Tsja, wat doe je hier, vraag je je af als je dit schrijft, waarom zoek je dit op? Verdriet. Want dat wordt je. Eerlijk is eerlijk, ik moest huilen als ik de verhalen las van hele jonge mensen. Veel herkenning. 9 jaar was ik toen ik voor het eerst aan suicide dacht. Ik bleek ziek te zijn. Epilepsie. Er valt mee te leven was de algehele diagnose. 'Wat is leven?', werd al op deze site beantwoord. 'Hoe je haar zelf invult'. Iets te makkelijk mijns inziens. Zeker omdat een leven niet bestaat uit solitair, maar interactie.
Ineens zat ik aan de kant van het schoolplein. 'Pas op', 'anders krijgt hij een aanval'. Alles is langs me heen gegaan. Het sociale, het leven. Ik begon het steeds minder te begrijpen. 'Wat is het leven?' is een moeilijke vraag voor een negenjarige, ik stelde hem, een valkuil. Het voelde als een veroordeling.
Ik ging verder. 'Het zou anders worden', hield ik mezelf voor. Positief denken. Lastig, met bezorgde ouders, die op hun manier het beste wilden. Na testen moest ik naar de mavo. Ondanks dat mijn niveau ruim Havo was. Het papier ligt er nog met minimaal onderstreept. Een reden voor mijn vader ALLES er uit te persen wat er in zat. Intellectueel. Niet gevoelsmatig. Ik ervoer grote druk. Ik begrijp het wel, van hun kant was er ook onzekerheid. 'Wat nu?' Immers.
Toen ik net op die 'bevrijdende' middelbare school zat met mensen die 'jatten' als 'cool' ervoeren en ik totaal geen aansluiting voelde binnen mijn belevingswereld, werd ik opgenomen. Het zou 2 weken duren. Medisch Onderzoek. Logisch. Twee weken is zwaar voor een elf jarige op de middelbare school. (ik was elf). Het werd een Jaar. Een jaar waar ik veel geleerd heb over het 'leven'. Na 2 weken vraag je:'mam, pap, mag ik nu naar huis?' Nee nog even langer schat.' 'Waarom?' zoals een kind kan vragen. 'Dat is nodig schat'.
Ik sliep op een kamer met nog een jochie. Mark oid. Mark was 13 en had de neiging elke nacht in de ogen te gaan schijnen met zijn 'richtlantaarn'. Een 'leuke' hobby. Na twee maanden inmiddels brak ik. Nooit was ik agressief geweest. Nooit. Ik was juist een hele lieve, zeer gevoelige, artistiek aangelegde jongen. Toen kwam de spiegel. Na weer gevraagd te hebben er mee op te houden en geen reactie gekregen te hebben, behalve het doorgaan van het treiteren(achteraf denk ik dat hij schyzofreen was) stond ik op uit bed. 'Mark', zei ik. 'wil je nog wat kwijt?' MMmm, hi hi hi. 'Serieus, wil je nog wat kwijt?'. Hi hi hi. 'OK' Ik zat naast hem, stond op, pakte de lantaarn af met wat moeite. Ik was sterker bleek. Flikkerde hem aan de kant. Ik sloeg. Nooit had ik iemand geslagen. Nu wel. Mijn onschuld was gebroken. Ik dacht dat het nu over was. Niets was minder waar. Hij kreeg een nieuwe lantaarn. En het herhaalde zich. Ik kon me inhouden. Even. Weer vragen. 'Hou op alsjeblieft'. De leiding deed weer niets, ondanks herhaaldelijk aandringen van mijn kant. Het ging door. Weer trapte ik in de val, en sloeg zo hard een inmiddels 12 jarige kan doen. Met deze daden verloor ik steeds meer een stukje van mezelf. Wat moest ik?
Inmiddels zat ik er al lang in de kliniek. Onderzoeken? Ho maar. Werkverschaffing. Het enige wat er gedaan werd was paffen door de leiding. School? Motiveren? Een soort ouderlijke opvang? ho maar.
Er was nog een huis. Waar kinderen altijd woonden. Ik kende ze goed. Ze zaten bij me op school. Meerdere hebben zich van het leven berooft. Ook kwam er steeds meer afstand tussen mij en mijn ouders. Ik voelde me in de steek gelaten. Eigenlijk heb ik daar afscheid genomen van mijn ouders en het leven. Ik wilde inmiddels dood. Ik was toen ongeveer 8 maanden opgenomen.
Na een jaar mocht ik naar huis. Voelde me een vreemde in mijn 'eigen' kamer die ik niet meer kende, die niet meer naar 'mij' rook. Kleine, grote dingen. Ik ging weer naar school, maar moest snel naar een andere. 't zou beter bij me passen, aansluiten. Ik werd er bedreigd (mes), geslagen, geintimideerd. Want ja, wat is leuker als iemand niets terug kan doen. Immers, hij is ziek. 'Ha, ha'. Na de zoveelste keer ging ik trainen, karate, kei hard trainen. Pijn te overwinnen. Leren niets te voelen als je geslagen wordt. Techniek. Judo kon ik al.
Weer gebeurde het. In de klas. Midden in de klas. Al mijn spullen werden voor mijn neus een voor een gebroken. Ik stond op en vroeg hem op te staan voor een fair gevecht. Hij ging staan, midden in de klas. Ik heb hem bewusteloos gelagen. Ik voelde me slecht.
Een effect heeft het gehad. Ik werd niet meer getreiterd door de school. Ik was teleurgesteld in het leven. Waarom? Waarom moest het zo? Waarom werkt dit dan wel? Ik werd bang voor mezelf. Bang voor de mens.
Ik werd ouder, dacht 'er overheen te groeien'. Weer ging het mis. Ik voelde mij miskent door mijn ouders, mislukt. en deed een poging op 17 jarige leeftijd dmv het slikken van een overdosis hefitge medicatie. Ik haalde mijn bed niet waar ik hoopte te sterven. Ik donderde de trap af en mijn broer vond mij. Mijn 'lieve' broer die ik nooit in dat ene jaar van opname meer had gezien omdat hij 'geen mongolen wilde zien'.
Mijn maag werd leeggepompt. De molen ging verder.
En nu? Na een goede opleiding en vaak ontslagen te zijn moet ik concluderen dat niemand je wil. Nog steeds niet. Waarom? 'zo zit de maatschappij in elkaar', zegt mijn lieve broer dan als 'man van de wereld'. Ik heb het geprobeerd. Ik 'wilde erbij horen', 'deelnemen aan de maatschappij'. Ja, leuk, trouwen met een vrouw waarvan je houd. En dan een leuk, lief kindje, waarna je nooit meer met elkaar vrijt en 'niet moet zeiken'. Liefde is lichaam en geest.
Ik zou willen de kracht te hebben kunnen ervaren van de idee God, ook dat heb ik geprobeerd. Ik ben zo eenzaam, alleen. Maar ben getrouwd en een kind.
En nu? Ik weet het niet. Het is zo sterk dat gevoel. Ik wil niemand verdriet doen. Maar het is zo fcn sterk.
Iedereen het beste. Succes, Don't give up.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.