Levensverhalen (pagina 1469)

iick wil dood .. dat is het enige waar ik aan denk .. iick heb vaak aan zelfmoord gedacht .. Maar nu wil iick het egt..'
iickk Zorg alleen maar 4 problemen ..
op school .. iick haal slechte cijfers.. ( ben dom)
thuis doe iick ook van alles fout .. iick word gek van me vader en soms wens iick hem dood ..
in de klas word iick heel soms wel eens gepest( noujaa stomme dingen over me gezegt) en heb er nu ook voor gezorgt dat er knallende ruziie komt.. ook niet expres ..
maar doe gene iis dus ook heel boos op mij ... en iick zie het gewoon egt niet meer zitten ...
er is maar 1 ding dat iic k wil en dat is dood...
DoodDoodDood&dOOD
iick begrijp niet waarom iick leef,, het kost aalleen maar verdriet ,, iick zie nix leuks op deze wereld ... dus wroom zal iikc blijkven leven,, iick hoop dat dit op de siite komt ,, want iick wil graag hulp ,,

thnkkss:( Xxx

iik wordt helemaal gek hierzoo!!
mijn ouders doen zo raar
ze bemoeien zich met alles
en ik doe heel afstandelijk tegen ze en nu zitten ze steeds tegen elkaar van: wat iss er nou met der?
ze bemoeien zich zoveel; met me
en ik wil gwn alleen worden gelaten
soms wil ik echt zelfmoord plegen.
ik heb ook een tijd mezelf gekrabt
totdat er een grote korsdt opkwam!!
dat deed heel pijn
soms denk ik gwn dat niemand om mij geeft
en dat ik lelijk ben
en iedereen mag alles en ik niet!!
ik wordt gewoon gek
en soms heb ik opeens huibeuien de laatste tijd:(
iik wind het niet emer leuk zo horz:(
ik heb iemand in de kals en die heeft de zelfde problemen een beetje als ik en nou hadden we afgesproken om misschien weg te gaan lopen

Voor mij niet, ik was dit weekend bij een vriendin.. We hadden de week daarvoor al gezoend. Alles leek perfect voor mij althans.

Het zal um wel weer aan mij liggen. Nooit zul je ooit iets goed kunnen doen.

Dus ook voor deze Wereld niet.

Ik heb de hoop verloren ook in het verdere bestaan.

hallo
de laaste tijd denk ik steeds meer aan zelfmoord ,ik heb al helemaal bedacht hoe ik het ga doen .Ik ga met me hoofd op de treinrails liggen en ik wacht tot er een trein aan kom rijden .Maar het probleem is nou dat ik het ni durf ik wil wel maar ik durf niet .Ik ben gewoon een watje .En niks in mijn leven zit mee : ik moet naar een andere school omdat ik te dom ben voor me eigen school en allemaal andere dingen het zit gewoon niet mee . heb geen vrienden .IK WIL GEWOON DOOD

hooi,
mijn vriend is 17 jaar oud, en gaat nu voor 3 tot 5 jaar weg..
k kan het niet meer aan, heb om hem ruzie met mn beste vriendin, mn school gaat niet goed meer, ik heb ook al steeds meer ruzie met mn ouders.
ik weet t even niet meer. misschien zelfmoord?
t klinkt heel dom maar t voelt zo makkelijk, gewoon ervan af zijn. dan hoef k ook niet meer bang te zijn dat mijn vriend dood terugkomt, of dat ik hem toch nooit meer zal zien.
ik ben zo bang nu. k weet even niet meer wat ik nu moet.
straks komt ie namelijk wel terug, en dan heb k zelfmoord gepleegd. dat wil ik al helemaal niet.

