Levensverhalen (pagina 1470)

Ik heb vanalles verzonnen. Alleen maar omdat ik dacht dat mensen me dan zouden begrijpen. Het begon met de waarheid. Toen ik merkte hoe fijn het was om met iemand te praten over dingen verzon ik steeds meer. Het voelde nog steeds heel fijn. Totdat me ouders werden gebeld. Ik weet niet wat ze precies denken. Ik weet niet of ze het nog geloven. Maar het punt is ik voel me steeds meer klote. Ik wil dood zijn, niemand meer tot last zijn. Maar dat kan niet want dan komen ze erachter. En haten ze me. Dan zal niemand me missen. Ik ben bang. Bang om mensen kwijt te raken. De dingen die ik heb verzonnen gaan over m'n ouders. Ik heb dingen meegemaakt met een lerares. Dat heb ik ook verteld. Die dingen zijn waar. Maar over m'n ouders zijn niet waar. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben alles kwijt. Ik heb 1 iemand waar ik graag mee praat en waar ik echt heel veel om geef. Iemand die ik niet meer kan missen. Maar voor haar ben ik niets meer dan een leerling uit haar mentorklas. Elke avond voel ik me klote. Overdag gaat het goed. Dan ben ik bezig. Maar zodra ik iets rustigs ga doen, word ik leeg van binnen. Ik ben voordurend misselijk en ik wil niks eten. 's avonds val ik niet voor 12 uur in slaap en word ik ongeveer 3uur weer wakker. Dan ben ik klaar wakker en depressief. Ik weet het niet meer. Het enige wat ik wil is met m'n mentrix erover praten. En ik wil dat ze me vasthoud. Voor moed. Ik voel me heel alleen als ik net zoals nu thuis achter de computer zit. Iedereen is er. Vader, moeder, zus. Maar nog steeds wil ik niks. Ik wil alleen maar slapen. Maar ik kan niet blijven stilliggen. Ik wil huilen, alleen maar huilen en dat ze tegen me zegt: kom maar, je hoeft niet bang te zijn. Ik ga nergens heen. Ik wil alleen maar dat ik iets meer voor haar beteken dan al die andere kinderen uit m'n klas. Dat ik niet een leerling ben. Maar dat ik ester ben. Dat ik voor haar ook beteken:: het meisje dat mij vertrouwd. Ik vertrouw haar. Ik heb voor haar nooit iemand vertrouwd. Het is eng om iemand te vertrouwen, want het is en blijft een mens. Maar toch zal ik haar nooit vergeten. Het liefste mens dat ik ooit heb ontmoet. Ik hoop dat ze me aardig vind. Dan is de rest niet meer belangrijk. Het klinkt raar ik weet het. Maar ze is net m'n beste vriendin. Zo voelt het.

ik heb hier al enkele keren geschreven. En steeds heb ik het erover hoe slecht ik me voel, wel, ik ben nu na al die tijd niet verbetert, het gaat steeds slechter met me. Ik ben mezelf echt aan het leegzuigen. Ik snij mezelf bijna iedere dag; in me armen, benen, billen,... ik wil mezelf echt helemaal kapot maken, maar helaas lukt het me niet, je ziet brede grote sneeën en bloed, maar toch blijf ik leven. Ik ben nu de laatste weken ook alverslaafd aan weed, iedere avond smoor ik weed, ik kan niet meer zonder. Nu zit ik ook met het probleem dat ik bijna geen weed meer heb en dat mijn 'dealer' er efjes niet aan kan raken, ik zal dus zot worden!Verder naast het snijden en de weed neem ik regelmatig ook pillen, geen drugs, want ik kan er niet aanraken, ookal zou ik willen. Maar ik slik soms zes à acht pijnstillers in 1 keer in voor dat ik ga slapen. Ik slaap goed daardoor, maar ik raak niet dood. IK probeer zoveel, maar het lukt me niet om weg te raken uit dit leven. Alles gaat zo slecht overal en ik ben echt zo ongelukkig. Maar zelfs gaat alles goed, zowel in mijn omgeving of overal in deze wereld, wat dan? Wat als alles dan toch goed gaat? Waarom leven we? ik snap het niet en ik word er gek van door te blijven denken er over. We weten niet eens wat levn is:s! ik kan dit leven echt niet aan, ik wil niet verder. Ik ben alleen, ik kan er met niemand over praten, hoe ik me voel enzo. Ik heb al op het punt te staan om het eens aan iemand te vertellen, want ik wil het echt kwijt, maar iets in me houd me tegen. Iets slechts, iets sterker dan mezelf krijgt het niet over mijn lippen om hulp te vragn. pff ik kan echt niet meer zo leven. ik vraag me eigenlijk af of ik echt hulp nodig heb! Kan er mij aub iemand zeggen op deze site of ik hulp moet zoeken? en hoe?? moet ik me laten opsluiten in een instelling? wat moet ik doen? aub ik smeek iemand, wat moet ik doen? heb ik hulp nodig???

