Levensverhalen (pagina 1537)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

waarom

waarom heb ik die gedachten, ik wil ze helemaal niet, het is elke dag een gevecht, en probeer maar te ontkennen dat ik niet dood wil, maar zoals vandaag, lukt me dat niet, er liggen een hoop pillen in de kast, een perfect manier, er is nu niemand die me verwacht, ben alleen thuis, dus waarom niet, ik had ze al op tafel gezet vandaag met een glas water. maar uiteindelijk durfde ik het niet, wat een watje voelde ik me, dat is toch wat ik wil, dood. maar waarom doe ik het niet, waarom.......
Datum:
11-01-2007
Naam:
ja groetjes
Leeftijd:
24
Provincie:
Utrecht

Mijn verhaal

Ik heb vroeger nooit vrienden gehad en als ik ze had dan was het voor korte duur. Ik had altijd het gevoel dat er op me neer werd gekeken. Ik werd vaak genegeerd. Ik zit nu in VWO5, waar de situatie eigenlijk nog steeds hetzelfde is. Mensen negeren me en kijken me raar aan. Heb geen echte vrienden, mijn beste vriendin heeft een vriend op school die blijkbaar belangrijker voor haar is. Zij zit mij niet meer staan. Ik heb altijd ruzie met mijn ouders, ze willen dat ik bij me vriend ga wonen zodra hij een eigen huisje heeft. Maar mijn vriend is ook een groot probleem. Ik heb nu anderhalf jaar een relatie met hem, ik hou van hem, hij is de enige die naar me luistert. Maar we hebben veel ruzie (eigenlijk elke dag wel). Ik denk zelf dat ik beter af ben zonder hem, maar zodra ik dit tegen hem zeg dreigt hij met zelfmoord. Ik weet dat hij het meent, zo is hij. Hij heeft zelf ook een rot leven. Hij zegt dat ik het enige lichtpuntje ben. Ik heb hem een aantal maanden geleden zelfs van het station af moeten plukken omdat hij daar zat te wachten om voor de trein te springen. Ik heb hem geadviseerd om naar een pyscholoog te gaan, dit vindt hij echter geen goed idee. Maar intussen blijf ik ermee lopen. Mijn ouders zeggen dat het mijn probleem is, moet ik zelf maar oplossen.
En daarbij komt dat ik me zo eenzaam voel. Misschien lijkt het niet zo wanneer ik dit schrijf, maar geloof me... :-(

Roos
Datum:
11-01-2007
Naam:
roos
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

Mijn verhaal

Eigenlijk weet ik zelf niet eens hoe het komt. Maar ik weet nu dat ik zelfmoord wil plegen, ook al weet ik dat ik een mooie toekomst kan hebben. Ik zie het nu niet meer zitten.

Het begon allemaal toen ik jaren geleden, op de basisschool werd gepest. De jongens moesten me altijd hebben. Nu nog steeds. Zelfs de jongens die 4 jaar jonger zijn.
Niemand heeft het toen ooit voor me opgenomen.
Op de middelbare school ging het niet veel beter. Ik was naar een school gegaan waar niemand van de basisschool was heengegaan. Ik vond het leuker, maar ik werd veel bekritiseerd door sommige klasgenoten. In de klas voelde ik me niet thuis, het waren allemaal vreemden voor me.

In ons gezin botert het ook niet echt. Mijn vader heeft mij wel eens geslagen en hij is ook wel een paar keer heel boos geworden. Geloof me, dat wil je niet meemaken. Nu ben ik bang om iets te zeggen tegen mijn ouders en ben ik bang om iets fout te doen.
Mijn broer en zus, de tweeling, kan ik niet uitstaan. Het loopt altijd uit op ruzie. Ook met mijn andere zus kan ik het niet super goed vinden.
Het voelt altijd of mij moeder en mijn oudste zus me allemaal dingen laten doen, ik moet altijd alles.

