Mijn gevoel uit ik door middel van een gedicht.
De rijm is moeilijk te vinden, maar het is AB-AB.
"Kan jij voelen wat ik voel?
Stel je voor:
‘Je bent een meisje dat gelukkig ter wereld is gebracht.
Met een moeder, een vader en een zus. Daar komt het door.
Je weet het nog niet, maar er staan heel wat verrassingen in de wacht.
Als je drie bent komt nummer één.
Je ouders gaan scheiden.
Je vader gaat weg, maar je weet niet waar heen.
Iedereen probeert elkaar te vermijden.
Je bent te klein om het te begrijpen, maar groot genoeg om het te voelen.
Dat gevoel is vreselijk.
Dat is waar scheidingen vaak op doelen.
Scheidingen zijn eigenlijk onwezenlijk.
Je bent inmiddels zes en nog steeds depressief.
Maar voor jou is dat normaal.
Depressief is normaal en goed en niet negatief.
Toch mis je iets, je voelt je kaal.
Dat gelukkige gevoel is wat je mist.
En daarom moet je elke week naar de psychiater.
“Die gelukkigheid is niet weg, maar ligt ergens ver weg opgeborgen in je hart, in een kist.
Dat verdwenen gevoel is geen flater.
Jij kan er niks aan doen dat het zo ver weg ligt.” Is wat je te horen krijgt.
Dus je gaat op zoek naar dat gevoel.
Daar ver weg in een donker hoekje in je hart, maar de moedeloosheid stijgt.
Die zoektocht is nu je doel.
Maar na vijf jaar je doel niet bereikt te hebben denk je dat je dat gevoel niet kende.
Je concludeert dat dat gevoel voor jou niet is weggelegd.
Je leeft een jaar in wanhoop, verdriet en ellende.
Tot voor jou het besluit is vastgelegd.
Maar je ziet nog één laatste kans; je vervuld je levensdroom en zet daarmee je laatste hulpmiddel in.
Je koopt een hond en staat voor het eerst echt positief in het leven.
Voor jou heeft het leven nu weer zin.
Je voelt je stralend en wilt niks meer opgeven.
Maar na een paar maanden overvallen alle negatieve gevoelens je weer.
Je zit op het randje van de dood.
“Ik ben te jong! Ik ben dertien.” Denk je keer op keer.
Je voelt je net een lekke boot.
Je krijgt alles; liefde; spullen; waar je om vraagt,
Maar alles ontglipt je weer te vlug.
Je bezwijkt onder wat je draagt.
Je zinkt naar de bodem van de put. En ziet voor je die brug.
Die brug waar je op staat te wankelen tussen de dood en het leven.
Je weet wat je kiezen moet.
En je wilt alles nu opgeven.’
Kan jij voelen wat ik voel?"
Ik schreef dit gedicht om mijn gevoel te uiten. om het binnenste uit me te halen. Wie weet brengt het u op ideeen. Misschien kan iemand mij helpen.
Maar om naar positief te gaan moet je deze lezen.
"GEEF NOOIT OP
Hoop doet leven,
Moedeloosheid niet.
Je moet nooit opgeven,
Al heb je verdriet.
Angst is een vijand,
Die je moet overwinnen.
En krijgt angst toch de overhand,
Dan kan je morgen weer opnieuw beginnen.
Een huilbui, op z’n tijd,
Is zeker niet slecht.
Maar ben je alles weer kwijt,
Houd dan je hoofd weer recht.
Soms zit alles je tegen
En lijkt iedereen tegen je te zijn,
Maar heus, ook na tijd van regen,
Komt altijd weer zonneschijn.
Denk niet te negatief over het leven,
Want ondanks de narigheden,
Heeft het ook veel goeds te geven.
Kijk vooruit, en niet naar je verleden.
Maar:
Waar je ook naar verlangt,
Je zult eerst moeten geven
Alvorens je iets ontvangt.
Zo is nu eenmaal het leven…"
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.