ik heb er niet om gevraagd om geboren te worden en veel dingen in me jongere jaren mee te maken zodat ik nu op 23 jarige leeftijd problemen met vanalles heb . ik heb een baan een huis zorg over een kind welis waar niet me eigen.
maar toch mis ik ontzettend veel wat dacht je van echte zelfvertrouwen liefde ik doe in de gezichten van iedereen alsof ik sterk ben en heel wat aan kan maar van binnen ben ik niet goed ik doe me best maar meer kan ik niet ik wil iemand die echt van me houd zowel buitenkant als binnenkant wil af me angst die ik heb dat ik alleen ken van binnen .ik word gek ervan als mensen praten over innerlijke schoonheid ik ben dik ja heel erg dik maar mensen kijken toch naar je uiterlijk of het nou is voor een baan relatie enz.
mannen die die misbruik maken komen op mijn pad en ik maar denken dat het mijn ridders op het paard zijn .
zelfmoord is wat al lang in me leven op de achtergrond is gebleven dom zeggen mensen je bent lelijk dik stom ik voel me ook zo men zeg bid tot god en alles komt goed is dat zo waarom heb ik zoveel moeten leiden en nog steeds ik voel zoveel pijn ik wil ook echt gelukkig zijn succesvol ik weet het niet soms net als nu ik heb vanmorgen weer eens iets meegemaak wat alleen mislukte mensen als ik meemaken. het is al gebeurd en ik jank er nu om terwijl het voorkomen had kunnen worden maar ja waarom doe ik dan ook zulke dinge n. ik wil gewoon rust me hoofd doet pijn mijn hart is moe ervan om alles maar te dragen ik wou dat ik ook gelukkig was en iemand had die echt goed voor mij is ik wou dat ik goed verstand zodat ik alles goed kan doen vol vertrouwen en zelfverzekerheid en het ook werkelijk kunnen zijn.
heb niet zolang een baan waarin regelmatig zelfdoding in voorkomt het is stom maar waarom trekt het me toch erg aan . het is zo dichtbij het zou alles oplossen in 1 klap geen zorgen meer over alles me familie komt wel over me heen zo belangrijkl ben ik toch niet .
het is stom dat ik zeg want meestal zeggen we dat mensen die zelfmoord plegen egoistisch en niet denken aan de mensen die ze achterlaten weetje als ik er niet was zou het stuk makkelijker zijn voor hun , heb tot nu toe altijd gevochte voor me zelf voor me vrijheid me leven letterlijk en figuurlijk jong volwassen geworden maar ik wil enkan niet meer me hart is al veel zwakker geworden door alles omdat het 4 keer zo hart heeft moeten werken als een gemiddelde persoon van mijn leeftijd.
ik ben moe van me zelf het is heel erg zwaar ik hoop dat het alleen in keer over is en dat ik niet hoeft te lijden tot nu hebben de personen het niet overleefd als ik het goed doe dan is over .

