Levensverhalen (pagina 559)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

kziet nie mi zitn

eeb persoon beweert mij da men vriendin gevoelens heeft voor hem wa dan ook ben ik zei kwijd kan en zal ik niet meer leven hoe dan ook want zonder zei heb ik niets of niemand meer kweet niet wa te doen
Datum:
24-12-2010
Naam:
kan ik niet zeggen
Leeftijd:
19
Provincie:
België

blijf het volhouden

hallo ik ben daniel en ik geef je een tip hoe dan ook je moet het tegen iemand zegen hoe dan ook het moet en je moet het tegen je ouders zegen en vragen of ze hulp willen zoeken
Datum:
24-12-2010
Naam:
daniel
Leeftijd:
12
Provincie:
Groningen

zo moe

Ik ben zo moe. moe van het ziek zijn. moe van elke dag weer een ander probleem. moe van dokters. Moe van het teleurgesteld worden, elke dag weer. Zo ontzettend moe van steeds dikker worden van de medicijnen.
Ik ben in jaren al niet meer getroost, al jaren geen arm om me heen. want de mensen in mijn omgeving vinden dat maar niets.
Ik zou graag eens bij iemand in de armen willen kruipen en huilen, huilen en alsmaar huilen tot ik geen vocht meer in mijn lichaam heb. Ik heb echt een hoop mensen om mij heen allemaal lief en aardig maar toch voel ik, ik hoor nergens bij.
Ik ga alleen naar de dokter, alleen winkelen ja wat doe ik niet alleen..iedereen heeft werk en wil ze daarom niet te veel vragen.
Wat heeft het voor zin om hier nog te zijn. En zou best voorgoed willen "slapen". Maar ik ben bang voor de gevolgen want wie weet lukt het niet en ben ik nog verder van huis. Dus blijf ik maar doorgaan big smile op het gezicht en diepe ellende erachter. Waarom moest ik geboren worden?????
Datum:
23-12-2010
Naam:
kaatje
Leeftijd:
51
Provincie:
Zuid-holland

dood depressief alles

ik hou heel erg van me moeder, ik denk dat ik niet geboren moest worden
ik wil niet meer leven ,ik heb heel veel meegemaakt en daardoor raak ik ook depressief er zit heel veel in me dwars en
ik kan het heel moeilijk delen
soms probeer ik ook zelfmoord te plegen
maar aan de ene kant durf ik et neit
maar ik kan zo niet meer verder
Datum:
23-12-2010
Naam:
delane
Leeftijd:
12
Provincie:
Zuid-holland

...

De laatste tijd ben ik erg depressief. Ik zit om alles te janken en ik voel me echt niet lekker. Ik heb ook een heel saai leven ; Opstaan , school , naar huis , eten , slapen en dan weer de volgende dag elke dag precies het zelfde. Ik hou van paardrijden alleen dat doe ik nou al 1 maand niet meer vanwege kerst enzo. en anders doe ik het ook alleen maar 1x in de week. Waarschijnlijk heb ik gewoon heel veel zelfmedelijden alleen ik heb toch geen doel in me leven en ik heb niks om voor te leven dus ik kan net zo goed dood. ik ben toch elke dag alleen maar aan het janken om alles dus het maakt toch niks meer uit.
Datum:
23-12-2010
Naam:
E.
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

Geluk

Ik wil even wat kwijt, want ik herken het nog steeds allemaal.
Toch zoals ik 5 jaar geleden, het liefst gewoon wou slapen. Gewoon zelf 5 jaar lang slapen, terwijl je lichaam de volgende dag gewoon opstaat, en alles doet wat maar nodig is om erbovenop te komen.
Ik wou gewoon slapen, en 5 jaar later wakker worden en zien dat alles beter was en ik gelukkig kon zijn.
Dit is natuurlijk niet gelukt, dat slapen gedeelte. Maar ik ben wel gelukkig. Ondanks dat ik nu geen inkomen, werk, school of wat dan ook heb. Nog niet eens de juiste hulp.
Maar ik ben ermee bezig en dat is het belangrijkst.

