Levensverhalen (pagina 560)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

geen nut meer

hallo,

ik heb M.D.S en moeder van 4 kids.
pfff vind erg moeilijk hier mijn verhaal te typen en ja waar moet ik beginnen.
ik loop al weken met zelfmoord in mijn gedachten en dat is bijna dagelijkse gedachten de laatste tijd.Ik kom uit een kut gezin met een klote vader en een kutwijf van een stiefmoeder.bijna me hele leven ben ik lichaam zowel geestelijk zwaar mishandeld.op heel jong leeftijd getrouwd geweest, waardoor mijn ex 5 pogingen tot doodslag heeft gepleegd op mij. 1 voorbeeld daarvan is 9 keer neergestoken worden.ben gevlucht van mijn kut familie samen met mijn 3 kids toen in die tijd.en ben zo in groningen terecht gekomen...jaren lang ben ik gestalkt en gedreigd door mijn vader en mijn ex, maar die tijden zijn nu gelukkig voor mij sinds ander half jaar.ben in groningen hertrouwd en samen 1 dochter...maar zelfs dat ik de soep in...hij ging vreemd en sloeg mij aantal keren, maar ik bleef toch bij hem omdat ik een schuldgevoel had...want hij hielp mij en mijn kids en sterk te zijn en dankzij hem lieten mijn vader en ex ons met rust...paar jaar geleden is mijn 2de man overleden op een brute manier...voor onze ogen overleed hij...van de enne trauma naar de andere stappelen zich op en weet geen raad meer....hem een man ontmoet, de ware liefde heb ik ontdekt met hem....we maken elkaar compleet....maar ook dat gaat sinds weken erg slecht...hou zoveel van hem dat ik niet met woorden kan vertellen.en ik weet dat hij ook heel veel van mij houdt...alleen mijn manier van uiting als ik boos ben of pijn en verdriet heb, kan hij niet mee overweg, ik met die van hem wel maar tot zover.ik voel me erg eenzaam op de wereld, voel me niet gehoord en begrepen en helemaal niet geluisterd.
gisteren heb ik afscheid genomen van mijn kinderen, want ik trek het allemaal niet meer, ben moe al dat strijden en uit eindelijk niks bereiken....zelfs ben ik geschorst vsn mijn werk omdat ik voor mezelf opkwam en eerlijk mijn gevoel over dat enne persoon vertelde, wat ik zeker niet mocht doen achteraf...want zij is een vrouw die graag machtlustig is en speelt...
te veel dingen om op te noemen...maar ik merk dat ik mijn vriend helemaal gek in de kop maak, zo gek dat hij mij voor de 2de keer pijn heeft gedaan.gisteren klap op mijn oor en hele harde duw tegen de kozijn van de deur...lig al de hele dag op bed en de kamer niet uit, mijn vind deed erg zorgzaam en lief nadat hij merkte dat hij mij lichaamlijk erg veel pijn heeft gedaan, en toen ik eenmaal rustiger was en geen woord meer zei en mijn wat lichter werd, was hij weer een ander persoon...bedoel ik daar mee te zeggen, niet vast pakken en lief praten en als ie wat zei is bot zeggen, erg koud en booas dus...enne kant begrijp ik het wel en andere kant begrijp ik het niet waarom hij dan zo gedraagd....ik heb nooit gedacht dat ik ooit weer geslagen zou kunnen worden na zoveel jaren...heb het mis gehad...ik weet dat dat niet zijn bedoeling was, en dat ik waarschijnlijk hem tot zover heb gebracht heb...maar ik wil dit niet meer, ben moe, uitgeput en radeloos...en voel de onwijze onmacht...hier worden mijn kinderen niet gelukkig mee en hij en ik ook niet....ik zie me zelf de veroorzaker en moet er een einde aan komen...hulp zoeken bij een arts hierover, nee zie ik niet zitten....want heb eerder jaren terug gedaan en hielp voor geen meter...en ben van mening dat die mensen luisteren en aandacht aan je geven omdat ze voor geleerd hebben en betaald woorden....ze doen hun werk op hun manier mss goed maar ik geloof niet in ze....wat weten zij ervan om met zulke gedachten te lopen en dit soort dingen mee te maken??!!! ze weten helemaal niks want ze staan niet in mijn schoenen...zij gaan einde van de dag naar huis, ik ook maar voel me nog steeds kut gewoon, en ellende is nog lang niet voorbij....dit is nieuw voor mij,weet niet of niet mij zal helpen maar dacht probeer het toch maar.wie weet het zal mij mss goed doen om mijn verhaal hier te typen...wie weet mss ook niet...
Datum:
18-12-2010
Naam:
M.D.S
Leeftijd:
31
Provincie:
Groningen

