Levensverhalen (pagina 804)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

pijn

hey,
ik ben een meisje van 14 jaar en ik heb redelijk veel al meegemaakt, de scheiding van mijn ouders , gepest in het lager , ik ben tot nu toe nog maar alleen gekwetst geweest en op momenten kan ik er echt niet meer tegen. vele zeggen dat ik over mijn gevoelens moet praten maar praten is moeilijk . ik heb het gevoel dat de pijn die ik vanbinnen voel maar niet weggaat . al die zelfmoord gedachten , ik heb gewoon geen hoop meer . mijn armen staan ook vol met krassen. ik herinner mij niets meer van monenten dat ik mezelf kras, wat ik wel weet is dat het mijn pijn verzacht maar de pijn vanbinnen wordt erger met de die voorbij gaan . ik lig nachten te huilen en te huilen, ik doe de laatste tijd niks anders maar gelukkig krijg ik hulp en dat is ook goed want anders zou ik het niet halen .
tips zijn altijd welkom :-)

-xxx-jes
Datum:
01-12-2009
Naam:
astrid
Leeftijd:
14
Provincie:
België

weet niet

Voor iemand die dit leest, die wel 'gezond' is.
Ik ben ik: veel te dik. maar afvallen dat kan ik niet. Nooit niet, gelogen tegen dieëtistes en nu zit ik onder de acné. Ik was mooi, ooit. Nu krijg ik littekens op mijn borst, mijn rug, mijn gezicht en mijn hart. Nooit meer zal ik het zelfde zijn. Nooit meer zonder de pijn die de mensen je aandoen door te kijken van ; wat heb jij? Vies zijn ze van je, maar je kunt niks doen. Helemaal niks. Behalve pillen slikken, zalfjes smeren, en je kut voelen, van de bijwerkingen, van de pijn in je ziel.
Ik weet het niet, misschien is het wel klaar voor mij, want ik kan mezelf neit meer zijn. Mensen zien mij ook niet zoals ik bén. Ze denken dat ik alles kan, dat ik dapper ben en doorvecht. Maar ik heb het allang opgegeven. Ik ben niets waard.
Zeg het maar eerlijk, want zelfs de tranen die in mijn ogen prikken durven niet over mijn wangen te rollen omdat ik het niet waard ben om te huilen, om opgelucht te zijn...
Liefs van een meisje
Datum:
01-12-2009
Naam:
ano
Leeftijd:
16
Provincie:
Utrecht

anorexia.

Hee, Ik had gelezen dat een jong meisje zat met anorexia. ik wil er ook even wat over kwijt.
ik was ook 8 toen ik mezelf dik vond. Ofja, zoeits. ik wist nooit hoe ik met mijn emoties om moest gaan.Moet ik het laten zien? of moet ik het verbergen?
als mensen zien dat ik verdrietig ben gaan ze anders doen. ze gaan anders denken. ze vinden me dan zielig! Ik ben niet zielig! ik dacht Het gaat wel weg als ik even ben afgevallen en mezelf kan accepteren. maar nu.. ik ben nog steeds op zoek naar die acceptatie van mezelf.
en ik GELOOF nog steeds dat mezelf te verhongeren me gelukkig maakt.
ik heb ong. een halfjaar in een anorexia kliniek gezeten. het liep uit de hand. ik wilde naar huis. ik mocht me famillie alleen zien als ik vooruit ging. maar dat ging ik niet dus heb ze lang niet gezien.het werd steeds moeilijker ik wist niet wat ik met mijn emoties aanmoest. dus hebben ze me naar huis gestuurd omdat het beter ging thuis. en nu. iedereen denkt dat het goed gaat.
maar alleen ik.. weet dat ik lieg.
onelove.
Datum:
01-12-2009
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
99
Provincie:
Noord-brabant

tip

Denk hier eens over na: je kunt nog zoveel doen met je leven! denk maar zo je leeft maar EEN KEER pak die kans ook en veprust die niet. Je hebt het hier goed, een hele toekomst voor je denk daar maar eens over na.
Datum:
01-12-2009
Naam:
geheim
Leeftijd:
13
Provincie:
Limburg

Hoe moet je verder?

Ik wil niet meer. Geen pijn meer hebben. Keer op keer word ik door mijn ex vriendin voor de gek gehouden. Het doet echt zo'n pijn. Ik ging na onze breuk door een hel. Ik heb er zelf voor in een psychiatrische inrichting gezeten. Keer op keer blijft ze me hoop geven. Laat ze met weten dat ze me mist en dat ze van me houdt. En net voordat ik bij haar in de buurt kom word ik weer afgestoten als een speelballetje. Hoe kan het toch zo zijn dat ik mezelf geen leven zonder haar kan voorstellen? Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik hier nog jaren mee rond blijf lopen. Wat kunnen mensen gemeen zijn. Niet standvastig zijn in hun beslissing en daar iedere keer op terug komen. Zo blijf je bezig toch? Ik heb geen zin om jaren met deze pijn rond te lopen en denk er echt aan om mezelf iets aan te doen. En dat weet ze, en toch blijft ze me iedere keer die hoop geven. Radeloos word je ervan. Hoe kan ik ooit gelukkig worden?? Ik bid god:,, ontferm u over mij". Maar is dat voldoende. Wie kan me helpen?
Datum:
01-12-2009
Naam:
Ad
Leeftijd:
27
Provincie:
Noord-brabant

Illuminati

Zeer vervelende gedachtes die mij het moeilijk maken verder te \"leven\".