veel mensen zullen nu gaan reageren als; je bent nog zo jong, waarom zou je? er zijn nog genoeg andere jongens. maar hij is speciaal voor mij. hij is gewoon perfect en hoort bij mij, en ik bij hem. we mogen elkaars vrienden en zij mogen elkaar. behalve sommige dan.. zoals mijn beste vriendin.
maar ik wil ook niet mijn relatie opgeven omdat zij er tussen staat. ik wil bij hem kunnen zijn, ik zou het niet aankunnen als hij doodgaat. dan wil ik zelf ook dood.
dus k wacht nog met gedag zeggen tegen mezelf, k wacht tot ie terug komt, als het levend is. dan blijf ik bij hem , als ie dood is, dan zal k naar hem toegaan.
ik kan echt niet zonder hem. die 3 tot 5 jaar zullen zo zwaar zijn voor mij.. maar k denk wel dat k dat zou kunnen.
alleen zijn dood zou ik niet aankunnen, dat mag gewoon niet gebeuren, noooit!!!

Mijn leven bestond uit mijn moeder, mijn zus en ik. Een vader had ik nooit. Mijn moeder heeft ongeveer 14 jaar voor ons gezorgd (vanuit de bijstand) mijn zus ging met een heleboel ruzie het huis uit Toen ze 14 jaar was. Dat was geen chille periode, de hele situatie was elke dag opnieuw opgefokt en stil. Het minimale gezinnetje dat we hadden, was uit elkaar aan het vallen. Uiteindelijk ging me zus het huis uit. Ze kwam via een heleboel woontrajecten uiteindelijk bij haar vriend terecht. Wat een geluk, ze had een vriend die en goede baan had. En ik zat met me moeder nog in 1 huis. Ik heb een goede band met mijn moeder, alleen als wij in 1 huis wonen, gaat het gigantische mis. Vlak nadat me zus het huis uit was, begon mijn pubertijd. En begon ik er achter te komen dat ik een totaal ander iemand was dan de rest van mij leeftijd genoten. Ik had rood haar en was altijd de pineut. Ik wist wel dat ik niet populair was en door iedereen op een of andere manier uitgekotst werd. Maar ik was nog maar klein en onzeker, ik kon er ook dus weinig aan doen voor mijn gevoel,

Toen ik van de basisschool afkwam en naar de middelbare school ging, besloot ik tegen mijn principe in toch maar een beetje mee te doen met de rest. Ik begon te zeuren om geld en kleding en dingen die iedereen had op dat moment. Maar toch liep ik altijd achter, ik hoorde er nog nooit bij. Ik zat ook altijd te pushen bij me moeder om duurdere kleding en spullen. Mijn moeder snapte niet waarom ik die dingen wou hebben terwijl de goedkopen dingen net zo mooi en net zo goed waren (had ze eigenlijk wel gelijk in) maar toch deed ik me best om te doen wat iedereen deed. Tevergeefs, het begon tegen me te werken ik was vaak het drukke ADHD jochie, en kreeg daar vaak straf of ruzie door van leraren en andere leerlingen,
Als er dan weer een gesprek was omdat ik iets stoms deed, kreeg ik ook te horen dat ik wel slim was en het allemaal wel kon, maar dat ik dat gekloot moest laten. DAT WAS BULLSHIT!!! Ik had een concentratie probleem en kon moeilijk mijn zaken op een rijtje houden. Ik kwam met een havo advies op school ben daar weer weg gegaan met vmbo-t diploma. Ik heb in de eerste iemand zo hard geslagen (om zijn pesterij acties, hij was ook de grootste pestkop in de klas) dat hij naar het ziekhuis moest. Ik schok daar enorm van en de klas ook. Dat heeft mij aan het denken gezet. Ik wou niet zou iemand worden die zijn hele leven moet verdedigen met knokpartijtjes.

Ik heb toen de keus gemaakt dat niks of niemand me meer interesseerde. Ik begon met blowen en roken. En begon me te gedragen als de alternatieveling van de klas. Ik kreeg overal schijt aan en het interesseerde niet meer wat er op school gebeurde. Er was een zogenaamde buiten groep. Het kleine groepje alto’s en skater’s. Ik kwam daar eigenlijk steeds meer aan in de pauzes. En merkte dat als ik meer ging roken en blowen dat ik meer met hun overweg kon. Dit was mijn groep, dacht ik. Ik voelde mij op me gemak. Ik ging meer spijbelen en meer met die gasten naar het park of in de buurt lopen en blowen. Ik kwam stoned de les in en ik volgde er echt geen flikker meer van. Ik begon me school te verkloten en me cijfers gingen naar beneden. En het interesseerde mij geen fuck.

