Levensverhalen (pagina 898)

ik lees het verhaal van de vrouw van 70 met de titel ik wil niet meer
en herken zoveel in haar verhaal
ook bij mij begrijpt niemand waarom ik het leven niet zie zitten ik heb alles kinderen huis dieren werk noem maar op
maar ook ken ik pijn veel pijn
uit mijn incest verleden en verder supper nare jeugd.
iedere dag duurt maar voort er komt geen einde aan en ik verlang naar rust rust in mijn hoofd rust in mijn lijf.
lieve mevrouw van 70 ook ik ben eenzaam terwijl er wel genoeg mensen om me heen zijn maar ze zijn zo anders begrijpen me niet en ik zou graag met u praten.
als u dit leest en contact wil laat het dan even weten met een klein berichtje

Mijn verhaal gaat over mijn jeugd ,, over het verlies van dierbaren !

in 2004 verloor ik mijn lieve zuss die 4 jaar het bleef daar niet mee 1 jaar en zes maanden later pleegde mijn mooie lieve mama zelfmoord omdat ze niet kon leven met het verdriet en de pijn van haar kindje te verliezen ! elke dag bleef ze haar zelf verwijten dat het haar fout was dat ons mooie joyce er niet meer was ,, nu denkek elke dag als ik wakker word waarom wordk nog wakker ?? waarom namen ze me dat alemaal af ...
een tydje geleden ging alles beter k had een vriend waark enorm veel van hield ,, drie jaar ging het beter met me nu is het een tydje gedaan en ben ik in een zwart gat gevallen ! ik graak er precies gewoon nie meer uit ... de neiging om terug beginnen te snijden ... om weer een overdosis te nemen alles word gewoon te groot . ook sinds pas snij ik me terug , het is een opluchting voor even . ik heb nu terug 1 maand een vriend maar telkens denk ik om zelfmoord te plegen ,, zou het een oplossing en een opluchting zijn ? vele zeggen me dat is egoistische ... ik vind dat je er juist enorm veel moed voor moet hebben ! en zo gebroken blijven leven gaat niet mijn mama kon de draad niet terug oppikken ik ook niet ... waarschijnlijk ga ik het ook doen ... vind het gewoon erg voor de mensen die van me houden maar k hoop dat ze het me ooit kunnen vergeven . dat vroeg mijn mama me ook en ik kan het haar niet vergeven , elke dag zie ik de beelden hen daar dood liggen het doet echt pijn het gemis ! elke dag meer en meer ...

Afscheidbrief an mama naar ons Joyceke ( zus)

Aan mijn liefste Joycie-mousie
Mijn appelkopke, mijn mooi poppeke,

Waarom toch , zo plotseling?waarom jij ? de toekomst lache je toe!
amper 2 dagen voor je van me werd weggerukt, zei je nog dat je zo graag vleugeltjes zou hebben.
die bewuste avond was je nog zo gelukkig, want je cherieke Tony was bij je , samen hebben we nog gedanst...
Jullie waren zo heerlijk mooi verliefd, zo'n mooi stel jullie pasten perfect bij elkaar. ik ben toen gegaan, gaf jullie beiden een kusje en je zou veilig thuiskomen met je cherieke, want dat had Tony me beloofd!

de schok was enorm, ik heb je zo lang moeten zoeken, want je had niets bij je!
de angst en de paniek sloeg toe , het noodlot had toegeslagen ...!

Mijn poppeke, war ben je nu... ?
ik hoop dat je nu je vleugeltjes hebt en samen zult zijn met jou cherieke. dit is alles wat ik je steeds toewenste , dat je maar gelukkig zult zijn met je cherieke, want dan was ik dat ook !!

dit had nooit mogen gebeuren... nooit ons verdriet is immens !
ik zal je nooit meer kunnen voelen of ruiken... enkel de herrineringen zullen blijven en je zult eeuwig verder leven in ons hart.

Wees gelukkig mijn mooi poppeke,
Ik hou zoveel van jou!
Je Mammie, kusje...
Heel graag wil ik ook speciaal mijn jongste dochter Julie bedanken, die me zo gesteund heeft die eerste zware uren, kind weet dat mama van heel veel van je houd. Ook wil ik nog ivo mijn vriend en willy en renata bedanken om me zo bijgestaan te hebben in de moeilijkste en wreedste dag van mijn leven !



afscheid brief van mijn mama :
dit wordt heel moeilijk !
Aan mijn lieve kinderen,
ik hou zielsveel van jullie, dat moeten jullie goed beseffen.