Ik herken het echt hoor, hoe eenzaam ik me altijd al gevoelt heb. Niemand scheen me te begrijpen, tegenwoordig kan ik mezelf ook beter uitleggen want ik ken mezelf nu ook beter.
Ontlopen heeft geen zin, je ziet steeds weer dat een probleem niet te ontwijken of te negeren is, alleen op te lossen of het achtervolgt je.
Dan bedenk ik mij, dat de dood niet zomaar het einde kan zijn van de problemen.. want de dood is geen oplossing.
Toen ik me eenmaal bedacht, dat zelfmoord geen optie was, begon ik te kijken naar oplossingen. Omdat je je er dan ook echt op gaat focussen, en je het aandacht geeft, groeit het positieve automatisch.
Zoals je het negatieve voed met angst, door er aandacht aan te geven.

Het is een kwestie van anders denken, anders kijken, anders willen.
Zelfmoord is nooit een oplossing geweest, ik begrijp de uitweg van alle ellende, maar serieus, niemand is beter af dood.
Ik kan garanderen dat het voor de omgeving altijd een grote impact heeft om een dierbare op die manier te verliezen. Vaak zitten ze hun leven lang met de vraag of ze iets hadden kunnen doen.
Vergis je er niet in dat ze niet willen helpen.
Mijn moeder wou zo graag, maar ze wist gewoon niet hoe. Uiteindelijk heeft ze me alsnog enorm geholpen door me rust te geven en enorm veel vrijheid, als ik maar goed voor mezelf zou zorgen. En dat heb ik gedaan.
Therapie hielp niet, maar zoals je zegt Natasja, je moet het zelf doen.
Maar niet geheel, vraag om hulp, klinkt mischien vreemd maar bedenk je er niet bij wat voor hulp, vraag gewoon of ze je echt willen helpen.
Elke dag, het helpt!

Gedachten bepalen een hele hoop: het glas is half vol, of half leeg. er zit niet meer of minder in maar het is maar net hoe je het zelf wilt zien.
Mij heeft het geholpen te bedenken dat het lessen waren, en ondanks dat ik meerdere malen misbruikt ben en, nouja, wel meer ellende... Het heeft me gemaakt tot wie ik ben, en vandaag de dag ben ik blij dat ik leef, en trots op wie ik ben en wie ik ooit zal zijn.
Vooruitgang is het beste streven dat je voor jezelf kunt hebben, en van jezelf leren houden. niet zoals je doet wanneer je depressief bent, maar hoe je werkelijk van binnen bent.

Ik hoop dat het leefmee forum het snel weer doet, voor alle mensen die wat extra steun kunnen gebruiken.

Groetjes,
Dide
Datum:
23-12-2010
Naam:
Dide
Leeftijd:
19
Provincie:
Gelderland

zelfmoord

ik zit al een half jaar met zelfmoordgedachten mijn ouders zijn niet te doen alles wat ik doe is fout als ik op mijn rapport geen 70% haal mag ik niet meer gaan paardrijden dat is gewoon mijn leven dat ze kapot maken maar zij geloven dat niet ik zal een van mijn beste vriendinnen nooit meer zien zij weten niet wat dat is voor mij dat is net als ik hun vrienden zou afpakken maar zij vinden dat normaal ik niet maar ja ze zeggen je moet er maar je best voor doen alsof ik dat niet doe maar zij verstaan dat niet ik zou liever er een einde aanmaken ook al moet ik mijn familie verlaten liever dat dan alle dagen met m'n ouders opgescheept te zitten
Datum:
19-12-2010
Naam:
anoniem
Leeftijd:
13
Provincie:
België

