Ik voel sinds ik me kan herinneren ongelukkig. Ik mag eigenlijk niet klagen, en zeker niet tegenover wat sommige andere mensen hebben meegemaakt; ik rond volgend jaar 6 VWO af, heb een aantal goede vrienden, ben niet lelijk, heb geen problemen thuis, geen ziektes. Desondanks voel ik me een ontzettende mislukking.
Het is nu bijna 5 jaar geleden dat ik verliefd werd op een meisje uit mijn klas. Klinkt schattig achteraf. Ik dacht dat ik haar niet waard was, en toen ik met haar omging en poogde haar te versieren, bleek dat dat zo was. Ze is en was slimmer, rijker, knapper, gezonder, muzikaler; beter dan ik. Ze wees me af, en is nog steeds niet geïnteresseerd in mij. De afgelopen 3 jaar heb ik geprobeerd om van mijn verliefdheid af te komen. Ik heb haar genegeerd, verschillende hobby's tegelijk beoefend zodat ik altijd druk was, ben in therapie geweest, heb allerlei drugs geprobeerd om in te vluchten, heb het een jaar zijn gang laten gaan, maar ik werd alleen maar meer verliefd, en kan geen 5 seconden ergens anders aan denken. Ik durf te beweren dat ik van haar houd, aangezien ik onvoorwaardelijk alles voor haar zou doen. Voor haar geluk zou doen.. Maar alleen haar geluk is voor mij niet genoeg. Is een beetje liefde en genegenheid nu teveel gevraagd? Een enkele omhelzing? EEN moment van warmte?
Zij is het enige wat me (irrationeel gezien) interesseert. Ik weet sowieso nog niet wat ik wil gaan studeren, en met mijn huidige concentratievermogen zak ik toch voor mijn examens.
Ik ben het gewoon zat, alle levenslust is al tijden uit me verdwenen, en ik heb het gevoel dat zij mijn laatste hoop is om nog ooit gelukkig te worden. Alles is zwart-wit voor me, alles is koud en bitter. Noem me een zwakke persoonlijkheid, en je hebt gelijk. Maar als ik nog jaren zo door moet leven, stop ik er liever mee. Sommige mensen noemen dat aanstellerig en zwak, maar zo voel ik het gewoon. Het doet pijn, constant. In vergelijking met andere mensen heb ik het nog niet eens zo slecht, misschien ben ik verwend, maar ik wil gewoon niet verder zo.
Ik wil zelfmoord plegen, maar het probleem is dat ik dat mijn familie niet aan wil doen. Zij en mijn vrienden zijn degenen die er onder lijden als ik zelfmoord pleeg. Op een of andere manier geven die toch nog om mij. Ze weten overigens wel dat ik niet lekker in mn vel zit, maar ik heb ze nooit durven vertellen hoe serieus het voor me is. Gevoelsmatig geef ik niet zo veel om het leed van mijn familie en vrienden maar rationeel vind ik toch dat ik het niet kan maken. Ratio is waarop ik handel de laatste tijd, omdat mijn emotionele deel een grote verzameling chaos, pijn en impulsief gedrag is. Maar ik ben zo zwak dat ik er geen einde aan durf te maken. Daar heb ik een tijd mee gezeten, maar ik denk dat ik de oplossing heb.
Ik wil benzeen gebruiken om mezelf te vergiftigen, op die manier kan ik het wel. Als bijkomend voordeel weet mijn familie dan ook niet dat ik zelfmoord heb gepleegd. Ik wil nog meer pijn best aanvaarden in ruil voor de rust die daarna komt, en mijn familie die iets minder zal lijden.
Is er nog IETS wat ik kan doen voordat ik er een einde aan maak? Waarom verwacht ik ook dat ik op internet een antwoord zal krijgen dat waarschijnlijk niet bestaat. Ben iig mijn ei kwijt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.