Ik wil even wat kwijt, want ik herken het nog steeds allemaal.
Toch zoals ik 5 jaar geleden, het liefst gewoon wou slapen. Gewoon zelf 5 jaar lang slapen, terwijl je lichaam de volgende dag gewoon opstaat, en alles doet wat maar nodig is om erbovenop te komen.
Ik wou gewoon slapen, en 5 jaar later wakker worden en zien dat alles beter was en ik gelukkig kon zijn.
Dit is natuurlijk niet gelukt, dat slapen gedeelte. Maar ik ben wel gelukkig. Ondanks dat ik nu geen inkomen, werk, school of wat dan ook heb. Nog niet eens de juiste hulp.
Maar ik ben ermee bezig en dat is het belangrijkst.
Ik herken het echt hoor, hoe eenzaam ik me altijd al gevoelt heb. Niemand scheen me te begrijpen, tegenwoordig kan ik mezelf ook beter uitleggen want ik ken mezelf nu ook beter.
Ontlopen heeft geen zin, je ziet steeds weer dat een probleem niet te ontwijken of te negeren is, alleen op te lossen of het achtervolgt je.
Dan bedenk ik mij, dat de dood niet zomaar het einde kan zijn van de problemen.. want de dood is geen oplossing.
Toen ik me eenmaal bedacht, dat zelfmoord geen optie was, begon ik te kijken naar oplossingen. Omdat je je er dan ook echt op gaat focussen, en je het aandacht geeft, groeit het positieve automatisch.
Zoals je het negatieve voed met angst, door er aandacht aan te geven.
Het is een kwestie van anders denken, anders kijken, anders willen.
Zelfmoord is nooit een oplossing geweest, ik begrijp de uitweg van alle ellende, maar serieus, niemand is beter af dood.
Ik kan garanderen dat het voor de omgeving altijd een grote impact heeft om een dierbare op die manier te verliezen. Vaak zitten ze hun leven lang met de vraag of ze iets hadden kunnen doen.
Vergis je er niet in dat ze niet willen helpen.
Mijn moeder wou zo graag, maar ze wist gewoon niet hoe. Uiteindelijk heeft ze me alsnog enorm geholpen door me rust te geven en enorm veel vrijheid, als ik maar goed voor mezelf zou zorgen. En dat heb ik gedaan.
Therapie hielp niet, maar zoals je zegt Natasja, je moet het zelf doen.
Maar niet geheel, vraag om hulp, klinkt mischien vreemd maar bedenk je er niet bij wat voor hulp, vraag gewoon of ze je echt willen helpen.
Elke dag, het helpt!
Gedachten bepalen een hele hoop: het glas is half vol, of half leeg. er zit niet meer of minder in maar het is maar net hoe je het zelf wilt zien.
Mij heeft het geholpen te bedenken dat het lessen waren, en ondanks dat ik meerdere malen misbruikt ben en, nouja, wel meer ellende... Het heeft me gemaakt tot wie ik ben, en vandaag de dag ben ik blij dat ik leef, en trots op wie ik ben en wie ik ooit zal zijn.
Vooruitgang is het beste streven dat je voor jezelf kunt hebben, en van jezelf leren houden. niet zoals je doet wanneer je depressief bent, maar hoe je werkelijk van binnen bent.
Ik hoop dat het leefmee forum het snel weer doet, voor alle mensen die wat extra steun kunnen gebruiken.
Groetjes,
Dide
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.