Thuis begon ik me ook steeds meer tegenover mijn moeder te keren, regels die zei maakte wou ik gewoon expres overtreden omdat ik er genoeg van had, van alles. Ik neemde mee naar huis wat ik op school ook deed. Ik begon te blowen en te zuipen en te hangen op me kamer. Het werd en bleef een grote tering bende. Ik nodigde vrienden uit en hadden de lol van onze leven. Uiteindelijk moest het en het gebeurde, de hel brak los me moeder had er genoeg van en werd in een klap strengen en ik met de weken erger. De standaard ruzies begonnen te komen en hielden niet op. Het werd erger en erger, de eerste keer dat ik weg wou lopen was een ramp. Er werd geschreeuwd en met dingen gegooid en ons huis rijtje begonnen zich ook af te keren tegen ons. Toch kwam ik telkens weer terug bij me moeder omdat zei mij wist te overtuigen dat het uit huis echt niet te doen was en dat ik het o zo goed had bij haar. Uiteindelijk ging ik wel. Het was ook een ramp. Ik belande op straat en in kraakpanden en woonde overal. Ik begon me zwaar punk te kleden en had overal schijt aan. Toen greep me moeder in, ze schakelde jeugdzorg in. Ze begonnen me hele leven over te nemen en ik belande al gauw in opvang huizen enzo. Uit een paar jaar ervaring wist ik onbewust (misschien wist ik het wel maar ik gaf er geen zak om) mensen te manipuleren. Voor al mensen die zeiden dat ze me zouden helpen. En uiteindelijk na gesprek met me moeder helemaal om was.
Ik kwam niet op afspraken en het interesseerde me echt niet waar ze het over hadden.
Ik heb ongeveer van 16 tot halverwege 18 dit volgehouden. Ik had baantjes via uitzend bureau en blowde mijn salaris gelijk weer op. Ik heb dus eigenlijk 3 jaar geen fuck verder gekomen in mijn leven. Ik heb maar een paar goede vrienden over gehouden van de middelbare school waar onder mijn beste vriend. Met hem kan ik veel lol maken en goed praten. En we voelen elkaar echt met alles aan. We weten precies wat we bedoelen. Dat lijkt mij belangrijk in een vriendschap. En nog wat andere vrienden, maar dat was leuk om mee te klooien
Ik ben afgelopen september aan een opleiding begonnen. Evenementen organisatie! Klinkt leuk, leek me ook helemaal geweldig, dat was mijn ding. Maar nu ik al bijna een half jaar verder ben is dit ook niet mijn ding. Misschien is de opleiding wel goed en misschien zou ik het ook makkelijk kunnen halen. Maar het is mijn leefsituatie er omheen wat mijn leven aan het verpesten is. Ik blow nu nog steeds en zeg al een tijd dat ik ga stoppen. Ik heb wel een inkomen (studiebeurs). En binnenkort ook een kamertje voor me eigen, maar toch zal ik nu nog een maand thuis/ dak – loos zijn.

