Levensverhalen (pagina 764)

Hallo allemaal.

Ik heb nu al een tijd weer een probleem. Het begon toen ik ongeveer 14 was. Ik begon na te denken over wat er nou eigenlijk te bereiken valt met dit leven. Ik ben niet gelovig dus voor mij hebben die oplossingen ook geen zin.
Na veel denken kwam ik tot de volgende conclusie: het leven heeft geen zin. Want: je kunt je hele leven goed bezig zijn met een carriere maken en een gezin stichten, maar uiteindelijk zul je toch dood gaan. Dat is iets onvermijdelijks. Dan kun je zeggen: "dan kun je nog altijd een goed leven hebben voor de mensen om je heen(zodat zij je zullen blijven herdenken, en terug zullen denken aan de goede tijden die ze met jou hebben gehad)". Maar dan denk ik weer: waarom zou ik dat doen, want zij gaan uiteindelijk ook dood.
Uiteindelijk zal deze aardbol ook vergaan en dan blijft er niets over van ons hele bestaan.

Waarom zouden we dan nog moeite doen om iets te maken van het leven dat we hebben?

Na een tijd van depressie kwam ik er toch los van. Maar na een paar jaar ben ik toch weer depri geworden.
Ik hoor dat dat te maken kan hebben met de wintertijd (door minder zonlicht kom je soms in een dip).

Maar nu denk ik nog minder positief, want: mijn leven is ook helemaal niet zo leuk.
ik heb eczeem en astma, waardoor ik minder kan dan de gemiddelde NL'er.
Vroeger ben ik ook veel gepest, omdat mijn huid er "vies" uitzag. Dat gepest heeft ook z'n sporen nagelaten, want ik kan nu heel slecht contact maken met mensen, omdat ik ze niet meer vertrouw. Als ik mensen een op een spreek dan gaat alles prima, maar zodra er ongeveer 6 of meer mensen aanwezig zijn (die ik niet goed ken) dan klap ik dicht en reageer ik wel op vragen en zo, maar uit mezelf zeg ik bijna niets meer en ik ga maar naar objecten lopen staren...

Daarnaast ben ik ook niet hoogbegaafd...en door de depressie gaat school ook voor geen meter...

Het komt er gewoon op neer dat ik geen zin heb in een leven dat mij tot niets lijd...
en deze wereld is veel te commercieel om de leuke, positieve, bijzondere dingen ervan in te zien...

Ik hoop dat mijn verhaal duidelijk was voor jullie om te lezen.
Hopelijk bereik ik ooit nog een punt waarop ik plotseling toch besef dat er een nut is in dit leven...

ik ben echt down...
PS: probeer niet zo te denken als ik, want je gaat je er knap slecht van voelen

Ik ben nu 29 jaar. Na een zware schooltijd van pesten ben ik op 12 jarige leeftijd doodgeslagen met een ijzere baar. Ik ben vreemd genoeg terug wakker geworden in het lijkhuis van het ziekenhuis. Ik herstelde terwijl ik te kampen kreeg met blackouts en moest mijn laatste jaar lagere school over doen uit voorzorg dat ik niet meer met dezelfde personen in de klas kwam te zitten. Meeste van deze personen zijn crimineel geworden. Ik ga door naar het middelbaar met bergen studiewerk. Deze voltooi ik zonder gepest te worden en hou een paar toffe klaskameraden over. Vervolgens wil ik doorgaan in de grafische wereld.

Tijdens mijn middelbaar sporte ik heel veel en had een passie voor de natuur. maar Ik geraakte toch overspannen. Ik verlies mijn oude kameraden door dat zij verhuizen en kreeg verkeerde kameraden in de plaats. Ik nam enkele keren cannabis. ik verbreek de relatie met deze kameraden omdat ze echt deliquent en aggresief werden en start mijn unief. Een van deze kameraden heeft inmiddels een moord op zijn geweten. Maar blijft na een cocaïne verslaving onder invloed van drank rondrijden.

