Tja,
Het is al jaren geleden (1991-1993) dat ik suïcidaal was, maar toch, mischien dat ik iemand kan helpen.
In die tijd vond ik niet dat ik een probleem had, nee, ik was gewoonweg niets waard. OK, ik was goed in leren (zolang het niet te veel taal betrof). Ik was goed in logica. En (of course) ik was goed in het mezelf wegcijferen. Ik hield (en hou er nog steeds van) om anderen te helpen.
Maar wat ik ook deed, niets deed mij vergeten dat ik in mijn jeugd geplaagd werd. En waarom ik geen vrienden kon maken. En waarom de "meelopers" mij niet "leuk" vonden. Dat haatte ik, want waarom was ik niet "leuk"
Niets deed mij wakker worden waarom (Ok, ik wist dat de vrienden die ik had de leiders van de populaire "groepjes" vormden, maar eigenlijk besefte ik op dat ogenblik niet de betekenis daarvan).
Het is zelfs zo erg dat de hoofd reden dat ik niet in de buurt van mijn ouderlijk huis wilde studeren. Kortom ik deed mijn studie in een andere stad (en ik ben nog steeds blij dat ik die keuze heb gedaan)
Het 1e wat mij gebeurde is dat alles waarachter ik me kon verschuilen (te) goed ging.
Kortom ik kwam mezelf tegen, want waar ik op het MBO niets hoefde te doen, moest ik nu wat gaan doen. Echter liefde en faalangst / drempelvrees gooiden roet in het eten. Mijn jeugd waarin ik geplaagd was tot en met zorde ervoor dat ik totaal vast liep. En dat zorde er uiteindelijk voor dat ik vond dat ik niets waard was.
Ik begon te denken dat alles beter af was zonder mij. (In het begin nog niet direct aan dat ik beter dood kon zijn).
Ik had het geluk dat ik vrienden had bij wie het leven ook niet over rozen ging.
Mede hierdoor (denk ik) ben ik op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten met die vrienden gaan praten.
Een vriend als Woonjas (bijnaam, naam noem ik hier niet, hoe dankbaar ik die persoon ik nu ook ben) bij wie ik mijn verhaal kon doen, waardoor ik mijn (geestelijke) stijle val kon afremmen --> Hij LUISTERDE.
OK, ik ging nog omlaag, maar het remde mij af.
Het weerhield mij niet om een besluit te nemen om er een eind aan te maken.
Wat dat wel was was een liefdesbrief.....
Ik weet nog steeds niet wie die gestuurd heeft, maar die kwam letterlijk op de dag dat ik besloten had om er echt een eind aan te maken.... Ik wist alleen nog niet hoe ("niet voor de trein, want dan zadel je iemand anders ermee op").
Ik leef nog steeds dankzij die liefdesbrief.
Ik weet nog steeds niet wie die gestuurd heeft (Het is nu 14 jaar geleden). Maar het heeft me de kracht gegeven om uit de depressie te kruipen / vechten.
Ik ben TROTS op het feit dat ik die periode overleefd heb, want ik ben nog steeds een vechter die alles aan kan vanwege die periode.
Kortom voor een ieder die nu in de shit zit, geef niet op. Je bent het waard.
En mocht je bang zijn voor een terugval, probeer de chant die ik mezelf voorgehouden heb om mezelf te sterken:
"never again, never again, I won't commit suïcide ever again, never again, never again"
Ik hoop dat ik hiermee iemand help
Nemelis
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.