Ik zoek niet hier voor hulp. Ik heb genoeg hulp gehad en waarschijnlijk nog veel nodig....
Dit is mijn verhaal: Gevoelig karakter. Ja helaas daar wordt je mee geboren. Je zelf totaal wel en niet kennen. Wat een gepluis in je eigen leven. Soms is het leuk soms is het frustrerend. Op de basisschool begon het allemaal. Ik hoorde der niet bij. Had echt wel vriendinnetjes en vriendjes. Zonderde me dan maar van de groep, want begreep nooit waarom ze me vreemd vonden. Net me pubertijd zou gaan beginnen zijn me ouders verhuisd. Dat was de grootste nachtmerrie in mijn leven. Van het vertrouwde kleine dorp naar een hele grote dorp. Direct was ik een pispaal in de klas. Was anders, ze vonden me een boerin. Hierdoor huilde ik veel. (iemand die ik nooit kan vergeven) De leraar, jaja, vond dat ik me aanstelde, dat ik me moest aanpassen. Hoe kan een jong meisje dat nou? Snapte niet wat ik fout deed. Mijn pubertijd was vreselijk. Ik dacht dat ik hartstikke lelijk was. Was super onzeker, welke puber niet. Maar helaas hoorde ik nog steeds nergens bij. Na de puber tijd kreeg ik eindelijk wat vriendinnen. Kwam wat meer voor me zelf op. 17jaar jong in de bloei van me leven. Wow wat een heerlijke tijd en rot tijd was dat. Hier kwamen me zelfmoord gedachtens en helaas ook een poging. Vaak ben ik in de war en weet niet waar ik aan toe ben. Voel ik me HEEL ERG ALLEEN op deze wereld. Gelukkig is dit niet het geval. Maar als ik me weer ga afzonderen en weer te veel tijd heb om na te denken gaat het gigantisch mis. Dan ga ik mezelf weer vreselijk vinden, zoal innerlijk als uiterlijk. Hier schaam ik me ook voor. Eigenlijk ben ik een hele lieve spontane knappe meid met veel kennissen paar goeie vriendinnen en vrienden en een super grote lieve familie. Na mijn poging ben ik hulp gaan zoeken. Omdat het voor mijn gevoel niet hielp ben ik er snel mee gestopt. Voelde me toch goed op dat moment. Inderdaad ik kan me zo weer een paar maand geven dat ik geen moment heb om daar aan te denken. Helaas val ik steeds terug. Waarom dit waarom dat. Op me 20ste heb ik zelfs uren in me auto rondjes gereden om te zoeken naar de perfecte plek. Een plek waar ik niemand pijn kan doen met mijn dood. S'nachts eindelijk thuis heb ik nog uren gehuild me dagen rot gevoeld en kon van niemand houden. Egoïstisch ben ik dan. Vreselijk dat iemand zo egoïstisch kan zijn. Helaas heb ik nog vele dagen gehad. Veel hulp gezocht hiervoor, zowel familie, vrienden en praatdokters. Helaas helpt dit altijd maar voor korte duur. Zelfs 1 gesprekje is voor mij een oppepper voor een tijdje. Nu 24 en een half. Met deze rot kerst dagen, vakantie, veel denk tijd. Ik voel me weer rot. Huil weer steeds alleen in me kussen. Niemand weet het niemand ziet het. Ik ben weer de kluts kwijt. Ik wil weer weg van deze rot wereld. Helaas dat ik mensen pijn ga doen met dit. Ze weten toch wel dat ik het eens heb geprobeerd dat ik hier hulp voor heb gehad. Dus de grootste shock is er vanaf. Ik wil eigenlijk helemaal niet Egoïstisch zijn. Zo ben ik eigenlijk helemaal niet. Maar in mijn hoofd zijn er op dit moment kortsluitingen. Hopelijk lukt het me WEER om mezelf hier door heen te slepen. Want hulp kan je zoeken voor even. Die hulp loopt niet dag en nacht je hand vast te houden. En dan kijk ik vandaag weer naar me zelf in de spiegel en zie dan een akelig persoon die lelijk dik is. Gister vond ik me zelf volgens mij nog een lieve knapperd. Of had er vandaag weer iemand me laten zitten waardoor ik weer onzeker werd en dan weer beroerd voel. Vreselijk zulke gedachtens die voortdurend door je hoofd spelen. En als ik dan toch dieper graaf, dacht ik jaren terug ook al zo. Waarom moet ik nou dat domme gevoelige meisje zijn. Waarom kan niemand met me omgaan alsof ik van breekbaar dun glas ben. Gelukkig kan ik wat helderder over me gevoelens denken en gewoon mezelf in slaapwiegen. Hierdoor kan ik de volgende dag gewoon weer opnieuw beginnen. Maar zoals vanavond. Voelde ik me heel erg verdrietig en leeg. Alsof ik vergeten ben. Ik ben gaan neuzen op internet en strand op deze website. HIER IS MIJN VERHAAL. Slaaplekker
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.