In 2000 word ik in het unief onder te veel studiewerk en opnieuw gepest psychotisch. Op 20 jarige leeftijd stuik ik in elkaar, en werd vervolgens met medicatie behandeld. ik had eveneens een zenuwinzinking opgelopen door nooit nachtrust te nemen. Ik studeerde toen keihard omdat falen bij ons in het gezin niet aanzien werd. Ik kreeg zware medicatie waarvan ik doodziek werd. Ik heb tijdens mijn revalidatie 6 maanden geslapen en vervolgens werk gezocht. Seroquel was iemens zwaar. Ik heb deze tot op vandaag, 10 jaar genomen onder dwang. Ik heb alle neven effecten van dit medicament gekregen. Na deze faling ben ik depressief geworden. Anderhalf jaar kon ik niet glimlachen. Ik heb onlangs de foto's opgezocht van die perioden en mijzelf ontmoedigd. Ik was mager en vaal van kleur. Ik zat met enorme schuldgevoelens. Ik rookte om mij recht te kunnen houden. Ik heb in 2005 berekend dat ik op 6 jaar tijd voor 9172 euro aan sigaretten heb opgerookt. Pakje per dag. Tel maar uit. Fysiek was ik uitgedroogd. Een mummie. Gelukkig werkte ik fulltime en had ik geen schulden. Dus een goed persoon in oog van mijn ouders. Tijd om te herpakken denk je dan.

In 2005 krijg ik een zwaar auto ongeluk. Mijn droom auto, waar ik enorm van hield, wordt verpletterd. Ik bleef gelukkig ongedeerd. Ik ben enkel met mijn hoofd door de vooruit gegaan. De politie begreep dat wanneer je allebei groen hebt, je allebei doorrijdt en op elkaar inrijdt. Blijkbaar normaal??

Ik ben gestopt met roken in 2005 omdat ik smoor verliefd werd op een meisje. Zij verwerpt mij echter, maar ik gaf mijzelf de kans om haar toch op een dag te kunnen verleiden. Ik distancieer mij en laat haar verder met rust. En krijg een andere relatie, maar dit meisje begreep niet wat ik al verwerkt had. Zij gaf me ook nooit de tijd om echt van haar te houden. Studies gingen voor. Dat ene meisje bleef iemand waar ik naar bleef hunkeren.

Ik start in 2006 vervolgens met sporten en heb de laatste 3 jaar mij kappot getrained om terug te herstellen van 6 jaar roken en 6 jaar medicatie.
Mijn training was 15 km joggen en 70 km mountainbiken per week. Echt 5 dagen per week getrained. Alles gegeven door weer en wind. En ondertussen maar werke.

Na 5 jaar callcenter functies met perfecte werkhouding verrander ik in 2007 van werk en wordt consultent. Ik maakte de beste resultaten. Niemand zag nog iets fout aan mij. Ik was trots op mijzelf en blij dat ik een betere toekomst kon pakken. Dit laat zien dat ik best slim genoeg ben om iets goed te doen. En enkel maar beterschap wil.
Ik rookte toen niet en dronk zelden een pint. Ik trainde fulltime. Woonde reeds een jaar alleen en had verscheidene kameraden groepen. Echt een druk leven.

Ik heb spijt van mijn laatste relatie. Dit meisje heeft mij 3 keer bedrogen op 5 weken tijd. Zij vroeg me om haar te slaan. Ik heb haar vertelt dat ik geen geweld gebruik. Ik ben alleen maar eerlijk. Zij was duidelijk geen relatie waard.

Verder in 2009 kom ik door een misverstand psychotisch over. Ik leg dit verhaal liever niet uit. Maar kort gezegd. Mijn ouders begrepen mij niet en ik kon hun niet uitleggen waar ik mee kampte. Ze gingen met mij onmiddellijk terug naar die psych. Hij had mij 7 jaar niet gezien. Alle goedheden mochten niet baten. Ik word terug op de zwaarste behandeling gezet die men kan inbeelden. Van 900 naar 500 mg seroquel gedurende 6 maanden. Voldoende om een olifant in slaap te drukken. De psychiater weigert zinvol met mij te werken. Hij vertelt dat enkel de pillen een redding kunnen zijn. Mijn naieve ouders volgen dit op. Herhaaldelijke ruzies volgen hierop. Abilify werd als proef toegeschreven en vervolgens weerhouden door parkinson eigenschappen. Ik liep als een wrak door het huis.

