Levensverhalen (pagina 606)

in het begin viel alles nog mee ik had een fijn leven bij mijn ouders geen zorgen ik kon doen wat ik wau pas nadat mijn hond overleden is op 11 jaar ging het iets minder maar het was nog niet zo erg als dat het nu is op mijn werk was het toen ook nog wel te doen ik leerden mijn huidige vriend op het werk kennen in 2005 toen begon het een klein beetje er was namelijk toen ook een andere vrouw die verliefd was op hem maar hij koos niet voor haar maar voor mij en zij bleef maar achter hem aanzitten ik wil er wel wat van zeggen maar dat is bij mij nou het probleem ik ben niet goed in het opkomen van mezelf en mijn vriend die blijf 100 keer zeggen dat hij haar niet wil maar daar heeft ze maling aan ik heb dan ook toen een hele tijd ruzie met mijn vriend gehad door haar, maar het kwam toen allemaal goed we zijn toen inmiddels getrouwd maar echt op het werk had ik het er niet naar mijn zin want ook al was ik getrouwd ze bleef nog steeds achter hem aan zitten en mijn man zei tegen me dat hij vrienden alleen wilden zijn maar ik vertrouw haar niet en de ruzie bleef dus steeds komen door haar ook ging mijn man steeds met haar afspreken wat ik niet leuk vond en dat heb ik wel vaak gezegd maar dan nog zei hij je hoef je geen zorgen te maken er gebeurd niets ik vertrouw hem wel maar haar niet, maar toen gebeurden er iets anders ik maakten een fout waar ik veel spijt van heb en wat me nu echt depressief maakten er kwam een jongen daar werken en ik werd verliefd op hem wat eigenlijk fout is die jongen was ook verliefd op mij maar hij was veels te verlegen om dat te zeggen ik heb het wel aan mijn man verteld maar die nam het voor mijn verbazing goed aan hij was boos opzichzelf omdat hij vaak met die vrouw afspreekten en mij alleen had gelaten ik had geen zin er bij te zijn ik was toch het buiten beentje hij liep altijd naast haar als ik mee ging en ook liepen ze heel snel maar om nog even terug te komen wat ik raar vond is dat mijn man me wilden koppelen aan die jongen (het was een goeie vriend of beter gezegd het waren vrienden) ik zei er niets van maar goed ik was dus alleen nog maar verliefd op die jongen maar de reden dat ik depressief werd was dat ik aan het lijntje gehouden werd zo voelden het maar anderen zeiden dat hij te verlegen was om me te vragen en dat hij me gauw zou vragen, maar ik had toen ook mijn twijfels want ik was dan wel verliefd maar ik hield nog wel steeds van mijn man en ik kon niet kiezen maar dit is niet het enige probleem mijn echte probleem is namelijk ook het huis waar ik en mijn man wonen het is een heel klein huis ik voel me er gewoon in opgesloten en daarbij komt dat het ook nog eens dichtbij werk is verder er moet nog steeds behangt worden maar mijn man en ik zijn niet echt klussers en mijn vader is ook gestressed en moet ook van alles doen maar dat zet ik liever niet hier neer dat word dan weer allemaal teveel maar daar zit ik dan ook over in verder de vader van mijn man is overleden ik had er geen contact mee en mijn man kon ook niet goed met zijn vader overweg de reden was dat zijn vader ook schulden aan hem achterliet en mijn man moest ook toen hij nog thuis woonden zijn pas geven en ook het geld inleveren waarvan hij maar 30 euro kreeg
toen ik getrouwd was woonden ik een jaar nog met mijn man bij mijn ouders want we hadden nog geen huis we wilden graag een huurhuis maar de vader van mijn man wilden dat we snel een huis kregen want hij dacht dat mijn vader mijn mans geld zou afnemen wat helemaal niet waar was dus door alle toedoen wonen we nu in een koopflatje wat eruit ziet als een kraakpand we hadden ook te snel besloten en ik had er spijt van maar ik werd ook gek van de vader van mijn man die bleef maar door zeuren wanneer we een huis nou zouden hebben, we krijgen ook steeds deurwaarders aan de