Ik ben er stellig van overtuigd dat wanneer mijn buikje niet zo goed gevuld zou zijn, ik ook niet met deze gedachten zou kampen. Dan was ik nog puur met overleven bezig,,, ik weet.

Maar waarom zelf(moord)(doding)... dat zou zonde zijn en je helpt niemand. Ik zal proberen het uit te leggen.

Voor mij voelt het redelijk normaal dat ik kamp met die gedachten omdat als ik kijk naar wat er gebeurt in de wereld (nederland is wel genoeg )voornamelijk uncool is.
Je zou denken dat politiek geschoolde mensen verschil zouden kunnen maken. Maar waar ben ik mee opgegroeid: met een kabinet wat constant hetzelfde is: CDA ofwel: Christus Deed het Anders.
Wij van het gewone klootjes volk moeten ons bezig houden wat een goedkope zorgverzekering is of we kunnen rondkomen iedere maand. terwijl een CDA zich bezig houdt met oorlog, mensen dood maken, JSF en de kloof van ongelijkheid in geld --> kapitaal alleen maar groter maakt.
Nogal logisch dat ik kamp met zelfmoordgedachten.
Peace-out
Datum:
01-12-2009
Naam:
Rek-nak
Leeftijd:
22
Provincie:
Anders

Een ander wereld

Het leven is hard en niet weggelegd voor iedereen. Al die tijd dat ik heb geleefd was er alleen maar tegenslag.

In het lager onderwijs was ik altijd alleen. H
Datum:
30-11-2009
Naam:
Bob
Leeftijd:
22
Provincie:
Limburg

zelfmoord

Wat kun je doen als niemand je begrijpt.
Ik ben een meisje van 13.
die allang in de shit zit. Toen ik 8 was vond ik mezelf lelijk. ik begon mezelf te haten. haten? op die leeftijd? Ja het kan dus wel. Toen in diezelfde tijd wilde ik afvallen het begon met geen snoepjes meer maar op mijn 9e l;iep het al uit de hand. en nu. ik heb anorexia,niemand die het weet. alleen ik. alleen ik weet dat ana en ik vooraltijd zijn. Ik wil hulp , maar wil nioet aankomen.
ik wil hulp maar durf het niet te vertellen
ik ben bang dat mama verdrietig word.
ik ben bang dat vrienden me laten zitten
ik ben bang dat ik geen toekomst meer heb
ik ben bang dat ik dik word
ik ben bangdat ik dood ga
mama, weet dat ik van je hou!
x,
Datum:
30-11-2009
Naam:
ano
Leeftijd:
13
Provincie:
Drenthe

Paranormaal en dan denken over zelfmoord

Het begon allemaal 5 jaar geleden, toen kwam ik erachter dat ik paranormale krachten had. Heb nooit aan mijn ouders verteld dat ik ook nog visioenen heb, gisteren na een ruzie met mijn vader dat ik er last van heb. Ik word door beide ouders niet meer geloofd. Ik voel me al jaren door de psycholoog niet begrepen of geloofd. Ik denk ook al maanden over zelfmoord, kan iemand me hiermee helpen ik weet niet meer wat te doen....
Datum:
30-11-2009
Naam:
Liselotte
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

Gewoon klaar mee!

Ik zit er al de hele tijd tegen aan te hikken.
Steeds de druk om te presteren. Ik Heb het mezelf vrij moeilijk gemaakt door bepaalde keuzes, ik verg heel erg veel van mezelf, en heb faalangst. Hierdoor is de druk om goed te kunnen-->moeten presteren nog groter en groter.
Bovendien zitten mijn ouders ook nog op mijn nek! Ze pushen me als een gek! En ze zeggen wel dat het allemaal voor mijn eigen bestwil is, maar verder laten ze dat neit blijken.
Tegen de rest heir zijn ze allemaal aardig enz, maar ik lijk wel niet van hun ofzo, er wordt zoveel druk op mij uitgeoefent! Gewoon om gek van te worden! Denk ook dat ik het nog een maandje volhoudt en dan is het genoeg geweest! A
lles zit gewoon tegen, de enige reden waarom ik zou blijven zijn vriendinnen, ze zijn heel lief enz, maar ze geven me neit het gevoel dat ik erbij hoor, ze zijn zo close met elkaar, wat ik ook doe of probeer het lukt gewoon niet om erbij te komen, of te voelen horen!
Maar het gevoel om te stoppen zit er gewoon zo in dat dat overheerst!
Heb al wel mijn plannen op papier gezet zover ik mijn begrafenis wil hebben.
OF zij hier wat mee doen of luisteren dat is nog maar de vraag!

Eva R.I.P. 31-12-09

P.s. Probeer er nog wat van te maken zolang het nog kan he! Probeer altijd positief te blijven! Het is niet altijd makkelijk en eerlijk! Maar zodra het lukt, probeer het! Soms lukt het inderdaad niet, maar probeer het!
Datum:
30-11-2009
Naam:
Eva
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.