Hierdoor start ik terug met roken en val in een depressie. Omdat ik rationeel wist dat ik mijn ouders, broers en dokters niet meer kon overtuigen van het misverstand. Na 7 maanden is mijn lichaam fysiek gekraakt. Onze huisdokter zegt dat ik mijn volledige conditie kwijt ben. Ik ben vel over been geworden. En ik ben mijn job verloren. Ik heb een lang herstel voor me staan. Als ik die wil nemen.

Ik geloof niet dat ik een nieuwe psychose heb gehad. Ik had geen achterdocht, hallicunaties of dwang gedachten. Enkel wat angst. Rationele angst. Die zelfs de directie assistente van mijn bedrijf begreep. Want zij heeft mijn verklaring gehoord toen ik mijn angst bekende.

ik heb in juni de komende problemen voorspeld. Maar had ze minder erg verwacht.
Vandaag ben ik opgestaan met een totaal ontredderd gevoel. Mijn uiterlijk is van een 25 jarige naar een 38 jarige gegaan.
10 jaar medicatie heeft mijn lichaam verknoeit. Ik zit er dus volledig door.

Misschien is het tijd voor een laatste wens. Want ik ben op. Maar zou liever mijn ouders dit niet aandoen. Wat weerhoudt mij nog? Nog even afwachten. Een spel tussen leven en dood.

ik ben alles kwijd mijn vrouw geen huis woond bij mijn zus en hoop schuld trek het niet meet heb druks gebruik voor het eerts kan hier niiet tegen ben het zat afz ed

Liefde wordt voor me ogen weg gekaapt, en nu voel ik enorme leegte binnen, ik wou dat ik eerder had gevraagt, ik wou zo graag haar hart winnen.

Alles loopt fout.
De liefde van men leven heeft me laten zitten voor een ander.Ik kan nooit voor niemand iets goed doen ik snij mezelf elke dag men huid staat vol littekens om nooit meer te verdwijnen ik kan voor niemand iets goed doen zelfs niet voor mezelf de enigste oplossing is zelfmoord in mijn ogen ken geen andere uitweg het doet me allemaal te veel pijn sorry voor de mensen van wie ik hou ik zie jullie allemaal maar ik kan het niet meer aan

Elke keer weer die verdriet.. Elke keer weer die gedachten aan pillen, misschien deze keer eentje meer, of tien? Wat maakt het ook uit?

Geen blije gezichten als ik thuis kom, want ik ben toch niks waard! Al 3 jaar ben ik niks meer waard, al 3 jaar wordt ik met de nek aangekeken.. Wat stel jij je toch aan zeggen ze dan, ik stelde me blijkbaar ook aan toen ik geslagen en geschopt werd en toen me werd verteld dat ik niets was..

en die verdriet, die me sloopt, die eventjes weg is maar dan weer terug komt.. Die onrust in mijn hoofd wil ik weg hebben, mag ik even rust vinden?

Nee, ik kom thuis en niemand geeft wat om mij, ze kijken even op mijn kamer of ik naar school ga maar verder niets..

Nee, iemand daarboven die houdt wel van mij en iemand daarboven die zal mij altijd met warmte ontvangen..

Maar hier, alleen mijn vriend, de beste die je je voor kan stellen. Die me nog in leven kan houden, want zonder hem was ik er nooit meer geweest.

Geen toekomst zien. Wel moeten werken niet mogen leven. Ik ben alles kwijt mijn kinderen, een ex die me haat en kapot gemaakt heeft, mijn huis, mijn auto, mijn inkomen, mijn hobby's, mijn nachtrust, mijn liefde & mijn leven. Ik zie geen toekomst. ik zie het gewoon niet steeds weer via de kinderen de pijn tegenkomen. Ik mag ze niet meer om me heen hebben. Niet meer mijn leven met hen delen en elke dag die diepe pijn daarvan ervaren. Ik bid elke dag tot god smeek hem om een oplossing maar hoor alleen stilte terug. Wat kunnen mensen elkaar toch aandoen. Het wordt niet minder het wordt meer, het wordt steeds erger en erger. Daarom ik wil dood, weg van hier. Ik wil niet verder ...waarom zou ik... voor wie..? voor mijn kinderen dat zeg ik steeds. Voor hen.. blijf doorgaan voor hen.. Maar als ik er niet meer ben heb ik ook geen last van mn geweten meer en als er geen god is dan is de hel dus hier op aarde. dan moet de dood een verlichting zijn.