Door het gepest van vroeger door jongens kan ik nu heel slecht met mensen omgaan, vooral met jongens. Dat loopt echt niet.
Ik vertrouw helemaal niemand, of haast niemand.

Op school gaat het goed. Ik haal goede cijfers en ik kan goed met de leraren en mede-leerlingen opschieten. Maar school begint me steeds minder te intreseren. Van mij hoeft het niet meer. Het heeft toch geen zin...
Datum:
11-01-2007
Naam:
Estelle
Leeftijd:
16
Provincie:
Friesland

kan niet meer!

Hallo,

toen ik net geboren was hebben mijn ouders mij op mijn hoofd boven het balkon gehange. Ze vonden dat ik een lelijke baby was. Ik geloofde dit verhaal zelf niet toen ik het vorig jaar te horen kreeg. maar het is echt waar. Mijn vader steelt fietsen en als hij een dag geen geluk heeft slaat hij mij op mijn gezicht. Soms spuugt hij op mijn ogen. en als hij depresief is wilt hij mij trekken. Ik heb een aantal jaar in een internaat gewoond. Toen was ik blij dat ik van mijn rotvader af was. Hij kan zijn handen niet thuis houden. TOen ik vorige maand er achter kwam dat mijn moeder crackverslaafd is en neukt om zichzelf te kunne onderhouden, was voor mij de maat vol. Ik kan het niet meer ... geef me alsjeblieft advies...
Datum:
11-01-2007
Naam:
dennis c
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

genoeg!!!

Ik ben het echt beu... al een tijdje.
Nuttig ben ik niet, voor niemand.
Ik wil voor iedereen goed doen, maar uiteindelijk krijg ik alles op mijn kop.
Mijn ex bezorgt me zeker kopzorgen...
Ik ben terug met hem beginnen verkeren sinds een breuk van 3 maanden. Hierbij hebben we veel ruzie gehad en er zijn veel dingen gebeurt.

Nu is het weer uit sinds 2 dagen. Hij ziet me nog graag maar dan doet hij dingen waarbij hij juist het tegendeel bewijst.
Hij kwetst me telkens zooo diep dat ik er elke keer aan onderdoor ga. Het ergste is dat ik hem nog graag zie.

Altijd krijg ik commentaar op alles, op de duur zwijg ik gewoon tegen iedereen. Nooit is iets goed. Wat doe ik hier nog, alleen maar verwijten op mijn dak, me uitschelden, afkeuren.... Nooit voldoe ik!

Ik heb al 3x geprobeerd om er een einde aan te maken met pillen, maar dit lukt steeds niet. Het enigste dat ik er van voel is dat ik een paar dagen slecht ben.

Het gaat steeds verder! Nu ligt er voor de eerste maal een mes voor me....

Ik weet het niet meer.
Datum:
11-01-2007
Naam:
Natasja (uit België, Antwerpen)
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

Je bent het waard om te leven.

Als je zelfmoord wilt plegen heb je daar natuurlijk alle redenen voor vind je zelf. maar het leven is zo slecht nog niet denk om de mensen die om je geven. ZOEK HULP. Ga naar je dokter en vraag of je met iemand kan praten, het moet goed met degene klikken anders is het natuurlijk heel moeilijk ik kreeg een tip van mijn maatschappelijk werk, als je jezelf snijd dan blijven er littekens achter en dat is niet mooi, denk eens aan later je moet het blijven verbergen een tip van haar was als je weer de nijging hebt om te snijden schiet dan een elastiekje naar je pols dan heb je dezelfde pijn prikkel en er blijft geen litteken achter. Mensen pleeg geen zelfmoord het is niet de oplossing. Bid tot God dat lucht op. God wil je helpen als je leven echt waardeloos is ga je vanzelf dood je moet niet met het lot spelen alles komt vanzelf. Je bent mooi zoals je bent je hebt het leven gekregen en je bent het waard.
Datum:
11-01-2007
Naam:
Tips
Leeftijd:
14
Provincie:
Friesland

waarom?