mijn verhaal

Njah... Ik heb een vorm van autisme waardoor ik amper connecties kan krijgen met andere mensen. Of toch héél moeilijk. Ik heb wel met de jaren heen heel veel trucs geleerd over hoe ik met andere mensen moet communiceren, over hoe juist normaal te zijn. Wat mij héééél veel energie kost, om steeds weer zo na te denken bij alles wat ik doe. Ik heb altijd al een heel grote nood gehad aan liefde, en mij opgenomen voelen (wat mss raar is voor als je autisme hebt). Ik heb echt mensen rond mij nodig! maar door mijn gebrek aan "kennis" lukt het me niet, en ik kom nog altijd raar over. Over mijn uiterlijk, is wel alles dik in orde. Ik ben een redelijk mooi meisje... En als mensen me alleen op foto zien - willen ze me direct leren kennen. Maar vanaf de moment dat ik mensen 'in het echte leven ken' , voel ik me zo raar en anders... En mensen gaan gewoon lopen van mij. Ik weet echt niet waarom. In mijn ogen, heb ik mezelf nu zo afgesteld dat ik totaal normaal overkom, maar toch... Het is zo frustrerend! Ik heb ook al lang geen lief meer gehad. Zelfs als ik mijn eisen naar beneden haal, zelfs "lelijke" mannen vinden me naarmate ze me beter leren kennen, niemeer aantrekkelijk... En dan denk ik van: wtf is wrong with me??? ik snap het echt niet. Ik ben totaal geen bitch ofzo, integendeel. Ik ben altijd vriendelijk tegen iedereen... En ik ben totaal niet lelijk, alleen raar.... Is dat dan zo erg?? Ik ben echt ten einde raad.. Ik heb ook een eetstoornis om die reden ontwikkeld ... Ik dacht : mss als ik magerder ben dat iedereen me wel zag staan, maarjah lang volhouden kon ik dieeten niet dus was het snel overgeslagen naar boulimia... En nu heb ik het soort van leven van : teleurstellingen op sociaal gebied, boos worden op mezelf, proberen controle hebben over eten, proberen mijn best te doen op school (ik studeer rechten en vraagt eigenlijk mn prioriteit wat me totaal niet lukt door dit alles en mijn depressie die ik erdoor gekregen heb )

Nu vind ik echt NIKS meer in mijn leven dat me eigenlijk gelukkig maakt. Mijn mama is vorige week heel boos geworden op mij... Gewoon voor het feit dat ik altijd down ben en nooit gewoon kan blij zijn met wat ik heb, of dat ik nooit kan lachen ofzo...
Volgens mij is dit de situatie al heel mijn jeugd...

Ik fantaseer nu over zelfmoord... Over messen die in mijn polsen snijden en over een koort waar ik mezelf mee kan ophangen. Gewoon, dat alles gedaan is..... Het klinkt zo zalig. Alleen, denk ik niet dat ik het nu echt ook zou kunnen,...
Datum:
18-12-2010
Naam:
Stephanie
Leeftijd:
19
Provincie:
België

Waarom zo eenzaam

Waarom voel ik mij zo eenzaam? Waar komt het gevoel van gemis vandaan? Ik leid toch een leuk leven? Wat mis ik dan? Waarom heb ik het gevoel dat niemand mij kent? Waarom heb ik het gevoel dat ik niet wil dat iemand mij kent?

Wanneer begint mijn leven? Wanneer kom ik eens uit deze wachtkamer? Of is dit het nou? Alleen.
Datum:
18-12-2010
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-brabant

Je kan er nog komen

Verschrikkelijk om te horen hoe mensen in de put zitten.

