Levensverhalen (pagina 831)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

nooit een arm om me heen

Hey,

Ik ben een vrouw van 44 jaar en tja het leven heeft dat nog zin.
Heb een man tja lief voor de buiten wereld maar nooit eens een arm om me heen
Een zoon van 15 die het beter weet en vrienden eigenlijk niet meer die komen zelden nog tja wat wil als je een man heb die zo stug is ben al vreemd gegaan maar helaas durf niet weg te gaan thuis hij maakt me af nu denk ik had het maar gedaan zo is het ook niets altijd pijn in je hard en altijd alleen tja je heb een kind en daar moet je voor verder maar wat heeft hij aan een moeder die zich elke avond in slaap huilt als een klein kind
Datum:
21-10-2009
Naam:
eenzaam
Leeftijd:
44
Provincie:
Limburg

ze gafen niks om mij

ik was op school
er was iets met mij bff en ik vroeg wat er is zegt ze niks en daarna vroeg ik weet omdat ze echt moest huilen maar ze zij heel hard niks!. ik schrok en d8 laat maar
zitten joh ze zegt het wel
maar daarna zag ik dat alle mensen naar der kwamen en vroegen of der wat is ze had alles al vertelt ales ales ales ! hallo als of ik niet eens bestond ik had alles voor der gedaan al die jaren
en nu opeens vertrouwt ze mij niet meer!
dat was niet echt leuk voor mij ik was echt heel diep gekwetst
VOLGEDE DAG !
eidelijk was het zo wer
maar ik voelde me niet lekker omdat me vriendin me zo iets aan heeft gedaan
daarna kreeg ik een telefoon dat me vader in de zieken huis lag ik d8 wat een ongeluks dag zeg
ik zat op school helemaal aleen aan de tafel niemand die naast me wou zitten e
en praten het was gwn een waardeloos dag voor mij .
tot dat ik op gefe moment het zal werd!
de ene keer werd het
ruzzie
geroddel
spullen stelen
schuled geven het werd maar erger
en erger
toen kwam ik eindelijk thius met een traan op mij gezicht
en me moeder was niet thuis pakte een mes uit de keuken en wou me zelf MOORDPLEGEN
de mes die had ik in me handen en stokte in me kill en lag op de grond!
3uurtjes latr lag ik in de zieken huis ik kwam al weer bij
ik vondt het niet leuk dat ik nog leefde wou dood gwn dood gaan meer niet
kon toch wel maarja
daarna kwamen mij vriendinen bij mij op bezoek en ze zijden dat ze er altijd voor me zullen zijn enzz ik kreeg cadootjes en alles make-up
ik werd gwn blijjjjjjj
toen ik beter werd kwam ik op school met vriendinen om me heen
ol was gwn blijjj
me vriendin was weer de oude en nou gaat alles gwn goed
............................EINDE......................
Datum:
20-10-2009
Naam:
amerie-bella
Leeftijd:
13
Provincie:
Drenthe

hoe is het mogelijk

Ik ben altijd goed en vrijgevig geweest voor de mensen om mij heen, echter nu ik zelf hulp nodig heb is er niemand. Waar doe ik het voor ...wat is het nut om onder de mensen te blijven. Zelfs de overheid zegt stik maar...ik kan het allemaal niet meer aan..zie echt geen andere oplossing dan sterven...alsof er ook maar iemand is die me zou missen...waarom zijn mensen zo egoistisch als het op geven aankomt terwijl ze jaren van je hebben genomen.Dan blijft er een uitweg waardoor alle pijn ook weg is..de enige uitweg..
Datum:
20-10-2009
Naam:
shaun
Leeftijd:
32
Provincie:
Noord-holland

proberen

Een bloeiend sociaal leven, geen grote financiële problemen, bezig met een universitaire opleiding. Verre reizen gemaakt en nog meer reizen in het vooruitzicht. Leven in een land met sociaal vangnet, mensen die van me houden, geen eenzaamheid. Eigenlijk geen maar' te bekennen. Heb ik het recht wel op dit soort gedachten? Het voelt immoreel, decadent, als ik me bedenk welke mogelijkheden me geboden worden in dit leven.