waarom als je het zo moeilijk hebt en je vertelt het mensen,kijken ze je aan alsof je gek bent?
Ik heb zoveel moeten opgeven dat ik alleen mijn werk nog heb,maar heeft die enig begrip? nee!
Waarom steunen die mensen me niet als ze weten dat ik het moelijk heb,waarom wordt ik weer gekwetst? Willen ze dan zo graag van me af? Ik snap het werkelijk niet. Ze kijken me aan alsof ik gek ben en doen verder alsof er niks aan de hand is. Maar intussen heb je mij er weer mee....zo jammer,sommige mensen.
we zouden elkaar moeten steunen in moeilijke tijden,daar heeft iedereen wat aan!

Datum:
11-01-2007
Naam:
Suus
Leeftijd:
20
Provincie:
Utrecht

Vreemde, saaie levensloop

Ik heb alleen maar fouten gemaakt. Doordat ik geen risico's durf te nemen heb ik 13 jaar op eenzelfde plek gewoond en ben daar nauwelijk langer dan voor een week weg geweest. Dat was ook de stad waar ik daarvoor door de week leefde, dus eigenlijk is die stad al langer mijn centrum. Dat is idioot. Ik krijg flashbacks hoe ik daar 15 jaar geleden ook al woonde, en mij zwaar klote voelde. Ik krijg daar enorme angsten van. Ik heb mijn leven verklooit. Gaf steeds anderen de schuld, maar het ligt puur aan mezelf. Ik heb ook nooit een relatie gehad. Niemand heeft zo'n vreemd saai bestaan gehad als ik.
Datum:
10-01-2007
Naam:
Dick
Leeftijd:
42
Provincie:
Gelderland

Waarom?!

Ik heb geen recht op zelfmoord gedachten. Ik heb een goed leven achter de rug, ik heb geen ergere problemen gehad dan af en toe wat pestgedrag op school. Ik heb een vriend waar ik heel erg veel van hou, en die dat ook van mij doet. Toch zie ik het niet meer zitten, heb ik een studie waar ik niet meer in functioneer en verlang ik er zo heftig naar om dood te zijn. Het doet soms zo'n pijn dat ik er zo naar verlang! Het is zo tegenstrijdig, hoe groter mijn verlangen naar het gewoon kunnen oplossen en weg zijn, hoe banger ik voor mijzelf wordt. Ik ben gewoon bang van mijn eigen gedachten en verlangens. Ik kan niet omschrijven hoe ik er naar verlang, het lijkt me zoiets moois de dood! Mijn vriend heeft er een vaag vermoeden van hoe ik me voel en vind dat ik hulp moet zoeken. Maar ik wil helemaal geen hulp! Ik zou willen dat ik het lef had om er een einde aan te maken en de mensen van wie ik houd achter te laten. Ik kan niet meer genieten van zogenaamde gezellige dingen, het lijkt soms wel hoe gezelliger het wordt, hoe rotter ik me voel! Ik heb voordurend de neiging om mezelf pijn te doen, niet alleen te snijden, maar ook mijn handen onder te heet water houden, mijn hoofd tegen de muur slaan enz. Ik kan en wil hier met niemand over praten, ik wil niet de zeikert zijn die altijd maar problemen heeft en nooit eens tevreden kan zijn. Maar soms verlang ik er heel erg naar hier met iemand over te kunnen praten, maar mensen met wie ik vetrouwd genoeg ben gaan zich alleen maar zorgen maken, en hulp wil ik niet. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wou dat ik het lef had er echt een einde aan te maken!
Datum:
10-01-2007
Naam:
Eowyn
Leeftijd:
22
Provincie:
Limburg

Het leven als een zinloze opeenvolging van dagen

De laatste 10 jaar van mijn leven zijn er veel dingen gebeurd. Ik studeerde aan de universiteit maar werd halverwege voor het eerst in mijn leven depressief. Een minderwaardigheidscomplex lag daaraan ten grondslag. Iets dat weer voortkwam uit mijn jeugd en mijn middelbare schooltijd. Ik wist niet wat me overkwam. Zo slecht had ik me nog nooit gevoeld. Ik wist er weer uit te komen door de negatieve gedachten van me af te schrijven en daar positieve gedachten voor in de plaats te zetten. Ook gebruikte ik St. Janskruid wat me uit de depressie hielp. Maar toen al was er iets vreemds aan de hand. Ik miste een deel van mijn gevoel. Het gevoel van dingen te kunnen genieten was een stuk verminderd.

