Levensverhalen (pagina 536)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

ik wil dood zijn

ik heb er al veel aangedacht. mijn leven is hopeloos, ik hou super veel van mijn sgatje maar ik kan er niets voor goed doen, het is altijd ruzie maar ik wil hem echt nooit kwijt, hij is mijn leven, als hij het uit maakt wil ik niet meer leven, hij heeft het al zoveel keren willen uitmaken, ik stond op punt om van een brug ofzo te springen, op school is het ook al erg genoeg, ik heb geen enkele vriendin, maar 4 vrienden, die weten dat ik al zelfmoord heb willen plegen maar ze zeggen er niet veel op, ik word altijd uitgesloten, bij het sporten wordt ik altijd als laatste uitgekozen, iedereen van mijn klas negeert mij , alleen als ze iets van mij nodig hebben, dan zijn ze lief en vriendelijk, thuis kan ik ook al bijna niets goed doen, ze controleren mij enorm , ik doe niets goed, zeggen veel dat ik een luie mie ben, terwijl ik veel werk, ze zeggen dat ik niets doe voor school, terwijl ik bijna een stever ben, ik heb al super veel geweent in bed, ik heb al van thuis willen weglopen, ik heb me al willen ophangen, ik heb mij al 1 keer gesneden, wel niet hard maar toch, het deed pijn, ik wil gewoon dood zijn , zo kan ik niets meer verkeerd doen en heb ik geen pijn meer aan mijn hart ='(, als je een oplossing weet , voor dit allemaal zeg het mij dan maar ik denk dat er geen oplossingen zijn ='( , mijn leven is hopeloos :'( , ik wil dood ='(
Datum:
27-02-2011
Naam:
ikhaatmenleven
Leeftijd:
17
Provincie:
België

Herboren?

@ 13-02-2011 | Naam: X | Leeftijd: 19 | Provincie: Noord-Brabant

Je vroeg om een mening, nou alsjeblieft. Mijn mening..

Jij wil een bijnadoodervaring? Waarom? zodat je iedereen de stuipen op het lijf kan jagen? En medelijden en vergiffenis krijgt? Voor al de dingen die je gedaan hebt? Je kan niet weglopen voor alles wat je anderen aangedaan hebt! Pleeg dan echt zelfmoord zodat je zeker weet dat de wereld verschoont is van jouw agressie, maar gaat niet zielig doen met een bijna dood ervaring! Hier heb je geen keuze in, je polsen doorsnijden is echt geen bijna dood ervaring, vertrouw me. Ik hoop dat je dit antwoord krijgt, mocht dit niet geplaatst worden, dan hoop ik dat ze het naar je door sturen!!!
Datum:
26-02-2011
Naam:
L.
Leeftijd:
34
Provincie:
Zuid-holland

Mijn leven

vroeger toen ik nog klein was werd ik haast opgevoed door me oma. ik zie haar ook als mij 2e moeder.rond de leeftijd 6 t/m 12 werd ik geslagen door me ouders om iets wat ik niet goed deed. op me 14e leeftijd werdt ik het huid uitgestuurd door me moeder en moest een dag buiten slapen. nu ben ik 15 en mijn vader heeft besloten om me buiten neer te gooin op straat zolang ik mme niet gedraag. maar hun denken dat ik scheid aan hun heb maar dat is niet waar. ik wordt nooit eens beloont of eeen compliment gekregen.soms wens ik dat ik nooit geboren was, want wat ik ook doe of haal het is nooit goed genoeg geweest.
ik wil end aan mijn leven maken.