Aan mijn moeder,familie,vrienden,
ik hoop dat jullie goed geluisterd hebben naar de teksten in de liedjes, want dan hebben jullie in mijn ziel kunnen zien!
ik weet dat het voor vele onder jullie onbegrijpelijk zal zijn,
maar toch ooit komt de dag dat jullie me zullen begrijpen.
Velen zullen zeggen, je moest verder voor je andere kinderen en daarin moet ik ze gelijk geven !

maar, al heb je nu 10 kinderen en je verliest er eentje,
maakt niet uit welk , je verliest als moeder ook je eigen ziel en dat maakt het ondraagelijk !

in mijn leven heb ik vele harde noten moeten kraken,maar telkens vocht ik me erdoor...maar je eigen kind verliezen,dat is wat anders,hiertegen was ik niet opgewassen, ook MIJN ziel is toen gestorven !

Een jaar en zes maanden heb ik geprobeerd de draad terug op te pikken, maar de verschrikkelijke pijn , de leegte, het gemis, je moet het zelf hebben meegemaakt om het te kunnen begrijpen - en we zijn nu eenmaal niet allemaal even sterk!

aan mijn jongste dochter,mijn lieve schat, jij hebt je best gedaan, het spijt me zo zeer ik hoop dat je het me ooit kunt vergeven ?
ik wilde je niet langer zien opgroeien met een zieke,gebroken moeder: ik wilde niet dat jij ook zo verbitterd zou worden.
lieve pop , je bent nog zo jong, nu moet je openbloeien en leven! ik weet wel zeker dat jij je weg zult vinden, jij word nog een ferme madame, want ik zal over je waken , dat beloof ik je en vergeet NOOIT dat mama heel veel van je houdt, dat zal altyd zo blijven, i love you

Aan mijn knappe boys, ik had jullie dit nu wel willen besparen, maar het leven kan soms rare wendingen nemen, Weet dat mama heel fier is op jullie en ik weet dat zeker dat jullie ook jullie eigen weg zullen vinden ! Ook over jullie zal ik blijven waken , dat beloof ik jullie want de liefde zal altyd blijven bestaan! ik hou van jullie. Don't forget it !

Aan iedereen hier aanwezig, denk soms nog eens aan me terug, zoals ik vroeger was toen mijn hart nog niet gebroken was en bedenk dan dat ik nu gelukkig zal zijn !
het ga jullie alemaal goed,
geef elkaar liefde, want alleen red je het niet !!

ik heb mijn weg gevonden, wees niet verdrietig,
I love you all
ouder was dan ik in een tragische ongeval samen met haar liefje en nog een vriend van hen het wass een echte hel maar
Liefst mama,
Uw dochter , u zus , i love you all !!

patje xxx






Zoo zie je wel dat alles kan tegenslagen ,, probeer te kop boven te houden voor het telaat is ! Ik hoop dat het nu gaat beteren en ik eindlek alles wat achter mij kan laten ... ik heb een jonge waark zielsveel van houd en dat is het eenige , maar steun nooit op je vriend alleen voor je het weet laat hij je vallen zoals er met mij gebeurt is , je laat je eigen dan ook vallen !! vertrouw op jezelf maak iets van je leven dat zou jou verlies alleen haal je het niet

ga jullie goed !

Ik wil niet meer leven, kort en bondig. Ik heb er een ontzettende puinhoop van gemaakt. Ik heb de liefde van mijn leven (weet ik nu) bedrogen en daarom heeft hij mij verlaten. Ik ben nu alleen met de kinderen en kan er totaal niet mee omgaan dat hij mij niet meer wil. Het leven heeft totaal geen zin meer. Ik wil en kan niet zonder hem leven. Ik hen alles geprobeerd om het goed te maken maar het heeft niet mogen baten. Hij kijkt zelfs niet meer naar zijn eigen kinderen om. Het liefst stap in er vandaag nog uit. Alleen wil ik mijn kinderen niet achter laten. IK WIL EN KAN NIET MEER. IK LEEF NIET MAAR IK OVERLEEF. Het idee alleen al dat hij een andere vriendin heeft of krijgt maakt mij gek.

