Tot mijn elfde was ik een gelukkig kind. Vrolijk, fantasierijk en volgens de vrienden van mijn ouders een ware entertainer.
Toen mijn ouders gingen scheiden en mijn moeder in dezelfde periode kanker kreeg ging het mis; het was een tijd waarin mijn ouders druk waren met hun eigen issues waarvoor ik ze ook helemaal niets kwalijk neem. Ik ontspoorde, raakte aan de drugs en de drugs beheersde mijn leven tot mijn 24e. Alle dromen die ik als kind had had ik, door mijn eigen toedoen, in duigen zien vallen en telkens als het me lukte iets op te bouwen brak ik het weer of vanwege mijn meester: cocaine.
Al zolang als ik kan praten wil ik acteren en toen ik hier een opleiding voor volgde in Leeuwarden bleek ik er nog tallent voor te hebben ook maar ook dit liep na een jaar mis; ik werd van school gestuurd.
Tot mijn 24e ben ik in de bouw aan het werk geweest om zo mijn verslaving te fianacieren. Tevergeefs want toen ik uiteindelijk besloot af te kicken bleef er een dikke schuld over.
Ik ben nu 25 en een jaar clean via het 12-stappenprogramma van cocaine anonymous. Een programma waarin gebed in meditaite centraal staan en niet zo zeer een religieuze god alswel een spirituele hogere macht de uiteindelijke authoriteit is.
Ik ben nu een jaar clean maar ook dat en het bidden en het mediteren heeft me niet van de diepgewortelde oijn van binnen afgeholpen.
Sinds kort ben ik werkeloos omdat ik het simpelweg niet meer op kan brengen om nog naar de bouw te gaan. Ik haat het daar. Ik haat het werk. Ik haat de mensen daar. Maar voornamelijk haat ik mezelf, al jaren en ik kan me niet voorstellen dat die diepe, diepe zelfhaat ooit zal verdwijnen. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het zonder die zelfhaat was.
Maar het leven valt me steeds zwaarder, ik ben moe, hondsmoe. Ik wil slapen en ergens anders wakker worden, ergens hier ver vandaan.
Ver van mijn huis, mijn werk en zelfs ver van de mensen die klablijkelijk wel van me houden. Ik snap niet waarom ze van me houden.
Ik ben het zat om te leven in de wachtkamer, ik ben het zat om te wachten tot mijn leven gaat beginnen, ik ben het zat....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.