Toen ik 18 werd, kwamen er een heleboel verantwoordelijkheden op me af. Ik moest zelf voor inkomen zorgen, zelf voor een onderdag zorgen. En ik moest met geld om kunnen gaan. Dat kon ik niet en ik wil het eigenlijk ook helemaal niet leren. Het kan toch zo zijn dat iemand gek op geld is en daar zijn werk van wil maken. Waarom ben je dat gelijk kansloos als je er helemaal niks mee te maken wil hebben. IK HAAT HET. Ik haat geld, ik haat formulieren en ik haat alle dingen waar je verplicht aan mee moet doen in je leven omdat je anders geen toekomst hebt. Tuurlijk snap ik dat je moet werken om te verdienen. Maar wat ik dan niet snap is dat het zo moeilijk is om iets te doen of te beginnen zonder dat er honderden weten en regeltjes zijn die mijn plannen in de soep laat lopen of verpest. Dat vind ik niet leuk. De wereld draait nu eenmaal op economieën en maatschappijen. En dat zal ook wel nodig zijn om van de wereld een goede plek maken en te houden. Maar ik denk dat die 2 dingen juist de reden zijn waarom de wereld naar de klote gaat. Mensen willen het te hard goed doen en die lijn volgen dat als mensen anders zijn ze dat niet kunnen hebben. Maar dat de wereld zo is en moet zijn en blijven. Neemt echt nog niet weg dat ik het liefst gewoon zonder die regels leef.
Ik denk dat ik nooit voor mijn probleem geholpen kan worden. Vaak lijkt het niet zo’n ramp of erg. Omdat ik het gewoon niet kan beschrijven. Het zal vast een naam hebben of iemand zal er best een theorie over geschreven kunnen hebben. Maar nog voelt het anders. Misschien wil ik iets wat niet kan of onredelijk is. Ik zeg niet ik wil een groot huis, of een goed betaalde baan, of de beste vrienden club. Zo denk ik niet eens. Ik wil een huis voor me zelf en puur omdat ik anders in de winter niet overleef buiten. Ik geef weinig om eten, ik doe het wel, Omdat mijn maag me het laat merken, maar het boeit me niet om er mee bezig te zijn. Ik weet wel wat ik kan. Maar ik heb geen motivatie. Altijd overal waar ik aan begin kan ik niet afmaken. Ik ben niet wie ik ben, ik ben agressief, ik ben emotioneel, ik ben creatief, ik weet wat ik ben maar niet wie???

Misschien heeft niemand hier wat aan, misschien wel
Ik hoop alleen dat iemand het leest die het misschien begrijpt en tot op de dag van vandaag ook echt niet weet wat z’n toekomst hem brengt.
Met dank, Djoeri……….19-03-07

ik ben peter K. ik word gepest in de klas ik word uitgescholden voor homo en ik zie het leven neit meer zitten. ik denk erover om zelfmoord te plegen wie kan mij helpen

Hoe zal ik dit verhaal eens beginnen?

Praten, de hoofdfunctie in het leven.......omgaan met vrienden, vergaderingen, overige contacten alles is gebasseerd op praten praten en nogeens praten.

Maar wat als je stotterd, je kunt (vaak) niet zeggen wat je wil zeggen en draait er maar wat omheen......soms zie ik geen uitweg meer en wil ik graag verdwijnen van deze aardbol> zelfmoord??? NEE, er zijn te veel mensen die om mij geven...en dat wil ik hun niet aandoen.

Ik heb nog nooit een poging gedaan tot zelfmoord, en hoop het ook nooit te doen. ondanks dat ik stotter, probeer ik te genieten van het leven, ook al is dit vaak heel moeilijk.

Ik probeer te genieten van simpele dingen.....hopelijk gaan jullie dit ook doen.

