Hoe moet ik een titel verzinnen als ik niet eens weet waar ik moet beginnen met schrijven. Nadat mijn vader mijn moeder vermoordde kwam er een einde aan een leven in hel. Ook kwam er een einde aan mijn moeders lijdzame leven, waarin ze amper het einde van de straat heeft kunnen gezien. Ik wist niet eens hoe lang mijn vader voor de moord heeft had gezeten, en voor ik het wist stond ik aan zijn sterfbed. Aids, kanker, hepatitis (a of b) en chlamidia allemaal tegelijkertijd kreeg hij ze.
Nu 8 jaar later heeft het verleden mij ingehaald en haat ik mezelf elke dag meer. De agressieve genen die mijn vader in zich had (waarmee hij ons leven - die van mijn moeder, zusjes en ik- heeft verpest) heb ik helaas geërfd. Mijn (twee-eiigetweelingzus heeft helaas een beetje van zijn grote postuur mee gekregen). Zo doende heb ik met mijn verrotte innerlijk, het mijn moeder tijdens de jarenlange hel waarin ze leefde nog moeilijker gemaakt. Als mijn vader er niet was, dan was ik de duivel in huis.
Wat er mis met mij was werd toen niet onderzocht of zoiets. Ik gedroeg me als een probleemkind met zware gedragsproblemen, en niemand die me tegenhield of vat op me kon krijgen.
Lang verhaal, ik snap het als niemand meer verder wil lezen. Ik schrijf op automatische piloot, omdat ik met niemand kan praten.
De afgelopen paar jaar ben ik bezig geweest mijn leven nog meer te verpesten. Overmatig blowen, en drinken is iets wat er tegenwoordig bij lijkt te horen in mijn geval. Geen enkele relatie met een mens kan ik op een normale manier laten verlopen.
Mijn vriend op dit moment, staat op het punt gek van mij te worden. Mijn uiteenlopende stemmingswisselingen drijven hem tot waanzin. Tot ik begon met hem te slaan, en hij echt tot waanzin is gekomen. Hij slaat tegenwoordig terug, en niet zo zacht ook. Verdiend, geen medelijden aan het zoeken.
Het gaat een paar dagen goed, en het kan zo weer omslaan bij mij. Net als hoe het bij mijn vader ging kan de stemming bij mij binnen 3 minuten veranderd zijn en verander je van mijn geliefde tot mijn vijand. Ik kwets je tot je niet meer weet wat je met me aan moet, waardoor ik de volgende dag uren zit te janken van schuldgevoel.
Ik ben dagelijks in mij hoofd bezig met zelfmoordplannen te bedenken, met zo min mogelijk pijn. Ben bang dat het ook echt zo ver gaat komen als ik de juiste middelen te pakken krijg. Iets als een overdosis kalmeer of slaappillen lijkt me het beste.
Het maakt niet uit als je denkt dat ik gek ben, want dat ben ik ook werkelijk. Ik ben een goede actrice, kan mensen om de tuin leiden dat het goed met me gaat, terwijl ik diep van binnen niet goed bij m'n hoofd ben. Wie geen respect voor z'n eigen moeder had, kan toch geen normale omgang met andere mensen hebben toch?
Bedankt voor het lezen. Ik kap er nu wel mee, ondanks dat ik zo 4 uur verder kan schrijven. Het leven is vaak verrot, zo verrot dat je alleen maar in bed wil blijven met de gordijnen gesloten.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.