deur een hoop dingen hebben we wel kunnen aflossen maar toch komen de problemen weer terug we hebben nu inmiddels hulp bij de gemeente van de schuldhulpsenering maar die doen er niks aan we hadden alle papieren die ze nodig hadden ingeleverd maar we horen niet of de achterstanden betaald zijn of worden betaald we mochten in ieder geval niks meer betalen, nog een reden dat ik depressief ben is dat er is nu een meisje dat pas is komen werken mijn man kan gewoon goed met haar overweg maar iedereen daar denkt dat hij wat met haar heeft terwijl dat niet zo is ik heb haar zelf ook gesproken ik heb dan zelf ook nog eens een minderwaardigheids complex ik vind mezelf niet mooi en denk zelf soms ook weleens dat mijn man iemand anders wil dan mij ook als hij steeds over dat meisje heeft denk ik dat hij verliefd is op haar ik werk dan nu niet omdat mijn man en ik een zoontje van ongeveer 2 weken hebben even tussen haakjes ( het ging toen een stuk beter toen mijn man niet meer met die vrouw omging die verliefd op hem was) maar dat maak me echt depressief als steeds van die dingen hoor ik heb dan ook vaak huilbuien ik kan gewoon niet meer lachen ik voel me dan ook nog eens schuldig omdat ik nog steeds aan die andere jongen denk maar toch ook weer niet want ik blijf ruzie houden door die stomme geldproblemen en ook gezeur op het werk met mijn man ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen of voor wie ik nu moet kiezen ik wil wel bij mijn man blijven maar telkens ruzie is ook niet leuk voor mij terwijl ik depressief ben maar aan de andere kant die jongen heeft me ook best veel pijn gedaan eerst zeggen van lekkerding wil je me me en gaan we samen wonen hij zei het allemaal wel heel snel maar als hij me leuk vond dan zou hij dat ook echt laten merken hij kijkt en lacht ook best veel naar me en is wel in de buurt maar toch veranderde dat de laatste tijd negeerd hij me dat is nu al zo 2 jaar aan de gang en sommige zeggen dat hij me niks vind maar hij lacht dan wel naar me de ene keer de andere keren negeerd hij me weken lang ik word hier gewoon gek van maar van mijn man hoorden ik dat hij tegen andere loopt te liegen dat hij me niks vind want tegen vriendinnen van mij en een paar andere collegas zegt hij dat hij me wel leuk vind maar tegen sommige zegt hij van niet om ze gek te maken wat ik raar vind want hiermee maak je niemand gek mee en daarbij komt dat hij ook nog eens een meisjes gek is, mijn man zegt dat er niemand anders is dat die jongen alleen mij wil en niemand anders maar dat geloof ik niet en het interesseerd me ook niet maar aan de andere kant weer wel maar toch ik wil die jongen vergeten ik wil bij mijn man blijven want dat is ook beter voor de kleine maar hier zit ik dus gewoon heel erg mee en waar ik al helemaal over in zit is dat ik binnenkort weer moet gaan werken dan zit de zwangerschapsverlof er op ik heb het echt niet naar mijn zin op het werk door de financieel moet ik wel werken anders staan we binnen de kortste keren op straat we verdienen ook niet echt superveel mijn man wil ergens anders werken en ik ook maar dat gaat niet zo makkelijk net als verhuizen mijn man staat 2 jaar ingeschreven eerst stond hij 9 jaar maar omdat zijn vader dat niet had verlengt hij las toen ook alle post want mijn man kon door een ongeluk die hij had gehad op 13 jaar niet goed meer lezen hij is nu 2 jaar ingeschreven ik had john toen 2 jaar terug nog eens een keer laten inschrijven anders moest hij helemaal opnieuw laten inschrijven
maar door dit alles zie ik het niet meer zitten en denk ik aan zelfmoord ik wil het aan de ene kant niet want ik kan dat mijn zoontje niet aandoen dat hij zonder moeder verder moet leven en natuurlijk mijn man en mijn ouders maar aan de andere kant denk ik van dan heb ik rust van alle problemen want het zijn er gewoon teveel

