Gelukkig ben ik er niet meer nu zal je denken bij het lezen van deze tekst hoezo dan ,je schrijft dit toch!?
Nou daarvoor ben ik eind 2016 al gestorven en schreef dit alles eerder op en gaf een van mijn bekenden opdracht dit online te plaatsen.
Mijn leven begon 46 jaar geleden en ik werd geboren in Brabant, als derde uit het nest uit een zwaar christelijk gezin het buitenbeentje. Door een vroege ziekte in mijn kindertijd mijn lichaam hier en daar niet goed ontwikkeld, je kon er mee leven maar de schaamte, het ongemak en de ellende was te veel om gelukkig te kunnen zijn en worden met jezelf.
Mijn peuterjaren waren NON en klooster waardig, streng en daar werden dingen met je gedaan waar de paus vandaag de dag niet over wil praten, dat even terzijde, begon ik op mijn vijfde op de lagere school en die jaren waren een regelrechte ramp.
Als buitenlander in die tijd een vreemde in de bijt, ongekend anders dan een boerenpummel de zwart haar-dragende met accent sprekende allochtoon ,die rook naar knoflook ,Als kind was het al zwaar te halen ,zonder steun van anderen en met ouders die je niet voor de volle 100% konden steunen op het gebied van leren.
Op sociaal gebied moest ik alles zelf maar ervaren en kreeg geen hulp van niemand.
Door ruzies thuis werd ik al vroeg een rebel.
Ik was vroeg het huis uit en moest op eigen benen staan, al vroeg volwassen geworden en te weinig kunnen genieten van mijn kind zijn en mijn jeugd. Echter overleven was belangrijker dan leven laat staan genieten.
Je pakte de momenten, maar het was een continu strijd waarin je de strijd nooit kon winnen er viel niks te winnen! Je at omdat je moest overleven niet omdat je t lekker vond. Je ging een relatie aan omdat dat hoorde niet omdat je dat zo voelde, je werkte omdat t van je verwacht werd maar niet omdat je bezig was iets te doen waarin je plezier had. nee mijn leven heeft niks gebracht en ondanks dat ik gevochten heb voor wat ik waard was, heeft het enkel ellende gebracht. In de relationele sfeer drie keer een serieuste relatie gehad en drie keer mijn diepste verdriet gehad door verlies van mensen me heen en de schijnliefde van hen naar mij. ik kon niet meer huilen kon niet meer schreeuwen ik was in een continu vacuüms getrokken een waarin alles waar ik voor stond verloren zou gaan, privé werk vrienden ect..
Op mijn 48e 5 jaar na mijn scheiding kreeg ik ook nog te horen dat mijn dagen geteld waren, hoeveel pech kan je hebben of is het geen pech en bepaal je in zekere zin toch zelf wat je overkomt of niet.
Ik heb in mijn leven een paar gelukkige momenten gekend maar ben blij dat mijn strijd erop zit, het was vechten voor niks. Uiteindelijk besef je dat alle dingen waar je je druk om maakt t de moeite niet waard zijn om een dag te mogen genieten van niks.
Mijn niks zit erop en dit zal jullie mogelijk bereiken wanneer ik er niet meer ben sterker ik ben er al een paar maanden niet meer.
Is er iets dat ik jullie allemaal nog mee kan geven?
Ja...ik kan jullie meegeven dat elke dag waarin je ka genieten van het leven er een meer is en niet een minder zoals pessimisten weleens willen aandragen.
Het leven het zo goed mogelijk leven met anderen en proberen door de kleine dingen het groots te kunnen zien is een geschenk.
Voor al degenen die zich van hun leven willen beroven ,wil ik enkel aangeven ik wou dat ik nog jaren had gehad maar mijn tijd zat erop door ziekte geveld.
Ik was een strijder en dat ben jij ook, je moet strijden, je moet vechten tot t niet meer wil tot het niet meer kan, maar niet omdat je ervoor kiest.
Treur niet om jezelf dat mogen anderen voor je doen, treur om dat wat je kan betekenen voor anderen en anderen voor jou, treur wanneer je echte liefde niet kent en bereid bent liefde te geven en te ontvangen.
Ik ben maar een van de velen, die toevallig en op het juiste moment inzag wat het leven inhoudt, ik mocht met die kennis verder en met die kennis ben ik heengegaan .
Ik ben blij dat ik dat gegeven meekreeg en ik nog voor het einde van mijn leven begrepen heb wat het leven inhoudt.
Liefde is de code( F 63,9) en liefde is wat uiteindelijk bindend is.
Zij die begrijpen onderzoeken wel!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.