Ik ben nog steeds aanwezig.
Ik adem nog steeds en leef.
Maar eigenlijk heb ik mezelf al een lange tijd geleden vermoord. Het ooit zo vrolijke, positieve meisje is al lang weg en dat heb ik alleen maar te danken aan mezelf.
De situaties waarmee ik inzit gaan voor velen misschien heel klein en belachelijk lijken en misschien zijn ze dat ook. Ik ben tot slot ook maar een 17-jarig meisje, ja wat weet ik van het leven hé? Toch voel ik me zo hopeloos en ongelukkig en alleen dat ik m'n verhaal zet op een site die waarschijnlijk toch niemand zal lezen.
Dus here goes nothing;
Vanaf het eerste middelbaar (voortgezet onderwijs in Nederland) tot het vierde middelbaar zat ik in dezelfde klasgroep. Wij waren een hele hechte groep en ik voelde mij erg gelukkig. Mijn dichtste vriendinnen zaten samen met mij in de klas en ik ging met veel plezier naar school. Toen ik 15 was begon ik een relatie met een jongen in die klas dus ging ik NOG liever naar school. Maar het probleem was dat ik niet meer graag ging om te leren, maar voor hem, met alle gevolgen van dien... Ik bleef m'n jaar zitten. Velen kunnen zich hier snel over zetten en het beste ervan maken. Ik was niet één van die personen. Ik heb maanden gehuild en ik voelde me vernederd en dom en achtergelaten en alleen. Ik zag mijn klasgenoten verder gaan zonder mij en dat deed pijn. Gelukkig was die ene jongen een enorme steun voor mij en hield "mijn hoofd boven water". Na een tijd had hij door dat ik niet meer dat vrolijke meisje was en ik werd een te zware last voor hem. Wij waren twee jaar samen en heeft er 5 maanden geleden een punt achter gezet. Dus vertel mij, wat moet je doen als het enige die je nog goed deed voelen je ook verlaten heeft?
Wij waren gehecht aan elkaar en we hebben elkaar dingen beloofd en wij zorgden voor elkaar en ik weet dat velen denken dat dit niet kan aan zo'n jonge leeftijd maar dit was puur. Ik verwijt mezelf dat ik teveel werd voor hem.
Ik heb mezelf nog nooit zo alleen gevoeld. Sommige nachten is het zo'n chaos in mijn hoofd dat ik er gewoon een einde aan wil maken zodat ik eindelijk kalm kan zijn. Ik mis mijn vrienden en ik mis hem.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.