Ik pas niet meer. Het lukt me niet langer te conformeren aan dit systeem. Mijn psycholoog zei nog dat ik het zelf kon gaan proberen, want het ging beter. Het zijn terugkerende cirkels; twijfels over een toekomst. Wat kan ik nog toevoegen aan deze wereld? Ik studeer iets dat weinig zal opleveren. Ik ben niet productief, niet constructief. Ik zal mijn ouders nooit blij maken met kleinkinderen. Ik toon geen respect voor ze als ik er tussenuit zou knijpen. Ik hou zo ontzettend veel van ze. Zo ontzettend veel van mijn vrienden. Ze houden ook van mij, maar toch zie ik het nut niet in van mijn eigen leven. Ik zie geen toekomst.

Ik ben zo bang.
Datum:
20-10-2009
Naam:
-----
Leeftijd:
22
Provincie:
Utrecht

x

Voel me eindeloos leeg en onnuttig. Plat als een crêpe. Leeg als een hol vat. De eindeloze leegheid van m’n bestaan staart me aan.
Bezie de vergissingen en misverstanden. Was er nog iets anders dan dit. Was dat er. Zit iets in mijn ziel verankerd wat er maar blijft existeren. Wil het niet maar het is een voldongen feit, bijna. Mijn God, waarom toch? Wil weg maar hoe? Zelfdoding is geen optie zeggen ze want dan doe je anderen pijn. Mag dus zelf niet kiezen om van de eeuwige pijn af te zijn. Het toppunt van eenzaamheid is wel er een einde aan te maken, alleen, zonder toestemming en liefde van je dierbaren.
Datum:
20-10-2009
Naam:
f
Leeftijd:
43
Provincie:
Noord-holland

leegte

Hallo,

Ik ben R en ik wil even mijn verhaal kwijt.
Ik ben een meisje maar ik wil graag een jongen zijn, hoe raar het ook voor andere klinkt. Het is een heel gemeen gevoel dag in dag uit, je weet je geen houding te geven en je bent constant zenuwachtig waarom weet ik zelf ook niet. Ik kan er niets aan veranderen van wat ik ben alleen dat ik mezelf zou kunnen opereren maar dat zie ik niet zitten. In mijn familie zouden ze dat zo ie zo niet accepteren denk ik. Ik weet er helemaal geen raad mee en daar word ik heel emotioneel van, ik weet niet wat ik er mee moet behalve dan om aan mezelf een einde te maken. Ik ben zo geboren en ik kan het niet accepteren. Ik ben ook ontzettend verliefd op R, dat natuurlijk een heel mooi en ontzettend lieve meid is maar waar ik nooit een relatie mee zou kunnen hebben bijvoorbeeld en dat doet me echt ontzettend pijn, omdat ik het zo graag wil maar je kunt het niet krijgen en dat gevoel is heel frustrerend en zo leef ik dag in dag uit in dezelfde pijn die ik elke dag mag meemaken
Datum:
20-10-2009
Naam:
-
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-brabant

Moeilijk Verleden

Hallo ik ben Tom
En ik zou graag een einde aan mijn leven willen maken om al die miserie dat ik gehad heb en waarschijnlijk nog zal meemaken te niet te doen.

ik heb veel meegemaakt
-in verschillende psychiatrie's gezeten
-in scholen gezeten waar ik gepest werd
-thuis en op school ging het niet goed

en nu stopt de miserie nog niet
het gaat niet goed op school
en niet goed thuis mijn ouders slagen mij
verwijten mij dat ik dik ben enz...

en op school gaat het niet goed omdat ik veel problemen heb waaronder auitisme en dwangmatigheid en soms depressies
en aan negatieve dingen denken constant

kortom ik kan niet meer leven met mijzelf

groetjes Tom
Datum:
20-10-2009
Naam:
Tom DC
Leeftijd:
17
Provincie:
België

muurbloem of monster?