ik weet het niet zo goed wat ik moet doen met mezelf! het klinkt heel normaal maar voor mij is dit echt moeilijk! mijn beste vriendinnen laten me allemaal vallen ik heb nog maar 1 vriendin die zich al verschillende keren heeft verminkt en nu doe ik het ook! ik probeer te stoppen ik heb al mijn scherpe dingen weg gesmeten zodat ik het niet meer kan doen maar toch snak ik ernaar! dit is dus de reden: zoals ik al heb gezegd mijn vriendinnen laten me vallen !! ze beginnen me ook te pesten . ik voel me dan ook nie meer gelukkig in die school ma ik wil ook nie weg.
dan mijn broer en mijn zus beginnen me ook te pesten!! ik ben dan ook héél gevoelig!! ik ween elke nacht om die dinge en soms denk ik waarom nog leven je voelt alleen maar pijn en niets anders. en als je niet meer leeft voel je geen pijn meer. ik wil gwn geen pijn meer voelen!
dit was mijn verhaal. lijkt nie erg maar voor mij is het erg ik ben dan ook ng zo jong!

ik kan er niet meer tegen mijn vader word al boos om niks en dan gaat hij me al een schop geven terwijl mijn vriendinnen er bij zijn.
hij zegt dat ik vrij van mijn werk moet nemen omdat we zondag naar de kerk moeten ik haat dat echt ik wil ook wel wat verdienen ik wil zo snel mogelijk van dit leven af.
vorig jaar wou ik ook zelfmoord plegen ik werd door iedereen gepest ik dacht dat het een goede vriendin was maar door haar wou ik het.
nu probeer ik weer een manier hoe ik zelfmoord kan plegen in de hemel is tenminste wel alles goed zonder verdriet (wat ik nu heb ) en zonder pijn ik heb me vorig jaar ook gesneden en ik denk dat ik dat binnenkort weer ga doen als het zo door gaat ik kan er echt nie meer tegen wat moet ik met dit leve wat heb ik er aan ik kan maar beter niet meer bestaan. ze geven toch niks om mij wat kan ik nog met dit leve als nou niemand me sloeg kon ik nog gewoon leven ik had ook al tegen mijn moederverteld dat mijn vader moest scheiden met mama omdat ik het nie aan kan met hem ik voel me er verdrietig bij maar zij willen nie scheiden :(

XXXX miss tot nooit XXXXXX

(ps als iemand een goede manier weet om zelfmoord te plegen wil je die dan sturen ?)

Hallo

Ik noem mezelf effe M. en mijn dochtertje N. Mijn vriend noem ik effe B. de echte vader van me dochter J.

Ik ben nu een moeder van een prachtige dochter van bijna 1 jaar en lijk hartstikke gelukkig.

Van de buitenkant ben ik de vrolijke, lieve,sociale ondernemende moeder/meid/ student/ kind. Maar wat er van binnen af speelt!!!

3 jaar geleden is er iets met mij gebeurd wat veel pijn en verdriet met me meesleept. Ik heb een abortus gepleegd, dit omdat ik toen pas 1 week een relatie had met J.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik daar lag en nog niet me eigen kindje had gezien toen was ik zo zeker van mijn zaak. tot het moment kwam da tik moest tekenen en de vrouw zei kijk maar op de monitor. Wat ik toen zag scheurde mijn hart ik zag mijn eerste kindje..... Toen viel ik in slaap..... Ik werd wakker en kan me herinneren dat ik het niet wilde nee wilde gillen maar het lukte niet.

J. was er erg van onderdoor en ikzelf ook. Het was zo erg da tik op een middag thuis kwam en j. in de badkuip zijn polsen wilde doorsnijden. ik hield hem vast en zei tegen hem j. hou je sterk het komt goed.

Het spijt me was niet meer op zijn plaats...

De tijd verstreek en op 5 sep 2007 werd ik zwanger van N. dolgelukkig waren we dolgelukkig. we trouwde op 4 dec 2007 en alles zag er voortspoedig uit. huisje hadden we mijn geluk kon niet meer op.

tot het moment daat was dat ik 7 maanden zwanger was.

Ik hield gigantisch veel vocht vast en was 40 kilo bijgekomen erg veel dus. reden waarvoor was nooit bekend ik dacht dat gebeurd wel.

Mijn zelfvertrouwen is totaal weg me buik zit vol met striemen en heb vel hangen overal van maatje 38/40 naar 46 is een gigantische omvang.

Ik was dus 7 maanden zwanger en kwam erachter dat mijn man J. een minnaar had. de wereld verdween onder mijn voeten weg. ik wilde gelijk niets meer van hem te maken hebben ik wilde verhuizen. ik heb nu een huurwoning gekregen waar ik samen met N. woon.