na een jeugd zonder ouderliefde
geen vader het verzorgen van een moeder met psychische problemen.
En een relatie met een liefdeloze man ben ik het beu.waarde voor mijn moeder kreeg ik pas toen zij afhankelijk werd van mij,toen ze mijn verzorging nodig had ook al was ik nog maar 8,nooit heb ik gehoord ik hou van je nooit was ze bij belangrijke gebeurtenissen.evenals mijn vriend nu.ik ben goed voor het huishouden,sex voor de rest verdwaald hij achter zijn pc.scheiden laat ie me niet.ik snijd je kapot is wat ik te horen krijg.vrouwenopvang is geen optie dat mag niet in je eigen stad mijn kinderen zijn erg verdrietig bij het idee hun vrienden scholen te moeten opgeven vanwege het verhuisen naar een andere stad,dat verdriet gun ik ze niet.ik kan de strijd met die vent niet winnen wil geen sloof meer zijn niet meer uitgebuit worden.ik wou dat ze me doodreden dat ik kanker kreeg of een kogel door mijn kop ik haat het leven ik haat het mijn leven door te moeten brengen met een vent die ik haat die mij claimt niet laat gaan sex met me heeft maar niets voor me overheeft ik haat em dat ie het leven van mijn kinderen verkloot.hij doet niets met ze en daarop om het te doorbreken moeten ze ook nog alles inleveren wat ze hebben scholen/vriendjes.ik wou dat ik nooit geboren was,ik wou dat ik dood was mijn leven is totaal shit.ik heb et tich keer aan mijn huisarts gezecht maar op het idee voor antidepressiva komt ze niet
lijd maar lekker.ik vind et wreed een regelrechte marteling elke dag maar weer in en in depri te zijn moe op kapot en niet te kunnen slapen.hoe moet ik zo voor mijn kinderen zorgen mijn problemen de baas kunnen.kunnen strijden tegen hem

je bent een dikke lelijke jongen.Dat vindt iedereen van mij.soms zit me hele famillie aan tafel te praten. dan zit ik er ook bij en dan maakt iedereen grapjes over mij ,op school slaat iedereen me.Ze behandelen me als een boks bal .iedereen haat me zelfs mensen die ik niet ken . soms zit ik alleen in me kamer dan jank ik soms wel 2 uur lang ik zie het niet meer zitten. zelf leraren lachen me uit ik ben pas 12 een ik heb al een hoop ellende . ik studeer het vwo en ik haal alleen goede cijfers toch zegt me mentor dat ik het niet aan kan. maar dat is de reden niet de reden is omdat ik dik ben en

er is een tijd van komen en van gaan. Voor mij is er geen tijd van komen meer, het enige dat ik wil is gaan. Mijn levensmotto was wat de mensen van mij ggen komt er niet op aan zolang ik maar kan zeggen ik heb mijn best gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat ik dit laatste heb gedaan maar het is niet genoeg. Ik voel nog steeds pijn, verdriet en onbegrip, Ik begrijp niet warom ik op deze aardbol ben. Ik heb geen veilig thuiskomen, ik heb geen toekomstpespectief, ben helaas geen kind meer en heb nooit moeder mogeniet iemand waarvoor ik moet of mag zorgen en heb nog niet het genoegen gehad dat iemand voor mij wilde zorgen ( utgezonderd mijn ouders want dit waren schatten maar helaas). Ieder zegt dat ik het leven zo goed heb, maar ik heb geen voldoening. Ik voel me leeg en eenzaam. Ik voel me niet gehoord. Het maakt niet uit wat ik doe, een ander weet het altijd beter. Ik ben het zat. Het doet pijn altijd maar te vechten hiertegen heeft geen zin meer. Ik heb gefaald in dit leven. Ik geef het op. mama ik mis je zo erg en heb zo'n verdriet. ik kom naar je toe