1992: geboren in nederland
1997: verhuis naar amerika ivm mijn vaders werk.
1999: ouders gescheiden, terug verhuis naar nederland met moeder en vader, die plechtig beloofde altijd in dezelfde stad te zullen wonen voor zijn kinderen *we zijn met zn drieën, ik ben de middelste*
200?: vader verhuisde naar een andere stad, plechtig beloofd nooit naar een ander land te zullen verhuizen voor zijn kinderen.
ergens hier tussen in ben ik sexueel misbruikt door mijn zus.. waar ik pas een tijdje geleden achter kwam
2003: vader terug verhuisd naar amerika waar hij nu nog altijd woont.
vanaf groep vier tot de derde werd ik gepest omdat ik nogal excentriek/raar was..van de 1e tot de 3rde mishandeld door mijn 2 'vriendinnen' die mij dagelijks sloegen en schopten, ik kwam elke dag huilend thuis en liet het niemand zien.
ik werd depressief en sliep de hele dag, deed nooit wat met mensen van school, want ik was te verlegen..
ben toen begonnen emt antidepressiva, waar ik niet goed op reageerde en dagelijks op tripte.. de dokter dacht dat het kwam omdat de dosis te laag was, en begreep niet dat het slecht ging juist door de medicijnen, en verhoogde telkens mijn dosis.
toen ben ik stiekem gaan blowen met nieuwe 'vrienden', en deed dat bijna elke dag voor 1-2 maand.. deze mensen waren tenslotte beter dan niks.
daarna ben ik in overleg met mijn zus gestopt met het nemen van medicatie,want ik kreeg door dat dit ervoor zorgde dat ik me slecht voelde.
ergens daar in die tijd ben ik begonnen met zelfbeschadiging met messen etc omdat het makkelijker was emoties op mezelf te uiten dan op andere mensen..
bovendien 'verdiende' ik het, dat begon rond mijn 13e, en ik ben er niet mee gestopt, ook al wist iedereen in mijn omgeving uiteindelijk toch wel dat ik het deed, hoe goed ik het ook dacht te verbergen..
ik kreeg geregeld paniekaanvallen omdat mijn gevoel voor werkelijkheid verdween.
ik was er 100% van overtuigd dat mijn wereld nep was en dat iedereen een complot tegen me voerde om mij onderuit te krijgen, dat ik eigenlijk dacht te leven maar dat het toch niet zo was.
ik was alleen, niemand interesseerde het enigszins dat ik huilend door school liep, of bloedend in de toiletten stond toe te kijken hoe de wereld me verafschuwde.
tegenwoordig klamp ik mezelf zo vast aan vrienden dat ze mij stuk voor stuk toch verlaten, ongeacht hoeveel ik voor ze opoffer.. mijn tijd, mijn medeleven, mijn blijdschap die toch nooit 100% gemeend is, omdat ik niet blij kán zijn.
ik heb vaak op een brug boven de snelweg gestaan gefascineerd door het idee dat ik het allemaal in een paar seconden kon laten eindigen.
tegenwoordig overgestapt op medicatie (oxazepam/codeïne/tramadol/ibuprofen/allerlei 'pammetjes') om het gevoel van weg zijn te verkrijgen..maar ik bleek overgevoelig voor tramadol e.d. en heb het mijn moeder moeten vertellen uit angst voor wat er met mij aan het gebeuren was, die alle medicatie uit huis weghaalde. dus daar ben ik een maandje mee gestopt, maar dit deed ik ook vrijwillig, ik was het zat om mezelf zo te zien wegkwijnen..
ookal gingen de gevoelens van het 'willen doodgaan' niet weg, en die zullen ook nooit weg gaan, iig niet voor 100%, dat weet ik zeker.
ik heb mezelf zojuist gewurgd met een stropdas in de hoop weg te kunnen vallen en tenminste te kunnen slapen, want dat doe ik tegenwoordig ook niet meer.
maar ik ben te zwak om vol te houden.
ik wil mezelf niet meer van het leven beroven , ik wil alleen dat het gevoel alleen te zijn een keer ophoudt.
de wil om het te laten eindigen is iets dat mijn dagelijkse leven domineert..ik denk er constant aan, al jarenlang.
ik bent het zat om niet blij genoeg te kunnen zijn om te willen leven.
ik ben het zat dat ik hiermee mensen pijn doe, en juist hierdoor voel ik me nog schuldiger.. ik verdien het niet om te leven, ik heb zoveel mensen pijn gedaan..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.