Ik beviel op 27-6-2008 en iets wat mijn mooiste dag moest worden werd een dag van geluk en verdriet.... Waarom was ik 40 kilo bijgekomen omdat ik zwanger was van een tweeling snik snik mijn zoontje heeft het niet gehaald. nooit hebbenw e hem gezien op de beelden, geluidsgolven enz. net alsof hij nooit bestond.

dan lig je daar een gezonde dochter in me armen en in mijn gedachten 2 overleden kindjes M & Q. Mijn droom van een gelukkige bevalling was weg. al was en ben ik gelukkig met N. geen partner naast je dat geluk en verdriet deelt. nee een ex naast je met hetzelfde verdriet en weg is na 15 min.

De dagen verstreken en na ruim een half jaar kreeg ik een relatie met toenmalig R. ow wat was ik gelukkig. die jongen heeft me toen losgemaakt hij wist hoe hij wist het gewoon.

Helaas heeft deze relatie niet langer stand gehouden dan 4 maanden en bracht hij mijn hart.

De muur om me heen was dichtgemetseld.

Nu 4 maanden later heb ik 2 weken een nieuwe relatie met B. een jongen waarvan ik denk waarom is hij bij mij? geloof me deze jongen is zo lief, aaridg, zorgzaam, charmant kortom geweldig. hij gaat super om met mijn dochter en is de eerste jongen waar ik mijn ouders bij zie glunderen.

Maar waarom kan ik mijn muur niet breken? waarom speelt in mijn gedachten waarom kon ik niet weg van alles. ik weet wat me dochter N zij is degene die me nu op de been houd.

Ik ben eerlijk: B geeft me alles wat ik nodig heb, liefde, geborgenheid alles.

Maar ik zit zo met zelf in de knoei. me muur niet normaal me muur.

Ik heb me muur gemetseld en ben de hamer vergeten. waarom stort mijn muur gewoon niet in?

De vader van N heeft haar nu al zeker 4 weken niet meer gezien.

Waarom gebeurd mij dit?
Waarom kan ik me muur niet breken?
Waarom, is mijn vraag?

Niemand weet het,
Niemand weet het.

i just don't learn of my mistakes .. dat vertelt al mijn probleem, het begon allemaal met mijn vriend, hij had met een meisje voor ongeveer 8, 9 maanden. Maar hij dacht steeds dat zijn hem niet wilde, terwijl zij gewoon smoorverliefd op hem was. Zij merkte dat beetje op en vroeg mij of ik een gespreksgeschiedenis van mij en hem kon sturen aan haar. Ik stuurde naar haar dat gesprek en daarin stonden dingen wat haar echt raakten. Die vriend kwam erachter, dus hij werd boos op mij, en uit woede had hij zijn nicht verteld over wat ik had gedaan. En dat nicht is het meisje waar ik echt smoorverliefd op ben... Ik had weer goedgemaakt met mijn vriend, maar die nicht, die mocht mij niet meer... Ik ging echt stuk van binnen.. Ik wou gewoon niet meer leven, want dat meisje is gewoon alles voor mij... Als ik het niet waard ben haar liefde te krijgen, dan is mijn leven niks meer waard... dan ben nog liever dood... ik kan het dan gewoon niet meer aan...

Tot nu toe ging alles goed, ik had lieve vrienden en mensen waarom ik gaf om me heen,
ik stond gelukkig in het leven.
tot de laatste weken.
Het begon op school ik word gepest, heel erg.
Door de tutjes uit de klas ze roepen dingen, wachten ons op en gooien met spullen naar ons.
Ik durf niet meer naar school omdat ik me eigen gewoon klote voel.
Ik werd laatst bijna van school geschorst om een fout die ik had gemaakt en nu gaan ze me daar ook mee pesten vandaag was zo erg ik kan het niet meer aan :(
Ik denk wel eens aan zelfmoord , heb mezelf wel eens gesneden lange tijd maar is dit allemaal echt wat ik wil?
Ik heb de hoop verloren, ik ben hopeloos weet niet meer wat ik moet doen..

