Tot nu
Het leven. het kan zo mooi zijn, ookal ben je niet perfect.
Deze kennis heb ik, en toch is er voor mij niks meer waar naar verlang... Alles wat ik me in plaats of waar ik me in inleef, raakt gewoon corrupt.
Ik ben nooit suidiciaal geweest. Mijn persoonlijkheid staat er namelijk niet na. Ondanks dat ik duidelijk mijn imperfecties heb had ik altijd gelooft in een betere toekomst.
En aan deze betere toekomst heb ik ook altijd aan gewerkt, hoe kleinzalig het ook zou zijn.
Ik ben een extreem introvert persoon, en ben nooit eigenlijk echt over mijn verlegenheid gekomen. Ja, en ik ben daarnaast ook gewoon lelijk. Erom heen draaien heeft weinig zin.
Mensen zijn goed zoals ze zijn, daar geloof ik ook in... en ik keur ook mensen niet af omdat ze lelijk zijn. Tenminste, dat denk ik. Het zou waarschijnlijk zo zijn dat ik onbewust andere "lelijkerts" van me afduw omdat ik het gevoel heb zelf ook zo behandeld te zijn geweest.
Ik heb mijn hele pubertijd ongeveer besteed aan het ontdekken van mezelf. Vooral astrologie trok me aan. Ben daarnaast ook een vaste blower geworden, maar dat is ondertussen alleen om de pijn te verzachten.
Ben geconstateerd met sociale fobie. Ben afstandelijk tegen mn naasten inclusief vrienden en familie en angstig voor vreemden. Ben thuis de oudste van een redelijk groot gezin - (ga geen vaste nummers of wat dan ook geven want ben bang dat naasten op een of andere manier hier achter gaan komen en me nog gestoorder gaan vinden..) - en ik WEET gewoon dat ik het slechste voorbeeld ooit ben van hoe een "normale" broer zich hoort te gedragen.
Nu zeggen mensen vaak... je bent nog jong, er kan nog zoveel gebeuren. Maar niet voor mij, want ik ben ondertussen zelf gewoon een slecht persoon geworden. Ik zie mezelf persoonlijk niet als slecht, maar ik ben het wel dat moet zo zijn anders reageren mensen niet zo op mij. Mijn leeftijd is 19, maar ik lijk en gedraag me als een 50 jaar oude gedetineerde.
Mijn uitdunnende en kalende haar helpt ook niet veel bij mijn uiterlijk. Ik had tot een jaar geleden lang dik haar. Niet iedereen geageerde er positief op, maar mij kon het niets schelen. Je kan namelijk best veel met lang haar.. dreadlocks als voorbeeld.
Ben vroeger wel een gepest, maar nooit te veel dat het te veel was voor me, ik ging altijd door. Ambitie heb ik ook nooit echt gehad, maar ik ben jong dacht ik.. ik vind mn plek wel en geld heb ik toch niet nodig, zolang ik maar gelukkig ben.
Geluk heb ik nooit gevonden, en mocht ik een kans erop krijgen verpestte ik het altijd. Ben daarom ook zeker dat ik het nooit zal vinden... en aangezien me redelijk goede gezondheid, zou ik het makkelijk nog zo'n 70 jaar op deze manier vol moeten houden...
Maar ik wil dit niet. Er zijn misschien mensen die van me houden, maar niet voor het gene in mij waar gehouden van moet worden. Ben ondertussen volwassen genoeg om dit mij allemaal te kunnen realiseren...
Mijn vrienden begrijpen me steeds slechter sinds kort. Ben vaag en afstandelijk naar ze, en kan niks interesants inbrengen. Terwijl ik vroeger nog redelijk bekend stond om mijn enthausiasme...
Mijn ouders begrijpen mij niet. Dit is niet puberaal gedrag, want elke keer als ik mijn hart probeer te luchten bij ze, val ik nog dieper in de shit door de adviezen die ze me proberen te geven. Ga werken, zorg voor afleiding... is meestal het antwoord.
Afleiding... ook zon leuk woord, alsof je opeens niks meer kan voelen. Alles, en dan echt alles om me heen zorgt ervoor dat ik me slechter over mezelf ga voelen. Ik heb geen idee waarom ik dit allemaal typ, want ik WEET dat er niemand is die hier een fuck om geeft.
Het is bijna grappig hoe onbelangerlijk een mensen leven is geworden. Ik denk ook dat ik weet hoe iedereen gaat reageren mocht ik zelfmoord plegen... Ik denk dat alleen mijn ouders blijvende problemen eraan gaan houden, de rest van de wereld zal en moet me maar beter zien als een loser.
Toch nu ik mn verhaal weggetypt heb denk ik dat ik het uiteindelijk niet doe. Het is alsof de duivel zelf mij hier wil laten, zodat hij een lichaam heeft waarmee hij zn wensen kan vervullen. Ik heb ook angsten dat ik waarschijnlijk op een dag vermoord word...
Doe ik het niet zelf, dan doet een ander het wel voor me. Ik ben letterlijk gestoord en ongebalanseerd... Mocht iemand de moeite hebben genomen om dit allemaal te lezen... dan is dat het teken dat er toch nog goede mensen op de wereld bestaan. Waar ik nog steeds in geloof.
Iedereen heeft het recht om te leven. Ik ben alleen mijn recht kwijtgeraakt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.