voor mij geen happy ending...:'(

Datum:
26-02-2011
Naam:
K.
Leeftijd:
15
Provincie:
Zuid-holland

Ik heb het recht niet

Ik mag niet ongelukkig zijn van mezelf. Wel voor even, maar dan moet het ook klaar zijn. Wie ben ik om ongelukkig te zijn? Ik heb alles wat ik maar wil, behalve verlossing. De enige reden dat ik er nog ben is dat ik een zwakkeling ben. Het zal wel over gaan. Het spijt me, ik moet ophouden mezelf zielig te vinden, dat is niet eerlijk tegenover de mensen die het echt zwaar hebben in het leven.
Datum:
26-02-2011
Naam:
Narc
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-holland

ik kan niet meer

hoi mijn naam is kire ik ben 14 jaar en ik heb er genoeg van ik weet zeker dat ik zelfmoord ga plegen dus als je in de krant iets vindt ben ik dat tenzij ze me daar ook al niet goed voor vinden vaarwel het gaat geburen binnen een jaar maar tegen niemand zeggen anders krijg ik problemen met de politie
Datum:
25-02-2011
Naam:
kire
Leeftijd:
14
Provincie:
Zeeland

tsja

hoi,
ik ben een meisje die echt heel ongelukkig is, al ruim anderhalf jaar lang. Ik ben 20 jaar geworden in november. In de zomer vakantie ging het al heeel slecht met mij, en stond ik op het punt om dood te willen. Ik heb toen hulp gezocht en zit aan de medicijnen. mijn gedachten wil soms niet veranderen en gaat toch weer dingen door mn hoofd dat ik dood wil. Het ergste is dat je aan mijn buiten kant ziet dat ik heel gelukkig ben, dat is mijn valkuil. Ik wil zo graag weer echt oprecht gelukkig zijn en niet net alsof, want dat sloopt me gewoon onwijs. Die medicijnen geven mij hulp om in mijn hoofd rustig te worden,omdat mijn kop nogal uit elkaar barst. Ik voel me zo lelijk en alles wat je maar kwa negatief kan verzinnen. En ik probeer zoveel mogelijk positief te blijven. Ik ben gewoon helemaal op. Ik praat heel ongemakkelijk met mensen, en weinig mensen weten hoe ik me ECHT voel. Mijn moeder, Lotte, Hanneke zijn echt toppers waar ik goed mee kan praten, maar dat gebeurd ook niet veel. Lotte ken ik slechts een paar maanden en dat is echt een topwijf, zij begrijpt me gewoon en staat voor mijn verhaal open. Mijn moeder prcies hetzelfde. Hanneke, mijn beste vriendin die heeft ook bij een psyceloog gelopen. Met deze mensen helpt praten onwijs goed. Maar dan is er de volgende dag weer net zo slecht dat het was voor het gesprek. Ik word helemaal gek. MAilen gaat toch veel makkelijker dan zo face to face. Ik ben ook niet iemand die graag aandacht wilt, dus vind ik het moeilijk te verwoorden hoe ik mij voel.

Dit was mijn verhaal in het kort.
Datum:
24-02-2011
Naam:
Naomi
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-holland

niet meer willen

sinds 10 jaar heb ik kanker,levensverwachting nog een maand of 4.
toen ik vorige week thuis kwam uit het ziekenhuis waar ik te horen had gekregen dat ze waren uitbehandeld was ik wel blij.
Geen chemo meer en die andere rotzooi.
twee dagen na thuis komst vertelde mijn vrouw me dat ze de scheiding had aangevraagd omdat ze een ander had leren kennen.
nu wil ik dood,meteen,ik zal het nooit zover laten komen dat we scheiden.
heb hier heel veel verdriet van.
R
Datum:
24-02-2011
Naam:
r
Leeftijd:
43
Provincie:
Limburg

ik wil gewoon naar huis...

