Ik een 20-jarige student en heb een prettige jeugd gehad. Toch kun je je depri voelen ook al heb je een prettige leefomgeving.
Stel je eens voor..
Je bent een tikkeltje arrogant, Je wilt jezelf bewijzen, je wilt dat andere mensen trots op je zijn.
Drie eigenschappen die mij representeren.
Maar het lukt niet! Ik wil het allemaal zo graag maar heb de lat misschien te hoog voor mezelf gelegd.
Ik had in mijn ouderlijk huis de boel goed verkloot. 5 jaar lang gelogen over hoe ik zoveel spulletjes kon kopen (had als vroege puber mijn spaarrekening aangebroken), eigenlijk loog ik bijna over alles terwijl ik schatten van ouders heb en die dat ab-so-luut niet verdiend hebben. Ik ben altijd gesteund door mijn ouders en heb altijd veel liefde gevoeld.
Het liegen gebruik(te) ik denk ik als dekmantel en schild om mijn ouders (en mensen om me heen) verdriet te besparen. Nadat mijn ouders ontdekten dat ik altijd zoveel gelogen heb gingen de remmen los.
Jarenlange emoties die ik als puber altijd heb opgekropt (want ik heb me er nooit goed bij gevoeld over hoe ik mijn dingen deed) kwamen los en als verplichting tegenover de mensen om me heen wou ik mezelf veranderen.
Zelfstandig worden, eerlijk zijn, verantwoordelijk met situaties en geld omgaan en ga zo maar door..
Ik ben toen ,om een statement te zetten, rommelig en met een woordenwisseling op kamers gegaan. Alles moest ik zelf betalen.. opleiding, kamer, kleren noem maar op. MAAR DAT WOU IK! Ik wou die verantwoordelijkheid en zelfstandigheid. Maar sinds die tijd gaat het alleen maar bergafwaarts. De eerste opleiding heb ik verslonsd, en nu mijn tweede opleiding het einde van dit jaar ook niet zal halen vraag ik me af of ik wel op de goeie plek zit.
Ik ben in een bepaald milieu opgevoed waar de mensen toch altijd wel wat van je verwachten en ik ben vrijwillig dat verwachtingsniveau aangegaan.
Ben ik wel een student? Moet ik zo wel verder leven? Moet ik misschien terug naar mijn ouderlijk huis?
Ik kan het wanneer ik het zo opschrijf nog steeds niet goed verwoorden hoe ik me over z'n 'identiteits-crisis' of 'uitzichtloos toekomstbeeld' voel.
Ik weet alleen dat ik altijd een fijne jongen ben geweest met een leuk leven, maar dat het in een paar jaar van +70 naar - 80 is gegaan.
Ik hou me vast aan het feit dat ik weet dat er mensen zijn die van me houden en dat in vergelijking met zoveel andere verhalen en problemen het misschien allemaal wel meevalt. Maar je eigen rugzakje weegt het zwaarst en dan ga je toch wel eens denken...what if
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.