieve ouders en hulp vanuit de GGZ. Mensen voelen niet wat ik voel. Euthanasie is een lange weg en dat is iets waar ik met mijn ouders niet over kan praten. Hulpverleners denken alleen maar dat ze door middel van gesprekken mij uit de put kunnen halen of door mij activiteiten te laten doen. Echter ik merk geen verschil. Mijn emotieloze hel blijft gelijk. Vanbinnen is er iets voorgoed kapot. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol hou, maar het zal niet lang zijn.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.