ik heb me altijd anders gevoeld en daarom alleen. Ik begreep nooit dat mensen elkaar zo konden kwetsen en zo weinig inlevingsvermogen hadden. Ik had dat altijd wel. Daardoor gaf ik mezelf altijd weg, ik was er altijd voor iedereen, paste de onderwerpen waarover ik sprak aan aan hun interesses. Ik stuitte elke keer op het feit dat dit altijd alleen van mijn kant kwam. Ik kan het zo moeilijk begrijpen dat mensen anderen veroordelen of dat ze dingen doen uit egoistische motieven. Ik voel me gewoon niet thuis in deze individualistische maatschappij. Ik geef geen **** om geld, of bezit of status. Waar ik om geef, is echtheid, liefde en vriendschap, onvoorwaardelijke acceptatie. Ik ben ontzettend eenzaam. Ik vraag nooit veel, maar wil ook zo graag een keer gezien worden.. En dat het gewoon een keertje om mij gaat. Maar ik ben er altijd voor anderen. Als ik mij rot voel, trek ik mij terug. Als anderen zich rot voelen, neigen ze het op mij af te reageren. En daarna sorry zeggen.

Ik worstel al heel lang met de wetenschap dat ik vaginisme heb en daardoor geen gemeenschap kan hebben. Dit hou ik altijd voor mezelf, maar het heeft me een depressie in gesleurd en als gevolg overspannenheid. Ik heb altijd jongens onbewust op afstand gehouden omdat ik zo bang was voor afwijzing, juist omdat ik vaginisme heb.
Tot mijn 25ste ben ik altijd alleen geweest. Ik heb me zo alleen gevoeld, omdat iedereen om me heen vriendjes kreeg en uiteindelijk trouwde. Ik was altijd blij voor anderen en probeerde mijzelf ondertussen sterk te houden. Ik begon de hoop op te geven dat ik ooit iemand zou vinden die mij zou begrijpen en waarop ik verliefd zou worden. (ik ben niet zo'n standaard persoon hoe ik het leven beleef, en voel me noodgedwongen dus eigenlijk altijd alleen, omdat maar zo weinig mensen je echt begrijpen of daar moeite voor willen doen). Maar ik ontmoette een jongen. We hadden zo'n diepe emotionele klik. Ook al woonde hij helemaal in de VS, we wisten het gewoon. Toen hij afgelopen lente voor het eerst naar Nederland kwam, hebben we iets gekregen. Een relatie die ontstond uit een heel diepe vriendschap. Toch was ik bang. Ik durfde mezelf niet te geven aan hem, maar hij zei met tranen in zijn ogen: ik weet zeker dat God ons bij elkaar heeft gebracht. Ik wil je leren liefhebben met de liefde van God. En ik was zo geraakt, dat ik me stapje voor stapje aan hem gaf. Uiteindelijk vertelde ik hem mijn grootste geheim, mijn vaginisme. Hij vond het heel moeilijk om te horen en reageerde er in eerste instantie niet zo goed op. Ik was zo geschrokken daarvan dat ik het uit wilde maken. Maar hij draaide bij en zei dat het ok was, en dat ik vanaf nu niet meer alleen hoefde te vechten. Na 10 jaar moest ik het voor het eerst gaan 'facen'. Maar hij beloofde dat hij er bij was, dat ik het niet alleen hoefde te doen. Dus ik liet me meetrekken. Ik ging naar de dokter, maakte een afspraak met de seksuoloog. Allemaal doodsangsten voor mij. Maar hij zei dat hij er bij zou zijn.

Hij heeft daarna 3 maanden bij me gewoond (langer mag niet van de wet) en ging toen weer terug naar de VS. Twee weken later heeft hij het plotseling over internet uitgemaakt.

Ik ben er kapot van. Het is al bijna 2 maanden geleden, maar ik mis hem zo. Hij is in een heel ander persoon veranderd. Ik vertrouwde hem volledig en nu....

Ik voel me zo verraden. Hij heeft me gedwongen deze beerput open te trekken terwijl ik het veel te eng vond. En nu is hij weg en moet ik het helemaal alleen doen. Ik weet niet eens waarom.