Ik zette mijn studie voort, ging zelfs nog een jaar in het buitenland studeren wat me goed deed. Daarna kwam het afstuderen, een uitermate slopende periode. Veel stress en veel slaapproblemen. Toch hield ik vol en haalde de eindstreep met een mooi project. Echter die periode had wel zijn tol geeist. Mijn gevoel was weg. Zo heb ik nooit kunnen genieten van de dag dat ik mijn diploma behaalde. Geen gevoel betekent; geen plezier, geen verliefdheid, geen geluksgevoel, geen verwondering. Mijn leven was vlak geworden. Ik had ook nog eens andere gezondheidsproblemen en kon zodoende niet aan de slag in mijn vakgebied. Ik werd werkeloos. Ik probeerde te herstellen, ik begon met anti-depressiva via de huisarts maar het hielp niet. Mijn gevoel bleef vlak.

Na een paar jaar gebeurde er iets heel ergs, na een cursus Reiki kreeg ik mijn eerste psychose en werd opgenomen in een GGZ-instelling. Eerst een week in de isoleer en toen weken herstel. Ik mocht weer naar huis maar moest nu ook anti-psychotica slikken. Iets waardoor ik me nog meer afgesloten voelde van de wereld. Het was een ware hel. Na een jaar herstel wilde ik verder met mijn leven en ik werd toegelaten tot een avondopleiding. Ik besloot ook die anti-psychotica af te bouwen. Ik dacht dat ik het wel zonder die pillen zou redden. Het eerste studiejaar ging heel goed. Maar net na het einde van dat studiejaar en een half jaar na het stoppen met die pillen werd ik weer psychotisch; n.l. op het moment dat ik van anti-depressiva wisselde (via de psychiater). Dit keer was het goed raak. Drie opnames vlak achter elkaar. Het duurde in totaal twee maanden. Ik probeerde de studie nog op te pakken maar het lukte niet meer. Ik raakte verslaafd aan de slaappillen en alle energie en motivatie verdween uit mij. Al die tijd geen gevoel en ik zat opgezadeld met nieuwe medicijnen.

Ja, ik was niet meer psychotisch, maar dat was het dan ook wel. Omdat ik het niet meer in mijn eentje aankon ging ik steeds meer bij mijn lieve, zeer behulpzame ouders wonen in een andere provincie dan waar ik eigenlijk woonde.

Ik probeer nu de slaappillen af te bouwen maar dat lukt eigenlijk niet. Mijn slaap wordt steeds slechter en ik depressiever. Mijn leven is een ware hel geworden. Tegen warme zomers kan ik niet meer. Ik sleep me voort als een soort zombie. Zelfmoordgedachten had ik al. Maar de laatse tijd weet ik het steeds zekerder; Ik wil echt niet meer. Ook al heb ik lieve ouders en hulp vanuit de GGZ. Mensen voelen niet wat ik voel. Euthanasie is een lange weg en dat is iets waar ik met mijn ouders niet over kan praten. Hulpverleners denken alleen maar dat ze door middel van gesprekken mij uit de put kunnen halen of door mij activiteiten te laten doen. Echter ik merk geen verschil. Mijn emotieloze hel blijft gelijk. Vanbinnen is er iets voorgoed kapot. Ik weet niet hoelang ik dit nog vol hou, maar het zal niet lang zijn.
Datum:
10-01-2007
Naam:
Jeroen
Leeftijd:
33
Provincie:
Noord-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.