een moe meisje

ik ben een meisje van 19 jaar.
ik woon nog bij me ouders en me broer me zus ik ben nu helemaal allen thuis
daarom dat ik nu hier wat neer gooi.

het begon in 2005 ik behaalde me diploma ik wou kappers opleiding doen maar om te beginnen moest je een stage plek vinden ik kon niks vinden en niks vinde
en op een gevene moment was het te laat om je in te schrijven vbij een andere opeldiing en toen zat ik een jaar thuis
ik werd steeds meer terug getrokkener
steeds stiller durfde niks meer alleen
helemaal niks kwam meer uit mij zo van zulle we dit doen .nee ik wou zelfs niks meer.

ik heb verschillende pogingen gedaan
en tot mijn grote spijt is het ook alemaal mislukt ik wil graag voor de trein springen het begon allemaal goeddit jaar
ik ging naar school kreeg studie geld (want ik had nooti geld om handen ) en kreeg een vriend hij is de liefde van me leven ik wou echt voor hem door het vuur gaan en ik dacht dat ik ook zijn liefde was maar nee hij maakte het uit om de stomst erede die er is
er miste een heel klein stukie
uh ja ik zei dat moet nog groeie en toen haalde hij allemaal excuses er bij dat ie geen tijd had enzow en dat ie blabla en hij zit bijna tot nu tot elke dag op msn wat nou geen tijd rot op
...
dus ik voel me erg alleen en verlaten en ik wil voor de trein springn maar ik geloof dat mn ouders geluk hebben want ik durf dat niet .. ik zit behoortlijk met me zelf aan :S

Ik ben een jongen van 20 jaar en ik word gek van mezelf. Vanaf mijn 15e kreeg ik verlangens naar een vriendin die door de jaren heen alleen maar zijn versterkt. Dit komt doordat iedereen om mij heen een vriendin kreeg.

Waarom is het zo moeilijk voor mij? Ik word gek van mezelf!! Ik denk er iedere dag aan. En zeker nu mijn 5 jaar jongere broertje een meisje heeft. Ik kan de schaamte niet meer aan. Ik mis de intimiteit, de liefde, de gedachte dat iemand jou accepteert zoals je bent.

Ik probeer het van me af te zetten, maar niets anders kan mijn pijnlijke verlangen compenseren. Het is zo’n obsessie voor me geworden en dat is juist niet goed. Ik ben kansloos en zie geen compensatie. Het GGZ heeft een lange wachtlijst en kan pas over een paar maanden terecht.

De gedachte dat mijn broertje van 15 seksueel contact heeft en ik nog niets heb bereikt op dat vlak maakt me gek van waanzin. Waarom gebeurt dit? Waarom ik? Ik ben een lieve jongen, maar omdat ik er zo obsessief mee bezig ben stoot ik blijkbaar mensen af. Maar het blijft me zo achtervolgen. Ik blijf rennen en me verstoppen, maar ik kan nooit ontsnappen aan die gedachtes en verlangens.

Ik heb leuke dingen in mijn leven, maar die kunnen mijn pijnlijke verlangens niet compenseren. Dit is zo zonde, maar het is niet anders. Ik wil sterven. Dat mensen dan verdriet hebben kan me niets meer schelen. Ik zit zo vast in mijn eigen gesponnen web.

Waarom kan er geen meisje van me houden????? Ik heb er alles voor over! Het spijt me dat ik zo ben.

ik wil reageren op roos,

hey roos,
ik begrijp dat het allemaal moeilijk voor je is.
maar,zelfmoord is GEEN oplossing.
iedereen zal r kapot van zijn.
probeer toch,je zal r geen spyt van krygen.
ga praten met een psycholoog ofzo.
ik wil er een worden maar Roos er staat je een mooi leven te wachten er zullen waarschijnlijk ong genog mensen zijn voor je vrienden,vriendinnen.
je moet ze wel opzoeken.