Reactie op stephanie's verhaal van 18 dec 2010

hallo Stephanie, bij het lezen van dit zogezegde forum, kon ik niet geloven hoezeer ik mezelf weerspiegeld zie in jouw leefwereld. Ik ben even oud als jij, we zijn zelfs naamgenoten.. ik zou zelfs die tekst kunnen geschreven hebben.
Ik ben ook een niet lelijk meisje als ik dat al van mezelf mag zeggen, ben vriendelijk en zorgzaam, ik zou alles doen om anderen gelukkig te maken en toch ben ikzelf niet gelukkig. ik ben wel verlegen en schuchter maar leven zo lukt wel, ben altijd al eenzaat geweest mr wat mij zo slecht doet voelen is dat ik mn vriend ben kwijtgespeeld door mijn eetstoornis.. ik wist niet dat hij daardoor zijn moeder verloren is, hij is heel strikt, ga je over een lijn dan kan je niet meer terug. Daar kan ik niet mee om, we hadden zo'n leuke plannen, samen het bedrijfje uitbouwen enzo.. ik heb daar zo graag gewoond... kvind het wel heel raar dat zijn vader mij beter begrijpt dan hijzelf..
Daar worstel ik nu mee, denk vaak dat ik mn kans op echt geluk heb verkeken want voor mij was dat een droom met hem, ik weet een manier maar ben niet sterk genoeg voor de grote stap.. Stel dat het niet lukt.. Wat met mn ouders die nu ook niet snappen wat er in me omgaat, en die nochtans zo hun best voor me doen?
Ik ben radeloos, hopeloos en alleen.
Was hij niet mn grote liefde? ik hoop dat ik hem dan wel mag vinden voor.. Op hem zou ik wachten en die gedachten verbannen.
Datum:
19-12-2010
Naam:
Stephanie
Leeftijd:
19
Provincie:
België

Life isn't easy for all of us

Mijn leven lijkt nooit gemakkelijk geweest te zijn terwijl het eigenlijk wel was. Ik had kansen, ik had keuzes en nu heb ik die niet meer..
Ik ben bang voor de wereld geworden en zonder me meer en meer af, wat lijdt tot dat ik nu me constant eenzaam voel en ook zo totaal anders als alle andere voel. Ik wil dit gevoel niet hebben, ik wil kunnen lachen en gelukkig zijn maar het laatste jaar heb ik dat helemaal niet meer gekunnen precies. Nu valt het me op, hoe vaak ik wel niet met een verdrietig gezicht rondloop. Met eenzame gedachtes terwijl ik wel mensen rondom me heb, ik hoop dat de wereld naar mij terugkomt, dat mensen met mij willen praten maar dat is niet zo, dat is niet de realiteit.
Ik moet dit allemaal zelf doen, maar ik kan het niet meer.. Ik vind soms de kracht niet meer om mezelf blij te maken, mezelf op te peppen. En nu zit ik hier dan, nog te hopen dat er nog een wonder zou gebeuren.

Hetgene dat me echt doodt is eenzaamheid.
En dit lijdt tot mijn gedachtes voor zelfmoord te plegen. Ik heb al zeker 5 pogingen gedaan, niets is gelukt.. Nu zit ik hier nog steeds spijtig genoeg.
Ik heb ook al een paar keer een psycholoog geraadpleegt, maar dit helpt me niet. Niets lijkt te helpen.

Maar wat is er nu beter, dan je problemen te ontlopen? Er niet meer bewust van zijn en ze gewoon niet meer hebben.
Maar achteraf wel niet kunnen van genieten..
Maar mensen zouden dan ook beter van me af zijn dan me rijk zijn om het zo te zeggen. Dus waarom leef ik nog? Dankzij mijn mislukte pogingen en dankzij mijn ouders en het doel dat ik nog wil bereiken. Namelijk afstuderen aan Hoge School. Maar of ik dit nog zal halen weet ik niet.

Maar ik heb deze gedachten al 4 jaar, zal het niet tijd worden dat mijn pogingen dan ook echt is een keer lukken?
Wie weet de volgende keer.. ;)
Datum:
18-12-2010
Naam:
Natasja
Leeftijd:
18
Provincie:
Anders

verdriet over dat mn kinderen me jaren geleden gedumpt hebben

het is dat ik nog een man hebt maar als die zou over lyden zou ik een eind aan mn leven maken echt voel me zo shit waarom haten me kinderen me zo en zie ik mn kleinkinderen niet
Datum:
18-12-2010
Naam:
marcy
Leeftijd:
55
Provincie:
Zeeland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.