Ik ben 24 jaar en ben student. Mijn ouders hadden bijna altijd zolang als ik herinner ruzie met elkaar. Als de ruzie op het einde was, dan werd ik meestal gekleineerd door mijn ouders. Er werd mij dan verteld dat ze niets aan mij hadden. Mijn ouders deden dit niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze hoopte dat iemand hun problemen kon oplossen. Iets wat je niet van een jong kind kan verwachten.
Mijn opa woonde om de hoek en daar was ik vrijwel iedere dag te vinden (samen met hem tuinieren). Toen mijn opa op mijn 12e overleed aan een langdurige longziekte, stortte alles in. Vrienden had bijna niet en ik was vrijwel genoodzaakt om thuis te blijven. Vrienden had ik ook bijna niet aangezien mijn sociale fobie op dat moment behoorlijk ernstig was. Een aantal jaren heb ik maar een beetje in mijn slaapkamer voor me uit zitten staren.

Het voorgezet onderwijs was voor mij een ramp. Ik was vrijwel altijd dood op van alle ruzies en negatieve gedachten. Dan kom je ineens op een school waar de meiden zeggen dat je lelijk en raar bent, en de jongens die indruk willen maken op de meiden vrolijk meedoen. Op mijn 14e heb ik zelfmoord willen plegen en stond op het punt het uit te voeren toen mijn moeder ineens binnen kwam. Haar enigste reactie was: Wat ben jij aan het doen? De jaren hierna ben ik alles en iedereen gaan haten.
Toen ik aan het einde van mijn MBO-studie was aangeland had ik inmiddels een aantal vrienden waar ik mee omging. Al snel zag ik de verschillen. Zo'n beetje iedereen had een relatie terwijl geen meid uberhaupt ooit naar mij had omgekeken laatstaan mij gesproken had (op net 19-jarige leeftijd ga je hier toch wel eens aan denken). Alle mensen komen dan met een smoes aan dat het helemaal niet gewoon is voor een jonge al zo vroeg een vriendin te hebben. Op mijn 19e had ik een relatie met een hele aardige meid. Mijn negatieve gedachten waren een stuk minder. Na 3,5 jaar heb ik besloten de relatie te beindigen omdat ik er achter kwam dat het allemaal te geforceerd was geweest en onze verschillen te groot waren. Mijn zelfmoordgedachten speelden steeds meer op omdat ik me slecht voelde door het uit te maken.
Tijdens mijn huidige studie ben ik voor het eerst psychische hulp gaan zoeken na een incident in mijn studentenhuis. 2 huisgenotes en een vriendin deden een spelletje: omschrijven hoe lelijk ik wel niet was. Voor hen was het een grap en gingen door terwijl ze wistten van mijn verleden. Het gevolg was dat ik eerst afwezig was en vervolgens een glazen fles in de richting van een van hen gooide. Een van hen had flinke vleeswonden en moest naar de EHBO. Ik begon te beseffen dat een gebrek aan zelfvertrouwen ook gevaarlijk kan worden omdat het gevolg is dat je nergens nog iets om geeft. Na een hele hoop sessies kwam het er op uit dat ik dysthyme (al 10 jaar)depressie heb met soms een dubbele depressie, verders had ik behoorlijke sociale fobie waar ik inmiddels wel overheen ben. Ik slik nu een half jaar anti-depressiva maar blijf juist dat lege gevoel van binnen houden. Alsof ik niet besta voor anderen. Ik heb nauwelijks vrienden of mensen in mijn omgeving die iets om mij geven.

Na jaren psychische problemen te hebben gehad kom ik er achter dat ik een freak ben voor de gemiddelde persoon. Mijn denkpatronen zijn totaal anders dan gemiddeld en alles wat ik nog probeer loopt fout.