Roos,doe het voor jezelf,voor mij,voor iedereen!!!

Hallo lieve mensen,

Ik begrijp je pijn, nee eigenlijk niet. Maar ik wil jullie alleen vragen te denken aan alle mensen die van jullie houden. Al is het er maar eentje, het is genoeg om te leven. Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd. tien jaar geleden, en nog steeds huil ik erom. Er zijn echt mensen die jou nooit kwijt zouden willlen. Dat jullie het weten,

groetjes cinta

waarom zou ik zelfmoord nou ik zal je/u jullie allemaal uitleg

het gaat niet goed met mij vanaf de basischool ik werd vaak gepest maar ik had wel wat vrienden maar dan nog ik werd ook soms in elkaar geslagen en dat heb ik nooit aan me ouders verteld ik werd verliefd op een meisje uit me klas en via via hoorde ze dat en vanf dat moment hadden we een haatliefde relatie ik ging op een sport waar zij ook op zit ik kreeg meer vrienden erbij etc.
tot op een dag ik in team kwam met ruige jongens ik was amper 14 jaar en ze knokte met me na de trainingen gewoon om me harder te maken om meer lef te krijgen sommige mensen begrijpen dat wel maar het werd steeds erger ze gingen me achtervolgen een keer met de fiets ik was natuurlijk we l handig op de weg en onsnapte er aan maar de volgende dag gingen ze blokken met de fiets en ze sleurde me van me fiets af en bem ik viel op straat en ze lieten me alleen zonder fiets en ik was bewusteloos geraakt ze hadden me op het hoofd geslagen met een knuppel en de volgende dag lag ik in het ziekenhuis ik weet nog steeds niet hoe ik gad een hersenschudding en twee ribben gebroken me arm gebroken en van me hand me 4 vingers behalve me pink gebroken en me been lag ook aan diggelen gelukkig was ik voor me leven niet verlamd anders konden die jongens volgens mij de gevangenis in ik moest stoppen met me sport ik ben aan me arm en been meerdere keren geopereerd en nog steeds zijn die jongens er niet mee weg gekomen vanwege volgens de politie het andere daders zijn en als ik die jongens verraad dan vermoorden ze me dat meisje van die haatliefde kwam bij me thuis een keer en vertelde onder 4 ogen dat zij die jongens heeft gezegd dat ze dat met mij moesten doen en ze zei ook waarom ik ging op dezelfde sport als haar en volgens haar rukte (sorry voor me taalgebruik) ik op haar foto van de klassenfoto van school ( wat natuurlijk niet zo is ) ik wis niet toen wat ik moest doen naar de politie gaan en alles uitleggen of met me ouders praten maar ik had geen enkel bewijs war ik mee aankomen er waren geen getuige het was op het industrieterrein en bij de trainingen deden die jongens of ze mij vrienden waren dus de trainers hadden niks door en de vriendinnnen van dat meisje hadden niks door maar vonden het wel raar dat ik opeens met me sport moest kappen ohja of course gingen mijn cijfers op school wel omlaag alleen vanwege depressie en stress en angst ik ging van gymnasium naar vmbo me ouders konden me niet helpen want het heeft toch geen zin natuurlijk kwam ik ook zelfs in de klas met die jongens tijdens de lessen peste ze me wel maar na school pesten en ramde ze me nog steeds ik moet elke week naar een therapeut toe om me been en arm te behelpen vanwege ze zo kapot zijn laatst kwam ik ook thuis met een bloeduitstorting ze hebben me zo geramd met een knuppel in me maag dat ik veel bloed kotst en weer een operatie moest vanwege me maag niet in orde was en weer had de politie niet door wat er gaande was en op een dag volgde me vader me naar school om te kijken of er iets aan de hand was op school en hij kwam erachter wie het waren en ging naar de politie toe met foto's van de jongens