Ik word gek.. Ik ben negentien jaar en ik weet niet wat ik wil.. Doe ik wel de goede opleiding? Wil ik nog wel in deze stad wonen? Kan ik niet beter naar het buitenland gaan? Vind ik mijn werk nog wel leuk? Vinden mensen mij nog wel aardig? Ik word gek van die gedachtes. Helemaal gek. Het liefste zou ik gewoon dood zijn. Dan hoef ik nergens meer over na te denken. Ik breng mezelf keer op keer weer in de problemen. Ik wil gewoon dood. Ik ben er klaar mee. Iedereen haat me en niemand die houd van me. Mijn vrienden zijn allemaal hetzelfde. Ik moet altijd voor hun klaar staan, maar hun zien nooit dat het met mij slecht gaat. Ik zou zo graag willen schreeuwen om hulp maar ik kan het niet. Ik wil dood. Het probleem is alleen dat ik geen kracht heb om zelfmoord te plegen. Hoe graag ik het ook zou willen. Ik durf het niet. Stel nou dat het mislukt, dan haat iedereen me alleen nog maar meer. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. En het lijkt wel alsof niemand dat iets uit maakt. Ik haat mezelf en ik haat dit leven.

Ik ben van Thaise afkomst. Woon in België sedert mijn 3j.
In het begin ging alles goed tot we een jaar later moesten verhuizen.
Nieuwe omgeving, nieuwe school en allemaal onbekenden!
Kleuterklas, lagere schooltje verliepen vrij vlekkeloos.

Tot ik in het secundair terecht kwam. Eerste 3j waren redelijk..
Weer nieuwe mensen leren kennen paar oude kennissen maar nooit geen echte vrienden!
Mijn enige vriendin op school begon schijnheilig te doen en liet me vallen vanaf ze nieuwe 'vrienden' leerde kennen.

Dan 4e jaar ik was toen 15j oud. Veranderen van klas. Iedereen was me onbekend..
Had 1 meisje die me kon verdragen in de klas. Voor de rest werd ik vanaf de eerste week dag in dag uit gepest, uitgescholden, vernederd.
School was een hel, ik kromp ineen.
Eenmaal thuis constante verwijten en lappen om mn oren heen!
Je moet je gedragen! Je bent een puber maar probeer eens normaal te doen zeiden ze terwijl ik niet eens wist wat ik verkeerd deed.
Ik kon niets meer goed doen. Ik kon nergens heen!
Maandje of twee later werden de pesterijen zo erg dat ze me deden struikelen van de trap.
Mijn enkel zwaar verstuikt. Naar het onthaal geweest, voorlopige krukken van de school geleend..
Dan nog 2u op mn tanden gebeten, in de les was ik stil.. Geen woord..
De rest lachen en zeveren want nu hadden ze reden!

Middagpauze:
Ik belde mn ouders, nog een geluk dat het woensdag was of er was niemand thuis!
Samen naar spoed gereden, gips rond mn voet en gelukkig voor het eerst in mn leven een namiddagje thuis van school.
Ziek of niet ik moest altijd naar school, medicatie meenemen want anders mis je de les zeiden ze!

De volgende dag terug op school aangekomen mocht ik de krukken nog een tijdje houden. Kreeg een pasje voor de lift alles goed en wel. Tot ik aan het klaslokaal kwam.. De leerlingen me aan het uitlachen in het gezicht en ene die mijn krukken nog eens wegschopte zodat ik weeral eens viel..
Leerkracht kwam toe en hielp me overeind. Ze verloor haar evenwicht zeiden ze... En ik durfde mn mond niet eens opendoen!

1 week later kreeg ik vervroegd een loopgips. We moesten met de ganse klas op bezinning! Ik probeerde thuis om eraan te ontkomen maar het maakte niet uit. Ik kon niet praten met ouders.
Die last droeg ik al die tijd alleen op mn schouders niemand die ik erover kon vertellen!

Heb eens hulp gezocht bij oude leerkracht die ik vertrouwde maar heb toen nog meer pesterijen gehad dus vanaf nu zweeg ik maar.
Ik dacht binnenkort zijn ze het beu of zoeken ze iets anders, gewoon nog even op mn tanden bijten!
Maar niets was minder waar...

