Eigenlijk begint het bij mij al op de basisschool. Ondanks dat ik niet echt "anders" was was ik altijd al het mikpunt. Dit ging op de middelbare school gewoon door. Daarnaast onbegrepen door mijn ouders. Dat is nog het ergste. De mensen die er voor je horen te zijn begrepen me niet. Ook heb ik altijd het gevoel gehad het nooit goed te doen. Als ik met een 9 thuis kwam kreeg ik te horen dat het een 10 had kunnen zijn als ik een half uurtje langer had geleerd. En nu nog steeds. Wat ik ook doe het is nooit goed. Ik heb een tijdje in het bedrijf van mijn ouders gewerkt. Als ik dan vroeg of ze het goed vonden kreeg ik te horen dat ik meer eigen initiatief moest nemen, en als ik dat deed kreeg ik weer te horen dat ik het eerst met hun had moeten overleggen. Wat is het nou? Zo is het met heel veel dingen. Ik ben getrouwd en heb een dochtertje, maar wij wonen in een huis, waarvan ik niet het gevoel heb dat het thuis is. Mijn moeder bepaalt zelfs welke planten ik in welke pot moet doen en waar ik ze neer moet zetten. Ze bemoeien zich overal mee, maar als ik daadwerkelijk een keer advies wil geven ze niet thuis. Daar komt nog bij dat we door een verkeerd besluit (we hebben een eigen bedrijfje gehad en zijn behoorlijk opgelicht) schulden hebben en bij de stadsbank lopen. Het enige wat me momenteel tegenhoudt zijn mijn man en mijn dochtertje. Ook zij hebben het niet makkelijk en ik wil het ze niet nog moeilijker maken. Hoevaak zit ik wel niet op de bank en kijk naar het balkon, denkend "hoe groot zou de kans zijn dat ik het overleef als ik daar afspring"? Maar dan denk ik weer aan mijn meisje die het dan voortaan zonder moeder moet doen en mijn man die haar moet uitleggen dat mama nooit meer terug komt. En al die keren dat ze bij me komt en me probeert te troosten met haar knuffels en de woorden niet huilen mama. En aan de keren dat ik blijkbaar toch nog wel een beetje geluk kan voelen, hoe schaars die momenten ook zijn.
Vooral nu na het grote nieuws die iedereen in de greep heeft momenteel ben ik bang dat er bij mij ook een moment komt en ik die dingen die me nu nog op de been houden ga blokkeren en het toch door zal zetten. Ik ben blij dat ik deze site heb gevonden omdat ik nu weet dat ik niet alleen sta. Dat, hoe hard het ook mag klinken, doet me wel goed. Ik ben niet zo anders of vreemd omdat ik deze gevoelens heb.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.