Ik wil zo graag wat anderen hebben: de liefde van je leven ontmoeten, trouwen, kinderen... Maar ik heb hem ontmoet en nu zie ik hem nooit meer. Ik ben bijna 27 nu. Ik droom al zo lang van moeder zijn. Maar ik weet nu hoe mannen zijn. Ze laten je in de steek als ze niet met je naar bed kunnen, ook al heb je zo'n diepe emotionele band met elkaar.
'
Ik was er altijd zo bang voor en hield daardoor mannen op afstand. Hij lokte mij uit die schuilplaats en deed uiteindelijk precies waarvoor ik bang was.

Hoe kan ik ooit nog iemand vertrouwen? En bovendien, ik hou nog steeds zoveel van hem. Ik mis hem zo, ik trek het niet meer. Ik probeer sterk te zijn en ik wilde er al uit stappen 6 weken geleden en toen heeft mijn familie me overgehaald het niet te doen, er was nog hoop.

Ik heb 6 weken gewacht op God of op maar iets, waaruit ik hoop kon halen. Maar ik zie het niet. Wat ik zie is een plek zonder liefde, waar mensen elkaar verraden, waar ik maar geen baan krijg, waar ik maar niet zie wat mijn rol, mijn doel is. Waarin ik me zielsalleen en niet thuis voel.

Ik wil gewoon naar huis. Ik wil naar God. Ik kan niet tegen doelloosheid. En ik dacht zo dat God ons bij elkaar had gebracht.

Ik weet het gewoon niet meer. Ik wilde zo graag met hem trouwen. Ik hield zoveel van hem. Zoveel...

Hij woont helemaal daar. Ik zal hem nooit meer zien. Ik trek dit niet.
Datum:
24-02-2011
Naam:
Rogue
Leeftijd:
26
Provincie:
Overijssel

Wat kan ik nog ondernemen?

Ik zie nog goed hoe mijn moeder werd weggedragen op een deken door de verplegers omwille van har zelfmoordpoging. Ze was psychisch ziek en ik kan nu pas begrijpen dat haar leven ondragelijk was...

Nu, zo veel jaren later denk ik zelf om uiteindelijk een stap te wagen.
Ik voel me al een aantal jaren niet goed in mijn vel. Alles wat ik onderneem, mislukt na een tijdje. Ik ben net mijn job kwijt en tegelijk is mijn huwelijk zeer slecht op moment. Wij spreken niet meer met elkaar en mijn man is razend dat ik werkloos ben.

Ik woon in België al 17 jaar maar mocht het effectief gebeuren dat ik alleen kom te staan, dan ben ik werkelijk helemaal alleen. Alleenstaande moeder met een klein kind is een vogel voor de kat. Belgen zijn niet bepaald open en empatisch in deze situatie.

Ik ben erg beu om steeds behandeld te worden als een stuk vod… ik heb zelfs geen zin meer om steeds hierover te moeten piekeren. Ik ban alles moe en niet enkel in mijn hoofd, maar ook lichamelijk.
Datum:
23-02-2011
Naam:
VB
Leeftijd:
37
Provincie:
België

woord er gewoon moe van

Hallo,
ik ben rasha 13 jr ik woon in denhaag en ik zit in de brugklas.
sinds mn 9e zijn mn ouders gescheide.
ik zie het leven steeds minder zitte.
familie en vrienden wat heb ik daar nou nog aan ooit gaan ze toch dood of laten ze je in de steek ik voel me zo alleen.
ik wil gewoon dood gaan ik probeer al sinds mn 11e zelfmoord te plegen alleen het is zo moeilijk om mezelf neer te steken of op te hangen, mijn vrienden snappen me ook niet en met docenten kan ik niet praten die gaan dan toch weer met me ouders praten over me.
ik voel me niet lekker in het leven en wil het liefst dood.
maar ik kan het gewoon niet ik wil mijn cavia en de mense die van me houde niet in de steek laten maar waarom doe ik het gewoon niet ze gaan toch ooit weg het leven is zo verkloot dat ik het voor eeuwig wil blijven slapen.
ik hoop dat er iemand is die me kan helpen en die met me kan praten dat zou ik fijn vinden.


veel liefs Rasha
Datum:
23-02-2011
Naam:
Rasha
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.