ik wil mijn levensverhaal kwijt. als kind van arme ouders leerde ik vroeg wat geld betekende. ik woonde in een omgeving waar rijk en arm dicht bij elkaar woonde. Nog steeds eigenlijk en ieder deel van de wijk heeft zijn eigen cultuur. als jong kind wist ik dat ik goed kon leren en besefte dat leren een mogelijkheid was om uit de armoede te komen. niet dat er geen eten was, maar heel veel scheelde het ook niet. Mijn vriendjes op de lagere school waren ook altijd rijke kinderen en ik ging bij hen spelen, nooit ging een van ons bij mij spelen. Op de een of andere manier wilden zij niet en ik al helemaal niet. Toch waren mijn ouders lieve mensen, met hun beperkingen weliswaar. Toen ik 12 was gingen de armere kinderen naar de lts en huishoudschool en ik ging naar de havo. ik heb daar nauwelijks nieuwe vrienden ontmoet omdat mijn achtergrond ervoor zorgde dat ook daar ik een buitenbeentje was. Veel kinderen uit de middenklasse en daartoe behoorde ik niet. Ik had een sterke drive om te blijven studeren en was op mijn 17e klaar. Op dat moment hadden mijn ouders al problemen, mijn moeder zwaar depressief en mijn vader kon daar niet of nauwelijks mee omgaan. Als oudste kind heb ik de problemen van nabij meegemaakt en heb vooral mijn vader opgevangen. Vaak hem huilend gezien, onmachtig om zijn leven te leiden en zijn vrouw te helpen. En mijn moeder, die tijdelijk in een psychiatrisch ziekenhuis zat, kon vrijwel niets meer door de medicijnen. Opleiding hielp me op de been en hard werken ook. ik had inmiddels een kantoorbaantje en heb jaren mijn werk nagejaagd. Tussentijds een vervelende relatie gehad, althans voor mij een fijne relatie maar het meisje liet me in de steek. waarschijnlijk had ze gelijk en was ik haar niet waard. Ik vond een ander meisje waar ik uiteindelijk mee getrouwd ben. Een middenklassemeisje en haar was alles aan komen waaien in het leven. Een warm gezin ook waar zij uitkwam en ik voelde me heerlijk in het warme bed waarin ik terecht kwam. Twee kinderen zijn uit het huwelijk geboren maar het huwelijk ging slechter en slechter. ik voelde me steeds eenzamer en eenzamer en kwam 6 jaar geleden een vrouw tegen. Een vrouw die ik uitermate goed heb leren kennen en die me leerde praten over mijn gevoelens. Me de ruimte gaf en geeft. Maar tegelijk voelde ik me verantwoordelijk voor mijn vrouw en kinderen en kwam steeds meer klem te zitten. Ondertussen is mijn vader na een erg vervelend ziekbed overleden Door mijn vriendin is de relatie met mijn vader in de laatste maanden voor zijn dood nog sterk verbeterd waar ik haar erg dankbaar voor ben. zeer recent ben ik met naar teruggegaan naar de plek waar ik met haar gesproken heb op het moment dat mijn vader in mijn armen overleed. het deed pijn en tegelijk zo goed.
maar... ik ben ook bang. Heb maatschappelijk veel bereikt in mijn leven, heb een leven opgebouwd met een vrouw waar ik weliswaar niet meer van houd maar die dit ook niet verdient en meer nog, heb twee kinderen die dit ook niet verdienen. En ben ook bang dat mijn mooie lieve vriendin als het officieel mag (zij is nu ook getrouwd) mij misschien minder aantrekkelijk zal vinden en dat het dan over zal zijn.
Kortom, ga ik voor een zekere keuze welke bepaald wordt door mij verleden of durf ik de stap naar het onbekende heden te maken.
Een vraag waar ik al bijna een jaar mee worstel. een vraag die me kapot maakt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.