Ik ben in een soort sleur terecht gekomen, ik denk aan wat ik moet doen, wat ik wil bereiken en waarom ik nog op deze wereld ben en ik kan geen goede reden of doel vinden.
Vroeger was het allemaal nog makkelijk en vanzelfsprekend om verder te gaan, maar vandaag is die vanzelfsprekendheid verdwenen. Ik heb het gevoel dat niemand eigenlijk doorheeft hoe dood ik me van binnen voel.
Ik kijk ook om heen om een reden te vinden om door te gaan, om niet op te geven en het allemaal maar op te geven, maar ik vind geen geschikt antwoord. Waarom doorgaan, of waarom stoppen?
Ik weet niet waar en wanneer het begonnen is. Elke keer als ik voor de spoorwegovergang stond te wachten op een trein, kwam de gedachte op om gewoon voor de trein te springen. Waarom? Ik weet het niet, ik heb er niet echt een geldige reden voor. Momenteel gaat het best goed met de sport. Ik heb het, na 4 jaar in een tweede team gespeeld te hebben, zo ver geschopt dat ik in de hoofdklasse B1 zit. Ik wordt steeds beter, en er zijn zelfs mensen die tussen neus en lippen door melden dat ik wel kans heb om de selectie A1 te spelen, prachtig! Met dwarsfluiten behoor ik tot de beste leerlingen die mijn lerares heeft. Haar beste leerlingen kregen de opdracht om een moeilijk stuk in te studeren. De beste zou mogen voorspelen op een avond waar allemaal mensen die dik goed muziek kunnen maken ook komen spelen. Een hele eer als je geselecteerd wordt. En ja, ik werd geselecteerd, samen met nog een jongen, omdat ze geen keus tussen ons twee kon maken. In het team dat ik train, en in de kinderdienst groep waar ik draai heb ik het geflikt om alle lastige/drukke irritante kids in de hand te krijgen. Nu lopen ze braaf achter me aan. Dus waarom de gedachte, voor de trein?
Misschien omdat het niet lekker gaat op school? Ik niet de discipline kan opbrengen om elke keer netjes al mijn huiswerk kan maken? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik mezelf steeds meer een trut begin te vinden. En die gedachte, eigenlijk nergens op gebaseerd, vreet me op. Ik weet dat het niet waar is, maar het weten van de onwaarheid van mijn gedachtes kan niet op tegen mijn gedachten. Ik voel me de enige slechte, mislukte persoon… En daar kan ik niet tegen, ik wil er zeker van zijn dat er meer mensen slecht zijn. En daarom herhaal ik de fouten, en de minder goede eigenschappen van een ander constant om te weten dat ik niet de enige ben.
Op een avond sloeg dat door, mijn ouders kwamen erachter dat ik ergens niet de waarheid over gesproken had. En dat doe ik vaker, bang voor veroordeling, afwijzing, negatieve reacties. Die avond heb ik een gesprek gehad met mijn ouders, en constant herhaalt wat mijn moeder allemaal fout doet. En ik daarom lieg. Ik was ongenadeloos, waarom? Omdat ik iemand anders de schuld wilde geven van mijn slechtheid. Ik niet voor mijn eigen daden durfde op te draaien, ik ontdeed me van mijn verantwoordelijkheid voor de dingen die ik heb geflikt. Mn moeder was de lul, die kreeg alles over zich heen. Ik bleef maar herhalen dat zij afwijzend reageerde op dingen die ik deed. Ze over de top negatief reageerde op bepaalde handelingen van mij. En dat ik daarom zo doe/deed. Ik bleef het vooral voor mezelf zo vaak zeggen. En van binnen kwam, ‘‘zie je wel, je bent niet de enige die slechte dingen doet, die fouten maakt. Je hebt het van je moeder.’’ Maar ik durfde in mijn relaas geen moment mijn moeder aan te kijken. Bang voor haar reactie, bang voor de pijn die ik zou zien. Maar ik nam haar pijn toch waar. Niet door het te zien, maar door het te horen. Ze zei dat ze zich nu wel klote voelde. En boem, weer was het gevoel van de foute persoon zijn er. Nu veel erger dan anders. Ik kan alleen maar mensen pijn doen. Allemaal om mijn eigen bad feelings te doen verdwijnen. Ik ben dus een dikke vette egoïst. En bij het besef dat ik een egoïst ben, moest ik denken aan al die mensen waar ik veroordelend over had gesproken. Die ik allemaal egoïsten vond, ik heb het over de mensen die voor de trein zijn gesprongen. Die geen zin meer hadden in hun leven.
Nu heb ik er spijt van dat ik zo over die mensen heb gesproken. Want dit lijkt nu de beste oplossing voor mij te zijn. Zelfmoord, gewoon stoppen met het leven. De makkelijkste uitweg, vluchtgedrag. Maar iets in mij, houdt mij tegen. Wil voorkomen dat ik me van mijn leven beroof. Wil ervoor zorgen dat ik afmaak waar ik aan begonnen ben. Wil dat ik doorga, mijn leven voortzet.
Een gevecht is er gaande in mij van binnen… En allebei zijn ze aan de winnende hand, de zelfmoordvriend, en het ‘iets’ dat het probeert te voorkomen. Het zelfmoord komt er niet door, maar nu heeft ze iets ander bedacht, in mezelf snijden. Maar of dat een optie is?
Waarschijnlijk komt zelfmoord er toch nooit doorheen, omdat ik een te grote wilskracht heb om te blijven leven. Maar de wilskracht is niet sterk genoeg om te voorkomen dat ik ander mensen pijn doe, en mezelf fysiek pijn doe.
Ik ben niet depressief, en ik zit ook niet in de ontkenning ervan. Ik heb het alleen nu even moeilijk met mezelf. En waar de gedachte vandaan komt dat ik niets waard ben weet ik niet.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.