dit was mijn verhaal

Mijn leven is heel hard verandert,het begon allemaal 7jaar geleden,mijn ouders gingen uit elkaar. Mijn moeder had paar maanden later al een andere. In het begin vondt ik hem tof,sympathiek. Maar dat is nu anders. Hij heeft geen respect voor mij en mijn zus,mijn moeder laat zich doen voor hem. Ik probeer dan ook altijd te genieten van al de momenten dat ik alleen met mijn moeder ben. Mijn echte vader zie ik maar 1x in de maand of om de 2 maanden. Ik mis hem zoo hard! 2jaar geleden ben ik ook erg gepest geweest in school,vorig en dit jaar gaat het minder aan toe. Maar toch heb ik het gevoel dat ik uitgesloten wordt. Ik voel me al lang minderwaardig. Vroeger voelde ik me zo gelukkig en nu denk ik al jaren-maanden aan zelfmoord. Ik stel mij telkens opnieuw weer de vraag :: waarom leef ik? Al mijn vrienden en familie zeggen :: dat ik een prachtige meid en prachtige vriendin ben & dat ze me niet kwijt willen... Ik besef dat ik nog een ganse levensweg voor mij heb, maar positief denken kan ik niet meer. Ik voel me rotslecht. In die tijd ben ik ook heel veel dierbare mensen verloren ( dood ) & ook een goeie vriendin ( ruzie ) . Een paar maand geleden ben ik naar een speciaal ziekenhuis geweest, daar is vastgesteld dat ik problemen heb met mijn geestestoestand,sommige vinden dat blijkbaar niks. Maar hoe harder ze tegen mij zei,hoe kapotter ik ga. Het enigste wat ik wil :: rust hebben! Maar iets in mij zegt :: ik wil het,maar kan het niet. Ik wel me telkens opnieuw sterk houden voor de mensen die nog wel om me geven. Maar soms ik heb de kracht niet meer om me blijven sterk te houden. Nu besef ik pas :: wat verdriet is & hoe hardt het soms kan zijn. Ik weet niet meer wat te doen!! :'(

Altijd probeerde ik iedereen bij elkaar te brengen, gezellig met zn allen. Altijd stond ik in de regen te wachten, alleen.
Altijd bij iedereen langs, gezellig, nooit iemand bij mij. Altijd bellen als iemand t moeilijk had, of ziek was. Ik hoorde nooit wat terug. Laat ik 2 weken niets horen, niemand die mij belt, zelfs mn eigen familie niet.
als ik er naar vraag:"je bent jaloers, ooh wat egoistisch". Heb ik pijn, ik hoor van niemand. weg wil ik, weg van hier, ik heb geen nut. Niemand wil me kennen, niemand interesserd zich voor mij. Ik ben dood, ik wil....

ik ben zoooo moe,,,,,,ik ben helemaal alleen,,,ik heb niemand meer,,,,ik weet niet meer wat ik moet doen!!!!!!!!! ik heb er geen zin meer in!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Ik ben niet alleen maar wel eenzaam. Ik ben getrouwd geweest met een autist, heb 3 kinderen, waarvan 2 autist en de derde waarschijnlijk autist. ik dacht gelukkig getrouwd te zijn, maar nu heb ik weer een man die vooral niet over 'moeilijke' dingen wil praten zoals gevoelens en emoties.
Help. Ik weet het niet meer, ben ik gek of zo?

Eigenlijk begint het bij mij al op de basisschool. Ondanks dat ik niet echt "anders" was was ik altijd al het mikpunt. Dit ging op de middelbare school gewoon door. Daarnaast onbegrepen door mijn ouders. Dat is nog het ergste. De mensen die er voor je horen te zijn begrepen me niet. Ook heb ik altijd het gevoel gehad het nooit goed te doen. Als ik met een 9 thuis kwam kreeg ik te horen dat het een 10 had kunnen zijn als ik een half uurtje langer had geleerd. En nu nog steeds. Wat ik ook doe het is nooit goed. Ik heb een tijdje in het bedrijf van mijn ouders gewerkt. Als ik dan vroeg of ze het goed vonden kreeg ik te horen dat ik meer eigen initiatief moest nemen, en als ik dat deed kreeg ik weer te horen dat ik het eerst met hun had moeten overleggen. Wat is het nou? Zo is het met heel veel dingen. Ik ben getrouwd en heb een dochtertje, maar wij wonen in een huis, waarvan ik niet het gevoel heb dat het thuis is. Mijn moeder bepaalt zelfs welke planten ik in welke pot moet doen en waar ik ze neer moet zetten. Ze bemoeien zich overal mee, maar als ik daadwerkelijk een keer advies wil geven ze niet thuis. Daar komt nog bij dat we door een verkeerd besluit (we hebben een eigen bedrijfje gehad en zijn behoorlijk opgelicht) schulden hebben en bij de stadsbank lopen. Het enige wat me momenteel tegenhoudt zijn mijn man en mijn dochtertje. Ook zij hebben het niet makkelijk en ik wil het ze niet nog moeilijker maken. Hoevaak zit ik wel niet op de bank en kijk naar het balkon, denkend "hoe groot zou de kans zijn dat ik het overleef als ik daar afspring"? Maar dan denk ik weer aan mijn meisje die het dan voortaan zonder moeder moet doen en mijn man die haar moet uitleggen dat mama nooit meer terug komt. En al die keren dat ze bij me komt en me probeert te troosten met haar knuffels en de woorden niet huilen mama. En aan de keren dat ik blijkbaar toch nog wel een beetje geluk kan voelen, hoe schaars die momenten ook zijn.
Vooral nu na het grote nieuws die iedereen in de greep heeft momenteel ben ik bang dat er bij mij ook een moment komt en ik die dingen die me nu nog op de been houden ga blokkeren en het toch door zal zetten. Ik ben blij dat ik deze site heb gevonden omdat ik nu weet dat ik niet alleen sta. Dat, hoe hard het ook mag klinken, doet me wel goed. Ik ben niet zo anders of vreemd omdat ik deze gevoelens heb.