Leven waarom leven wij? iedereen verspilt zijn tijd...het idee alleen al maakt je ziek...met de reclames die wel 10 minuten duren,over welke mobieltje nu weer in is,over dat de jeugd baldadiger is dan vroeger,over het idee van de euro.waar zijn we mee bezig?maar nooit zou iemand eens uitzoeken waarom?waarom we leven. Ik zie er geen logica in om elke dag op te staan,dan naar school,eten,slapen,opstaan,school,eten slapen,en als je dan klaar bent met school dan ga je werken en dan denk je yes ik mag nou stoppen met werken en lekker van mijn pensioen genieten,maar dan krijg je kanker of een of andere dodelijke aandoening,en dan ga je dood..hiephiep hoera,wat een fijn leven. Ik weet niet of het gezond is dat ik zo denk,maar als klein kind was ik heel stil en zij nooit wat,iedereen zij dat ik in een inrichting moest. komt waarschijnlijk omdat ik wat problemen thuis heb. M'n vader handelt in Drugs.Ik ben het langzamerhand ook gaan gebruiken(of dat nou goed of slecht is ben ik ook nog niet achter).Ze komen binnenkort het huis leeghalen,de rekeningen worden te hoog(Als ze mijn gitaar innemen weet ik zeker dat ik zelfmoord ga plegen,na muziek is er niets meer).Ik word misbruikt door een jongen,heb nu sinds 6 augustus 2005 een maagkwaal,en m'n broer die slaat me.Ik ben sinds kort in me polsen en armen gaan snijden,wat ik eigelijk niet wil,maar ik kan er niet meer mee stoppen.Het gaat ook slecht op school,het idee dat ik havo kan,en vmbo doe(wat ik waarschijnlijk ook niet ga halen) vind ik heel erg,maar daar is het nou al te laat voor om dat te veranderen dus later is er niet...............................................

05-03 en 10-03 heb ik mijn verhaal ook hier geplaatst, 1 x onder de naam John en 1 x onder de naam platoon. Ik voel me nog steeds erg slecht, ben 2 weken niet naar het werk geweest, maar moet morgen toch echt weer gaan. Griep duurt nooit zo lang. Mijn leidinggevende weet dat ik kamp met psychische problemen, maar weet niet hoe diep het zit. Omdat ik zelf ook een leidinggevende functie heb, zeg ik hem dat ook niet. Het komt zwak over. Heb inmiddels slaaptabletten gekregen van de huisarts en ik had nog een voorraadje amitryptyline van een vorige keer, en die eet ik als snoepjes. Ik weet niet eens of ik wel besef wat er aan de hand is in mijn leven, rationeel is het zo dat ik (door de scheiding) emotioneel en straks ook financieel aan de grond zit.
Ik weet echt niet hoe het verder moet, daar zullen veel mensen van denken, kop op, na regen komt zonneschijn, maar ik beschouw mezelf als vrij intelligent, en heb altijd een goed beeld van situaties die zich in de toekomst gaan afspelen. Begrijp me niet verkeerd, heeft niks met iets vreemds te maken, gewoon gezond verstand en kunnen inleven in situaties.
Als ik zo naar mijn eigen toekomst kijk, zie ik verrekt weinig hoopgevends. De eindjes aan elkaar knopen, vader van een kind die nu 2 jaar is en die nu dus een ander vaderfiguur heeft. Ik ben vrij gebonden aan huis, heb nog 2 honden, die, hoeveel ik ook van ze hou, een blok aan mijn been zijn. Het liefst werd ik morgen niet meer wakker. Het zal mij benieuwen hoe ik mij over een week voel.
Ik sta op de wachtlijst voor professionele hulp, ben benieuwd wat dat doet met me.
Het is niet alleen de scheiding wat me parten speelt, de oorzaak v.d. scheiding ligt in mijn karakter opgesloten, en daar moet ik wat aan doen of mee leren leven.
Ik ben heel zwaar op de hand, zie problemen die misschien pas over 5 jaar gaan spelen of misschien ook helemaal niet. Ik heb al heel wat zelftesten op internet gedaan, en dat was niet al te positief. Ik ben gewoon een moeilijk mens denk ik, toch heb ik wel vrienden en mijn familie houdt van me. Ik denk wel eens, kon ik maar echt in de toekomst kijken, is het dan nog waardeloos kan ik er beter gelijk mee kappen, want het leven wat ik nu lijd is lijden. Ik zag ergens ander op deze site een prachtige spreuk die ik nooit zal vergeten. Het was ongeveer, als je de dood vreest, overschat je het leven. Daar sluit ik me bij aan. Misschien dat ik over een week weer wat schrijf. Groetjes allemaal, en probeer vol te houden. Vooral jonge mensen!!!!!!!