Zelf heb ik ook heel erg in de put gezeten.
Mijn vader werd vroeg dement (ziekte van Pick) en overleed aan die ziekte.
Mijn broer mishandelde me en mijn andere broer heeft me seksueel misbruikt.
Mijn moeder kreeg een nieuwe man die mij mentaal helemaal onderuit haalde en mijn moeder die voor die nieuwe vent koos.
3 zelfmoordpogingen heb ik gedaan, was meer een roep om hulp moet ik eerlijk zeggen.
Na de eerste zelfmoordpoging werd mijn maag leeggepompt en werd ik opgenomen op een psychiatrische afdeling. Ik geloofde niet in de hulpverlening en deed weer een zelfmoordpoging totdat ik door een verpleegkundige werd aangesproken, hier zijn de tegels van rubber je mag vallen maar beroof je niet van het leven, je bent nog maar een guppie van 19.
Na dit alles wilde ik er voor gaan en heb ik een behandeling gevolgd op het Triversum. Die was heel zwaar en ben door diepe dalen heen gegaan.
Wat de meeste moeten onthouden is als je zelfmoord wil plegen, wat ik voor sommige heelgoed kan begrijpen, zoek hulp, probeer vertrouwen te vinden in de hulpverlener en zoek iemand die jouw echt verder kan helpen.
Voor mij heeft de klinische behandeling het meest baat gehad omdat ik ook niet meer naar huis durfde, durfde de boze buitenwereld niet meer aan.
En zie mij nu, ik doe weer een opleiding en ben erg trots op mezelf wat ik heb bereikt.
Mensen denk eerst heel goed na.

Als je met me wil praten geen probleem,
Datum:
17-12-2010
Naam:
Nadia
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-holland

de dood

ik wil niet meer. Het leven is voor mij niet weg gelegd, het is te zwaar voor mij. zo lang als ik me kon herinneren, had ik fantastisch gezin. Vader, moeder, en twee grote broers, ik was het nakomelingetje. tot dat ze me toen ik 4 was vertelden dat zij mijn gezin niet waren. Dat die dikke mevrouw die vaak langs kwam, mijn moeder was. En dat ik moest verhuizen. Van Winschoten in oost-groningen, naar kampen in de kop van overijsel. ik raakte alles kwijt, vriendjes, mijn familie, alles. Ik moest weer helemaal overnieuw beginnen... Mijn nieuwe vriendjes werden vunzige kerels die mijn moeder bijna om de dag uitnodigde. Mijn moeder bond me dan bloot vast op een bed op de zolder, en dan moest ik van alles doen met die vieze mannen. Tot dat ik twaalf was. Ik liep weg van huis en werd weer in het pleeggezin geplaatst dat ik ooit als mijn familie had beschouwd. zij behandelden me als een klein kind van 4. ik heb het twee jaar volgehouden, door mezelf te snijden. Dan hoefde ik die verschrikkelijke pijn van binnen niet te voelen. Toen ik 14 was, kreeg ik een vriend. Ik trok het niet meer in het pleeggezin, en trok bij mijn thuiswonende vriend in. Hier woon ik nog steeds. hij is nog steeds de leukste, de liefste, de beste vriend die je kunt hebben. Maar hij begrijpt mij niet. en als ik mezelf zou snijden, dan zou hij me aanmelden bij een spychiatrische inrichting. maar het doet zo zeer van binnen, het heeft al mijn energie en wilskracht opgegeten. Ik kan het leven niet meer aan. ik kan en wil het niet meer. Ik durf er alleen geen einde aan te maken, omdat ik bang ben dat ik het overleef en mijn vriend me dan niet meer wil omdat ik hem dan zo diep gekwetst heb.
Datum:
17-12-2010
Naam:
audrey
Leeftijd:
16
Provincie:
Groningen

waarom ik

ik zit laatste tyd heel erg in een dip en kwil gwn dood .Niemand begrypt me het lykt voor de mensen om me heen heel makkelijk wat ik allemaal beleef bijvoorbeeld ik he ouders die super vaak ruzie maken en een vader die bija nooit bij ons is en me moeder als ze boos is reageert ze het af op mij.En op een dag kwam ik een hele leuke jonge tegen die my ook best leuk vond maar na een paar weken hoorde ik ook dat hy weg zou verhuizen naar zoetermeer.En echt ik kan me bij niemand uithuilen meestal zit ik in me kamer alleen en huil ik tot ik in slaap val nu als julie dese verhaal lezen zouden julie me misschien ook niet begrypen maar echt ik weet echt niet wat ik moet doen help me.
Datum:
17-12-2010
Naam:
hamoe
Leeftijd:
13
Provincie:
België

ik kan niet meer

Ik kan niet meer,Ik geloof in God, heb mijn familie lief,maar toch....Ik krij
opgesloten, mag nergens heen.De klappen doen geen pijn,,maar mentaal ga ik er kapot aan.

