Hallo,
Misschien is dit een wilde gok, maar ik hoop door mijn verhaal te delen suicidale mensen te kunnen laten inzien dat zelfmoord niet de oplossing is.. en ik weet dat dit vaak gezegd word, door mensen die er verstand van denken te hebben, of die denken te weten hoe je je voelt, terwijl ze geen idee hebben.
Dus hier komt het, mijn verhaal:
Zo’n jaar geleden is er bij mij een depressie geconstateerd. Ik had het idee dat ik voor niemand belangrijk was, weinig vrienden, en de ‘vrienden’ die ik had lieten amper wat van zich horen, als ik niks van me liet horen praatten we niet. Ik ben een trouwe vriendin, en vind dat ik er altijd voor mensen moet zijn. Ik ben van mening dat je vrienden niet laat zitten en dat het contact onderhouden moet worden. Dit heeft er wel voor gezorgd dat ik soms wat onrealistische verwachtingen had van ‘vrienden’. Ik vond dat ze er ook voor mij moesten zijn en dat ik van ze op aan moest kunnen. Maar zij waren vooral bezig met zichzelf en hun eigen leven. Dit zorgde er voor dat ik me onbelangrijk en eenzaam voelde. Ik had het idee dat ik overal alleen voor stond. Vrienden lieten me zitten, ik verloor mijn beste vriendin, ik stelde mezelf teleur en mijn grote liefde liet me keihard vallen. Ik was onzeker. Voelde me zo ellendig dat ik het niet kon opbrengen om uit bed te komen. Ik wilde niet meer, niet meer leven. Avonden lang bedacht ik hoe ik het beste een eind kon maken aan mijn leven en aan de pijn die ik had. Ik had zelfs al afscheidsbrieven geschreven.
Omdat ik niet meer uit bed kon komen begonnen mijn ouders zich af te vragen wat er was, beetje bij beetje vertelde ik ze hoe ik me voelde. Ik schreef een brief aan mijn moeder, waarin ik precies beschreef hoe ik me voelde en waarin ik vertelde dat ik een einde wou maken aan mijn leven. De pijn die ik toen in haar ogen zag vergeet ik nooit meer. Ze vertelde me, dat als ik er niet meer was, zij ook niet meer wilde leven.
Ik heb veel gesprekken gehad met mijn moeder, en veel nachten wakker gelegen. Ik wilde geen hulp zoeken want dan voelde ik me net iemand die niet helemaal spoorde. Maar soms heb je even een enorme schop onder je kont nodig, zodat je aan jezelf denkt en doet wat het beste is voor jou.
Het was een hoge drempel, maar ik heb uiteindelijk hulp gezocht. Wekelijks ging ik met meerdere proffesionals praten, stukje bij beetje ging het beter met me. Maar ondanks dat het iedere keer wat beter ging was alleen praten niet genoeg, ik kreeg medicatie ter ondersteuning. Dit slik ik nog steeds.
Ik werd opener naar mensen toe, nam afstand van de ‘vrienden’ die mij het gevoel gaven dat ik niet belangrijk was en maakte nieuwe vrienden, vrienden die mijn verhaal kennen, waarvan ik zeker weet dat ik er altijd bij terecht kan. Vriendschappen zo sterk als beton. Ik heb met ze gehuild, maar ik heb ook zo vaak met ze gelachen, dat ik me niet zo heel lang geleden besefte hoe blij ik ben dat ik nog leef. Hoe blij ik ben dat ik zulke gelukkige momenten mee mag maken, met zulke fantastische mensen.
Ondanks dat ik erg dankbaar ben dat ik nog leef, zitten er nog steeds slechte dagen tussen. Er zijn nog steeds dagen dat ik mijn bed niet uit kom, avonden dat ik weer lig te bedenken hoe ik een einde kan maken aan mijn leven. Maar die dagen en die avonden gaan weer voorbij, en dan ben ik wederom blij dat ik leef.
Iedereen heeft wel eens een slechte dag, en als je depressief bent geweest val je op een slechte dag in het meest grote zwarte gat wat je maar kunt bedenken, maar ook hier kom je weer uit.
Deel je verhaal, al is het maar met 1 persoon, dit lucht op. Zoek hulp, zodat je hier weer uit kunt komen, ook al is de drempel nog zo hoog. Besef je dat je niet alleen bent, er zijn echt mensen die oprecht snappen hoe je je voelt, en die hier begrip voor hebben. En het allerbelangrijkste; er is altijd iemand die van je houdt, iemand die jou niet kan missen, al is het maar 1 persoon, jij telt voor die persoon.
Het kan even duren voordat het besef komt, maar zelfmoord doet meer kwaad dan goed.
Jij bent belangrijk en jij wordt gemist. Ookal voelt dat niet zo.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.