en ja de jongens hadden al een strafblad vanwege stelen en dat soort dingen en op een dag werd ik wakker van me moeders geschreeuw en ja ze hadden me kleine zusje vermoord dus we gingen naar de politie etc. en ze pakte de jongens op voor moord geweld etc en me ouders waren weer blij voor mij maar nog steeds niet van dat meisje gehoord of dat ze bekent heeft ik zag haar voor het laatst toen ze me alles over het plan vertelde daarna heb ik nooit meer iets van haar gehoord ze zou gevlucht zijn met haar ouders die volgens mij haar hebben geholpen alleen ik zou niet weten hoe alleen waarom zou ik verder leven ik ben helemaal verminkt ik werk in een fabriek in plaats van studeren en daarna een pracht van een baan hebben me kleine zusje is dood me ouders zitten nog steeds in rouw en nog steeds heb ik geen echte vrienden waarom leef ik dan nog van me geld dat ik verdien kom ik niet rond ik kan niet verder studeren ik heb geen goeie cijfers zelfs voor eeen hogere school en voor de middelbare school anders zou ik van de havo met me 21 afkomen en dat is raar van me geld wat ik verdien in een fabriek koop ik alleen drank om me zat te laten worden en ik woon nog steeds bij me ouders waarom zou ik leven als ik niks heb gehad met dat meisje en niet op die sport ben gegaan dan zou alles anders geweest zijn dus waarom leef ik nog ik heb vele malen geprobeerd om zelfmoord te plegen en ik ben heel vaak naar een psichiater geweest etc. maar ik kan niet zelfmoord plegen het komt door me ouders ik kan ze niet alleen laten ze hebben mij alleen nog en als ik er niet ben dan heeft het ook geen nut om te leven als je beide kinderen dood zijn ik heb een pistool gekocht van me vaders geld en een vergunning voor gevraagd bij de gemeente ik heb hem in me la zitten en ik heb steeds de neiging om de trekker over te halen maar ik kan het NIET ik wil graag de mening van andere mensen weten niet via een groepje in een kliniek want dat heb ik al geprobeerd maar ik wil een mening horen van andere mensen die de neiging hebben om zelfmoord te plegen een ding nog vergeten te vertellen van mijn verhaal is alles waar anders zou ik dit niet allemaal typen en zitten te verzinnen want zo iemand ben ik niet !
alleen het is niet op het nieuws of in de krant geweest want me ouders wouden dat niet en de ouders van die jongens wouden dat ook niet want ze hadden ook niks in de gaten !!!!!
wel is zo dat de politie probeerd om contact op te nemen van dat meisje en haar familie dat zou wel over een paar jaar wel op tv komen want ze zenden het niet gelijk uit vanwege ik en me ouders het niet willen publiceren in de media en voor hun egien prive leven
nou zit ik steeds te denken aan zelfm.
en ik doe het ik kan er niet meer tegen ik moet het gewooon hopelijk krijg ik later een nieuw beter leven ik kan het niet meer ikkkkkkk pak me pistttooolo ik kan het niet meer ...

hey,kbn een meisje vn 13 en leid het perfecte leve(altans dat denke de meeste tog)maar dat is nie zo!!!:(
Ik bn gelukkig met wat ik heb enzo maar het probleem zit by myn ouders:bijna elke dag grommele ze op my voor het 1 of het ander...Ik word dn soms zoo boos dat ik tegenspreek ofzo en dn worde myn ouders nog kwader(vooral mun ma)
ik ga dn naar boven myn kamer op en haal het breekmes boven;inderdaad ik vermink myzelf dn:(
Ik weet egt nie wa te doen kheb vaak ged8 om weg te l ope of zelfmoord te plege...
Ik kan me niemand terecht om dit te vertelle dus kwam ik onlangs op deze site terecht!!
wel jah dit was myn verhaal en kweet egt nie wa te doen:(:(:(

Ik kan mij niet ontspannen. Nooit. En ik ben er letterlijk doodmoe van.