Ik kan niet meer.
Ik wil ook niet meer.
Heel erg is dat, want ik heb een vriendin die me lief heeft.
Ik heb een broer die 14 maanden ouder is en een moeder die om me geeft.
Beiden wonen in het buitenland. Nooit heb ik hen willen vergezellen, ze maken steeds ruzie voor de meest banala dingen. Als kind was ik rotverwend. Zo verwend dat ik me ervoor schaam. Mijn broer is nog steeds rotverwend en hij is 33 en heeft 2 kinderen, hij woont in het dorp naast dat van mijn moeder. Ik zie hen beiden graag, maar moet haast braken als ik aan hen denk, heel erg is dat. Ze maken van alles een probleem en ze hebben alles om gelukkig te zijn. Mijn moeder woont in een prachtige omgeving in de bergen in het zuiden van Frankrijk en heeft een prachttuin van 6ha. Mijn moeder vertelt prietpraat en heeft mythomane trekjes, ik kan haar debiele verhalen (meestal verzinsels om aandacht te trekken of spectaculair over te komen) echt niet meer aanhoren. Ik kan maximum 10 dagen in hun gezelschap vertoeven, waarna ik gewoon bij het minste dat ze zeggen wou dat ik nooit geboren was.
Mijn vader stierf toen ik 17 was. Zomaar plots, nadat we van een verjaardagsfeest kwamen. Nooit heb ik met hem een conversatie gehad. Als ik aan hem denk, zie ik hem als een soort dictator. Ik vreesde hem en ook zijn indrukwekkende woede-uitbarstingen. Nochtans kreeg ik, op materieel gebied, alles wat ik wensen kon tijdens mijn kinderjaren. Onze relatie was wat mij betreft gebaseerd op vrees en angst. Ooit kreeg ik in eetkamer een tweeloop op mijn hoofd, na slechte resultaten op school.
Ik zit ook in een verrekte kloterolstoel, na een auto-ongeval. ik was passagier en aan het stuur zat een meid met wie ik een 4-jarige relatie heb gehad. Ze heeft, terwijl ik op bezoek was bij m'n moeder, een andere leren kennen. Toen ze van gedacht veranderde en wou terugkomen, kon ze dat moi op haar klotebuik schrijven, het secreet.
ik heb zoveel te vertellen, maar zie nu even het nut niet om dat te deon, dus ga ik op versturen klikken.
Ik hoop gewoon dat de wereld vergaat, na één of ander cataclysme, want om zelfmoord te plegen, daar heb ik de kloten niet voor, nog niet...misschien morgen?
Ik hou van mijn vriendin en dan soms weer niet, ik leef tegen mijn zin, ik heb de pest aan "bestaan", ik kan echt niet meer. De fysieke pijn, de onmacht, de verveling, de nutteloosheid der dingen, de alledaagse bullshit, de hypocrisie van het smerigste levend wezen op deze aardbol, de leugens, ... ik haat de mens, ik HAAT de mens. vrienden die geen vrienden blijken te zijn, de godverdomde profiteurs, parasieten, de kloteprogramma's op tv, de medicijnen, Paris fucking Hilton en Britney Kankerspears, de culte van de kont, de miseducatie van de jeugd doorheen de media met hun valse waarden, de klotekerk, de katholieke sekte, de heilige oorlog van moslimextremisten, GODSDIENST is de grootste moordenaar aller tijden.
Ik zie dat ik op "versturen" ging klikken.
Ik hoop dat het einde snel komt.
Geniet van al deze kloteboel, geniet ervan zonder mij, have fun
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.