Ik ben nu 29 jaar. Na een zware schooltijd van pesten ben ik op 12 jarige leeftijd doodgeslagen met een ijzere baar. Ik ben vreemd genoeg terug wakker geworden in het lijkhuis van het ziekenhuis. Ik herstelde terwijl ik te kampen kreeg met blackouts en moest mijn laatste jaar lagere school over doen uit voorzorg dat ik niet meer met dezelfde personen in de klas kwam te zitten. Meeste van deze personen zijn crimineel geworden. Ik ga door naar het middelbaar met bergen studiewerk. Deze voltooi ik zonder gepest te worden en hou een paar toffe klaskameraden over. Vervolgens wil ik doorgaan in de grafische wereld.
Tijdens mijn middelbaar sporte ik heel veel en had een passie voor de natuur. maar Ik geraakte toch overspannen. Ik verlies mijn oude kameraden door dat zij verhuizen en kreeg verkeerde kameraden in de plaats. Ik nam enkele keren cannabis. ik verbreek de relatie met deze kameraden omdat ze echt deliquent en aggresief werden en start mijn unief. Een van deze kameraden heeft inmiddels een moord op zijn geweten. Maar blijft na een cocaïne verslaving onder invloed van drank rondrijden.
In 2000 word ik in het unief onder te veel studiewerk en opnieuw gepest psychotisch. Op 20 jarige leeftijd stuik ik in elkaar, en werd vervolgens met medicatie behandeld. ik had eveneens een zenuwinzinking opgelopen door nooit nachtrust te nemen. Ik studeerde toen keihard omdat falen bij ons in het gezin niet aanzien werd. Ik kreeg zware medicatie waarvan ik doodziek werd. Ik heb tijdens mijn revalidatie 6 maanden geslapen en vervolgens werk gezocht. Seroquel was iemens zwaar. Ik heb deze tot op vandaag, 10 jaar genomen onder dwang. Ik heb alle neven effecten van dit medicament gekregen. Na deze faling ben ik depressief geworden. Anderhalf jaar kon ik niet glimlachen. Ik heb onlangs de foto's opgezocht van die perioden en mijzelf ontmoedigd. Ik was mager en vaal van kleur. Ik zat met enorme schuldgevoelens. Ik rookte om mij recht te kunnen houden. Ik heb in 2005 berekend dat ik op 6 jaar tijd voor 9172 euro aan sigaretten heb opgerookt. Pakje per dag. Tel maar uit. Fysiek was ik uitgedroogd. Een mummie. Gelukkig werkte ik fulltime en had ik geen schulden. Dus een goed persoon in oog van mijn ouders. Tijd om te herpakken denk je dan.
In 2005 krijg ik een zwaar auto ongeluk. Mijn droom auto, waar ik enorm van hield, wordt verpletterd. Ik bleef gelukkig ongedeerd. Ik ben enkel met mijn hoofd door de vooruit gegaan. De politie begreep dat wanneer je allebei groen hebt, je allebei doorrijdt en op elkaar inrijdt. Blijkbaar normaal??
Ik ben gestopt met roken in 2005 omdat ik smoor verliefd werd op een meisje. Zij verwerpt mij echter, maar ik gaf mijzelf de kans om haar toch op een dag te kunnen verleiden. Ik distancieer mij en laat haar verder met rust. En krijg een andere relatie, maar dit meisje begreep niet wat ik al verwerkt had. Zij gaf me ook nooit de tijd om echt van haar te houden. Studies gingen voor. Dat ene meisje bleef iemand waar ik naar bleef hunkeren.
Ik start in 2006 vervolgens met sporten en heb de laatste 3 jaar mij kappot getrained om terug te herstellen van 6 jaar roken en 6 jaar medicatie.
Mijn training was 15 km joggen en 70 km mountainbiken per week. Echt 5 dagen per week getrained. Alles gegeven door weer en wind. En ondertussen maar werke.
Na 5 jaar callcenter functies met perfecte werkhouding verrander ik in 2007 van werk en wordt consultent. Ik maakte de beste resultaten. Niemand zag nog iets fout aan mij. Ik was trots op mijzelf en blij dat ik een betere toekomst kon pakken. Dit laat zien dat ik best slim genoeg ben om iets goed te doen. En enkel maar beterschap wil.
Ik rookte toen niet en dronk zelden een pint. Ik trainde fulltime. Woonde reeds een jaar alleen en had verscheidene kameraden groepen. Echt een druk leven.
Ik heb spijt van mijn laatste relatie. Dit meisje heeft mij 3 keer bedrogen op 5 weken tijd. Zij vroeg me om haar te slaan. Ik heb haar vertelt dat ik geen geweld gebruik. Ik ben alleen maar eerlijk. Zij was duidelijk geen relatie waard.
Verder in 2009 kom ik door een misverstand psychotisch over. Ik leg dit verhaal liever niet uit. Maar kort gezegd. Mijn ouders begrepen mij niet en ik kon hun niet uitleggen waar ik mee kampte. Ze gingen met mij onmiddellijk terug naar die psych. Hij had mij 7 jaar niet gezien. Alle goedheden mochten niet baten. Ik word terug op de zwaarste behandeling gezet die men kan inbeelden. Van 900 naar 500 mg seroquel gedurende 6 maanden. Voldoende om een olifant in slaap te drukken. De psychiater weigert zinvol met mij te werken. Hij vertelt dat enkel de pillen een redding kunnen zijn. Mijn naieve ouders volgen dit op. Herhaaldelijke ruzies volgen hierop. Abilify werd als proef toegeschreven en vervolgens weerhouden door parkinson eigenschappen. Ik liep als een wrak door het huis.
Hierdoor start ik terug met roken en val in een depressie. Omdat ik rationeel wist dat ik mijn ouders, broers en dokters niet meer kon overtuigen van het misverstand. Na 7 maanden is mijn lichaam fysiek gekraakt. Onze huisdokter zegt dat ik mijn volledige conditie kwijt ben. Ik ben vel over been geworden. En ik ben mijn job verloren. Ik heb een lang herstel voor me staan. Als ik die wil nemen.
Ik geloof niet dat ik een nieuwe psychose heb gehad. Ik had geen achterdocht, hallicunaties of dwang gedachten. Enkel wat angst. Rationele angst. Die zelfs de directie assistente van mijn bedrijf begreep. Want zij heeft mijn verklaring gehoord toen ik mijn angst bekende.
ik heb in juni de komende problemen voorspeld. Maar had ze minder erg verwacht.
Vandaag ben ik opgestaan met een totaal ontredderd gevoel. Mijn uiterlijk is van een 25 jarige naar een 38 jarige gegaan.
10 jaar medicatie heeft mijn lichaam verknoeit. Ik zit er dus volledig door.
Misschien is het tijd voor een laatste wens. Want ik ben op. Maar zou liever mijn ouders dit niet aandoen. Wat weerhoudt mij nog? Nog even afwachten. Een spel tussen leven en dood.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.