ik ben gisteren gebruikt ik heb geprobeerd voor een auto te springen gisteren maar iemand hield me net tegen
ik heb nu een vriendje maar 3dagen geledenwas het uit met me andere vriendje ik wordt nu hoer, slet, playertje genoemd door iedereen behalve me bff
ze isecht lief
alleen ik wil nogsteeds dood.
ik kan ectniet meer,
ik huil elke dag en alles
ik kan niet meer.
ik heb al paar littekens

ik haat mezelf ik zit nu in de tweede al toen ik in groep 8 zat wou ik al dood toen heb ik een vaalangscursus gevolgd ik dacht dat het beter ging maar mijn zusje probeerd mijn leven te verpesten heb ik het gevoel en ik zie het nut van het leven niet in ik ga liever dood

waar moet ik beginnen,weet het niet eigenlijk niet goed!!Ben eigenlijk nooit ongelukkig geweest, heb ni echt een moeilijke maar ook geen super jeugd gehad,gewoon,zeer gewoon.Heb kunnen profiteren van het leven,gefeest ,vrouwen gehad tot het moment dat ik mijn vrouw en aanstaande moeder van mijn kind leerde kennen.Het plaatje klopte,ik was en ben nog steeds verlefd op mijn vrouw en we hebben een zalige dochter van 6 jaar.Wat is er gebeurt,acht dat ik kan het zelf ni verklaren.Dacht dat ik een harde was,kon drinken,heb drugs genomen,rookte en heb nooit problemen mee gehad,kon dat allemaal verdragen en laten van de 1 op andere dag behalve 1 iets,ik ben op Tagged ( een site als Facebook ) terecht gekomen en beginnenvrienden accepteren want ik wou er veel ,zoveel om een spelletje genaamd Maffia te kunnen spelen,stom hé.Gaandeweg begon ik te chatten met bepaalde mensen en dit werd hoe langer hoe meer en must,kon het ni meer laten.elke dag verschillende keren online,chatten,berichtjes sturen,sms uitwisselen als een spel,neen geen spel een verslaving.nu bijna meer dan een jaar later is mijn vrouw hier opuit gekomen en gaan we uit elkaar,maar ik kan niet zonder hen,wil dat niet,ben te zwak om langs de zijlijn toe te kijken,heb er lang over nagedacht en zie maar 1 oplossing.Weet ook wel dat er mensen zijn met meer problemen maar ik kan zonder hen niet verder ,ben veel te plat daarvoor....

Het leven vind ik niet fijn meer, alles gaat kapot. Denk je het weer te gaan reden, gebeurd er weer wat waardoor je weer dicht klapt.
Mijn ex houd maar niet op met moeilijk doen, hij wilde 16 jaar geleden van me af, (en zijn zoon). Heb hem nooit om iets gevraagd. Hij moest voor mij en mijn zoon alimentatie betalen, kon niet werken, kreeg een uitkering kon dus niet zonder zijn alimentatie. Na 12 jaar hoefde hij mijn alimentatie niet meer te betalen, heb
aanvulling gekregen op mijn uitkering omdat wettelijk zo geregeld is.
Mijn zoon is nu 18 jaar. Krijgt nu de alimentatie op zijn eigen rekening tot zijn 21ste jaar, maar zijn pa wil het niet betalen, hij moet wel en gaat het ook doen, maar hij vindt dat zijn zoon het niet kan maken om dat van hem te vragen en heeft hem via de mail laten weten dat hij hem nooit meer wil zien.
Mijn zoon is er kapot van, daardoor ik ook.
Zie het leven niet meer zitten.
Wat ik zou willen is dat ik mezelf kan zijn.