Mijn zin in het leven is 10 jaar geleden al opgehouden maar heb nog niet eens het lef om zelfmoord te plegen.


Datum:
20-10-2009
Naam:
anoniem
Leeftijd:
24
Provincie:
Gelderland

Niet leuk

Het is een opeenstapeling van dingen. En het ziet er niet naar uit dat die dingen snel veranderen. Het zijn omstandigheden, maar het is ook hoe ik zelf in elkaar zit. Het is werk, het is liefde, het is vriendschap, het is familie. Het is niet slapen en geluidsoverlast. Het is pms. Het is me onaantrekkelijk voelen, of wellicht onaantrekkelijk zijn. Het is sociale angst.
Het is dat ik veel energie heb en die steeds in mijn leven pomp, althans probeer te pompen. Maar gezond leven, sporten, praten over mijn gevoelens, praten met een psycholoog, mediteren, met collega's praten, met de buren praten, me elke dag weer aan mijn werk zetten - het helpt me niet. Ik ben ongelukkig. Ik ben wanhopig. Ik voel pijn.
Het meest logisch zou zijn om medicijnen te gaan slikken: anti-depressiva.
Maar ik ben bang voor de bijwerkingen.
Ik weet wel wat ik moet doen. Ik moet wachten tot de fucking pms weer over is. Maar dat kan weken duren, want soms blijft mijn menstruatie weken uit.
Ga dan met een gynaecoloog praten, zou je zeggen. Ja, misschien moet ik dat doen.
Maar alles wat ik tot nog toe heb gelezen over menstruatie-problemen zegt hetzelfde: ongrijpbaar, we weten het niet, we hebben geen oplossing.
En pms is maar een onderdeeltje in de hele reeks van problemen.
Ik ben zo moe. Ik zou er zo graag van af zijn. En het gaat al zo lang zo, ongeveer 18 jaar. Ik vind geen oplossing. Andere mensen vinden ook geen oplossing. Of liever gezegd: ze dragen legio oplossingen aan, die allemaal niet werken, geen zoden aan de dijk zetten. De beste stuurlui staan aan wal. Ik vind het niet fijn, die adviezen. Het voelt als een verkapt verwijt: je zoekt niet hard genoeg of niet op de goede manier. Misschien is dat laatste waar. Maar zij weten het net zo min als ik.
Er zijn nu eenmaal levens die niet op gang komen, die van koers raken, waaraan je kunt blijven sleutelen, en het helpt niet. Wat moet je doen als zo'n leven jouw leven is? Blijven zoeken, natuurlijk. Blijven zoeken. Maar ik ben bang dat ik iets raars en gevaarlijks ga doen, als er nog wat meer tegenvallers zijn, als een nog wat ongelukkigere samenloop van omstandigheden zich voordoet. Ik ben bang.
Datum:
20-10-2009
Naam:
Astrid
Leeftijd:
34
Provincie:
Zuid-holland

lef

Ik zie geloof ik al 30 jaar geen toekomst meer voor mezelf.
Ik ben er gewoon eerlijk in als ik het lef had zou ik het echt proberen.
Je leven lang nooit eens geluk met iets hebben gehad.
Totale eenzaamheid, nooit begrepen worden, altijd in de maling genomen geweest.
En dan iedereen om je heen dingen, alles zien bereiken, iedereen die echt altijd maar schijt aan je heeft, niemand die zich gewoon om jouw problemen bekommert.
Ik heb er naast alle problemen van nu ook een sociale fobie aan overgehouden.
Ik heb diverse keren de Bavo en de Riagg meegemaakt en gezien, en zelfs de mensen in zo'n groep laten je gewoon vierkant links liggen, nee geloof me als ik het lef heb, wat ik nog niet heb, doe ik het.
Datum:
20-10-2009
Naam:
Ed
Leeftijd:
38
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.