Bezinning:
Eerste dag weer helemaal afgezonderd en alleen. Anderen hadden sterke drank mee wat tegen de regels was en de meisjes kropen bij de jongens!
Allemaal straf want ze werden betrapt.. Natuurlijk kreeg ik weeral eens de schuld! Dag later hebben ze het me betaald gezet. Even pauze en ik stond daar maar te staan.. Paar meter verder kwam al vanalles op me afgevlogen! Eikels, kastanjes, holsters van kastanjes, stenen, gewoon alles wat ze konden vinden smeten ze naar me!
Nu wist ik ook hoe het voelde om gestenigd te worden!
Iedereen die toekeek maar niemand die ingreep...
Pauze was over, samen in groep bidden en daarna elkaars karaktereigenschappen vertellen. Je gedacht over de ander...
Wat moest ik nu zeggen? Heb dan maar woorden gekozen die zo weinig mogelijk logen.
Pastoor weg, we zitten nog met de hele groep samen. Ze waren weer druk bezig met drinken en lachen dat ze mij beetje vergaten! Voor het eerst voelde ik mij wat beter, ik was wat op mn gemak. Misschien dat het pesten nu over was?
Was dan wel onzichtbaar maar dat vond ik niet erg, liever dan gepest te worden!

Maar 's avonds begon het spelletje weer..
Die avond toen iedereen samen zat, en weer veel pret had was voor mij de emmer vol. Ik had er genoeg van, ik kon het niet meer aan! Het liefste wou ik gewoon weggaan..
Had een briefje geschreven en verstopt tss mijn leesboek.
Had antibiotica bij van thuis.. maar 6 pillen maar op dat moment was het genoeg!
Ik kon bij niemand terecht, geen leerkracht die me kon helpen, ouders waar ik niet mee kon praten..
Deed het raam open en besloot even op de vensterbank te zitten. Goed nadenken...
Maar voor ik het wist werd ik aangetrokken tot de begane grond. Ik viel naar beneden. 3 dagen in het ziekenhuis gelegen!

Back to school:
Eenmaal terug was de situatie nog erger dan voorheen! De enige die af en toe met me praatte, zij liet me nu ook moederziel alleen!
Constant uitgescholden en gekleineerd.. Thuis verslechterde de situatie ook enkel en alleen maar! Ik trok me meer en meer terug, sneed mezelf elke dag omdat het dan minder pijn deed, toch voor even!
Ik voelde me nog slechter dan voorheen...
Voor mij kon er niet rap genoeg een eind aan komen! Tot op een dag de boodschap thuis duidelijk werd..
Directie overlegde met ouders dat ik beter van school kon veranderen.
Nog een maand en ik was weg.. *oeff*
2 weken in aparte hok alle leerstof op mn eentje geleerd en apart tentamens gemaakt..
Rapport: 78% behaald, niet goed maar ook niet slecht! Alle leerkrachten vonden het jammer dat ik weg moest maar ze beseften ook dat het zo niet verder kon.
Ik takelde elke dag af, stierf beetje per beetje meer vanbinnen.. Liep rond als een zombie.
Enige waar ik nog aan dacht, welke kant ga ik nu kiezen? Links of rechts, welke kant zal me de strijd doen verliezen?....

Nieuwe school, nieuwe omgeving:
Werd weeral eens verstoten maar ze lieten me tenminste met rust! Ach de eenzaamheid is nog zo erg niet kon me dan tenminste nog beetje concentreren op de leerstof..
Jaartje later nieuw meisje in de klas, eindelijk een vriendin... Maar ook een nieuwe jongen die me duidelijk maakte dat ik niets betekende en me kleineerde!
Uiteindelijk geslaagd en diploma ontvangen!


Zo is het begonnen, dit was de eerste slechte en tegelijk ook de zwaarste periode in mijn leven.

Sedertdien durf ik in mijn woonstad nog altijd niet op bepaalde plaatsen komen, in bepaalde cafés en dergelijke uit angst hen weer tegen te komen.
Als ik ze zie draai ik me om en loop ik nog steeds weg!
Nog altijd ben ik moederziel alleen.. En na 7j begin ik nu echt de hoop op te geven.
Ikwil niet maar ik ben al zo dood vanbinnen, hoe moet dit nu verder?
Dan denk ik aan mijn familie en dat houdt me overeind. Toch iemand die van me houdt! Ook al lijkt het soms niet zo...

Tot op de dag van vandaag vraag ik me nog steeds af waarom? Heb hen nooit iets misdaan!
Is het nu echt gewoon alleen omdat ik er anders uitzie?? Is dat nu echt de enige reden?

Verder studeren:
Nieuw begin op de unief, niemand die ik ken maar weer hetzelfde tafereeltje...
Dacht dat als mensen wat ouder waren ze misschien niet meer zo zouden zijn of doen! Maar elke dag opnieuw is een hel.
Het voelt als een eindeloze strijd, een strijd waarbij ik niet weet hoelang ik nog de kracht vind om te vechten...