afgelopen zaterdag heb ik de liefde van mijn leven begraven,
hij is bij een tragisch eenzijdig ongeval om het leven gekomen. de politie kwam snachts bij mij aan de deur..
we waren nog niet heel lang uit elkaar en hebben veel ruzie gehad.
maar de afgelopen weken hebben we veel gepraat, zelfs weer bij elkaar geslapen, de oude herinneringen kwamen boven en we konden het allebei niet meer ontkennen, we hielden nog steeds zielsveel van elkaar..
het zat weer goed en over een tijd zouden we weer samen zijn, maar toen dat tragische ongeluk. dat stomme ongeluk, dat nooit had mogen gebeuren. ik ging met de politie naar zijn ouders die helemaal overstuur uiteraard hun kleinste hun zoon was er niet meer. we gingen naar het ziekenhuis..
smorgens om 5 uur mochten we pas bij hem. we liepen met lood in onze schoenen dor die gang, mijn vader was er ook bij. de deur ging open en niemand wilde kijken maar we keken toch. het kon niet waar zijn, hij daar op dat bed dood.
ik geloofde het niet wilde hem wakker schudden en hem mee naar huis nemen.
het kon gewoon niet waar zijn. ik ben er ook nog even alleen bij geweest, heb m geknuffeld heb gejankt, nee nee nee het is niet waar..
hij kwam in zijn ouderlijk huis te liggen op zijn oude slaapkamer, die slaapkamer waar wij zoveel uren samen hebben doorgebracht. 6 jaar lang en 4 jaar lang samengewoond.. das lang zeggen mensen maar nee das veel te kort..ik had er nog 100 bij op willen tellen..
hij kwam naar huis... op een brancard, werd in de keuken neergezet, had zijn ziekenhuis kloffie nog aan.
ik heb hem samen met zijn moeder gewassen en aangekleed, mijn liefde dat was het laatste wat ik voor m kon doen..
ik vond het in het begin een beetje eng en raar maar na een minuut was ik blij dat ik dit nog voor m kon doen, dat zou hij gewild hebben..
daarna hebben we zijn mooiste kleren aangedaan, in ieder geval zijn zwarte shirt met lange mouwen waar ik hem altijd zo sexy in vond.. en zijn witte broek.
eenmaal boven in zijn bed heb ik zijn haren nog gedaan die had ik een week van te voren nog geknipt en nu deed ik ze mooi maken met gel.
hij lag er mooi bij, heb er fotos van..
het was net of hij lag te slapen en zo elk moment op kon staan..
ik heb er bij gezeten en gehuild en ik heb erbij gelegen hem gestreeld zoveel mogelijk voordat het niet meer kon voordat hij voorgoed weg zou gaan.
ik heb hem gezegd dat als hij kon moest laten weten dat hij er was dan was hij nog bij me en ik weet ook zeker dat hij dat doet en dat hij dat al heeft gedaan, hij was er altijd voor me en beschermde mij met zijn leven en ook nu doet hij dat nog dat voel ik gewoon. mijn hart doet letterlijk pijn door het verlies van mijn grote liefde.. ik ben de hele dag woedend en verdrietig voel me machteloos en het enige wat ik wil is bij hem zijn.
het doet zon pijn om niet bij hem te zijn, hem nooit meer te kunnen zien en hem nooit meer aan te kunnen raken.
weten dat ik nooit meer wakker wordt naast hem. op mijn hyves heb ik een fotoslide van hem gemaakt met het nummer van jan smit eronder je naam in de sterren. dat nummer draai ik bijna 24 uur per dag zodra ik thuis ben gaat de pc aan en zet ik dat op en dan maar janken.
dit gemis doet me zo zeer, en denk er alleen nog maar aan dat ik bij hem wil zijn en aangezien hij niet meer naar mij kan komen zal het op die andere manier moeten. hoe meer ik daar over nadenk hoe meer ik het wil.. gewoon alles achterlaten en bij hem zijn, ik wil ook geen ander meer, ik kan nooit meer zo van iemand houden als van hem..
ik wil het niet meer.
zaterdag was de begrafenis en ik heb hem een brief voorgelezen.. ik huilde bijna niet maar kon je kon mijn pijn en verdriet wel horen, iedereen vond het zo knap dat ik daar zo stond en iedereen heeft daar respect voor. maar savonds thuis kwam de klap na de begrafenis nadat we afscheid hadden genomen nadat we de kist hebben laten zakken.. dat deed pijn wetende dat het nu echt over is.
thuis stortte ik in die pijn dat geschreeuw van mezelf dat ik zelf niet eens hoorde..
ik was verdoofd.. voelde alleen maar pijn en verdriet..
het is zo oneerlijk, hij was pas 28 jaar, we hadden nog zoveel plannen en hij voor zichzelf ook het had nooit mogen gebeuren. die zondagnacht dat hij verongelukte om 1 uur.
om half 12 was ik thuis en wilde hem nog bellen maar dacht ach dat doe ik morgen wel ik moet morgen werken.
had ik maar gebeld dan was het niet gebeurd dan was hij naar me toe gekomen en had hij nu nog geleefd..
ik voel me zo schuldig daardoor...
ik voel me schuldig als ik niet huil, als ik eens lach ik voel me schuldig als ik iets anders doe, de afwas, koken de dagelijkse dingen. mijn vriendinnen maken plannen voor de toekomst.. daar wil ik niet aan denken omdat ik weet dat hij er niet bij kan zijn. nooit meer lol met hem kan maken en nooit meer langs m liggen, zijn lach nooit meer horen en zijn geur nooit meer ruiken. ik kan er niet mee omgaan met het verdriet. ik wil niet meer.
ik wil bij hem zijn.....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.