Ik kan niet meer,kan iemand me helpen om uit deze put tte komen?
Datum:
17-12-2010
Naam:
Nick D
Leeftijd:
16
Provincie:
Gelderland

wat moet ik doen

ik word helemaal gek! ik heb overal schulden! overal boetes overal problemen ik wil zo niet verder gaan ik had hele andere plannen in me leven maar nu zie ik dat het allemaal sprookjes waren! ik heb nog weinig hoop...
Datum:
17-12-2010
Naam:
ali
Leeftijd:
21
Provincie:
Zuid-holland

leegte

ik wet niet hoe ik moet beginnen... ik heb in mijn leven zoveel meegeaakt en blijf het nog steeds meemaken, op een gegeven moment houd het gewoon op en heb je er de kracht nietmeer voor! Ik heb zoveel last op mijn schouders, ik doe zoveel voor mijn ouders voor een complimentje en tog krijgik het niet, een goede vriendin blijkt mijn vijand te zijn een jaar later kom ik erachter dat een ander vriendin precies het zelfde is. Ik heb nu maar 2 vriendinnen over. Ik kan altijd steun bij hun vinden, maar ik was niet zo zwak ik voel me zoo zwak laatste tijden ik kan er gewon niet meer tegen mijn kracht mijn energiebron om te leven is op.... ik heb een vriendje, maar die begrijpt mij ook niet:( ik heb geoon echt zefmoordneigingen, maar ben bang voor god! ik heb zoveel problemen aan mijn hoofd dat ik snachts niet kan slapen... Ik weet niet wat ik moet doen ben de weg kwijt zit in een knoop en des te langer dit duurt des te erger mijn zelfmoordneigingen worden. Ik gebruik voor mijn slaapprobleem slaapppillen het helpt gewoon niet ik ga na massage om te ontspannen en naar fysio nikshelpt.. ikwil het gwoon kwijt ik wil met andere mensen erover kunnen praten zij bieden mij steun ik hun steun missgien is het beter voor ons om met elkaar te praten IK WEET OOK DAT ZELFMOORD GEEN OPTIE IS maar ja wat kan je anders....?
Datum:
17-12-2010
Naam:
eenzaam
Leeftijd:
21
Provincie:
Noord-holland

Beste vriendin

Ik zit in een heel moeilijke tijd van mijn leven. Alles loopt verkeerd soms lijkt het dat iedereen wilt dat ik gewoon zou neervallen, huil me vaak inslaap. Heb al wat mensen verloren waar ik veel van hield. Het was niet gemakelijk voor me, nu nog steeds niet. Een paar weken terug vertelde ik aan mijn beste vriendin dat ik beter zelfmoord zou plegen. Ze zei je mag niet opgeven meisje je moet hierdoor. Ik gaf niet op en het gaat nu al beter. Even terug vertelde dus die vriendin dat ze poging tot zelfmoord had gedaan. Ik was sprakenloos, lag het aan mij? heb ik haar op dat idee gebracht? Heb ik haar niet genoeg gesteund? Zei heeft het namelijk heeel moeilijk (zoals de meeste hier). Ik hoop dat ze erdoor komt, het gaat nu wel al beter. Doet haarzelf niets meer aan. Maar ik heb toch nog veel schrik. Altijd hopen dat ze niet opgeeft. Want als zei er niet meer is weet ik het niet meer. Ik ken al haar van mijn 3 jaar en heb haar overal doorheen gebracht nu hopen dat ik haar zoveel mogelijk kan helpen. En dat we samen oud worden.
geef niet op, het leven is hard maar denk aan de mensen die om je geven.
Datum:
16-12-2010
Naam:
a&i
Leeftijd:
13
Provincie:
België
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.