Mijn verhaal speelt zich vooral af in het verleden. Een aantal jaar geleden zat ik enorm in een dip alles wat er kon mis gaan leek ook echt mis te gaan. Ik werd gepest op school ik zat extreem met mezelf in de knoop omdat ik homo was/ben maar daar niet voor durfde uit te komen. Daar boven op hadden mijn ouders ook vaak ruzie vaak op dagelijkse basis met veel gescheld en soms waren het niet alleen woorden die naar elkaar toe gegooid werden. Ik had het gevoel nergens meer heen te kunnen had in die tijd weinnig vrienden die ik kon vertrouwen. In die tijd had ik al een aantal pogingen gedaan zo “at†ik een doosje medicijnen leeg en ben hier een goede week van ziek geweest. Mijn moeder dacht dat ik een goede buikgriep te pakken had. Ik heb met een mes onder mijn kussen geslapen en me met dit mes verschillende keren gesneden. Toen in die ene nacht gebeurde het wat me nu soms nog wakker houd of wakker maakt na die 6 jaar die er inmiddels tussen zit. Ik had een slechte nacht gehad omdat mijn ouders weer ruzie hadden ik kwam op school en kreeg gelijk weer van alles naar mijn hoofd gegooid soms domme dingen als Hey lange maar ook dingen als je bent niks waard. Ik kwam thuis uit school daar zat mijn moeder te huilen ze vertelde dat pa gebeld had en ze weer ruzie hadden. Ik ben eigenlijk gelijk door naar mijn kamer gegaan waar mijn oudere broer al wachtte op me en zei dat hij vannacht niet thuis zou slapen. Voor dat we gingen eten was hij al weg eigenlijk nog voordat pa thuis kwam uit zijn werk. Toen we gingen eten hing er een gespannen sfeer na na het eten nog wat tv gekeken te hebben ging ik naar bed. Toen ging eigenlijk weer de bom af en ruzie 1000 zoveel was bezig. Het was rond een uur 2 snachts toen de ruzie nog steeds niet afgelopen was en ik dingen hoorde als hadden we ze maar nooit gehad. Op dit moment besloot ik ik ga het echt doen ik ga weg en kom nooit meer terug. Ik kleedde me aan en besloot te gaan lopen een plek had ik al in gedachte ik liep naar een hoger gelegen plek waar ik vanaf zou springen ongeveer 3 kilometer van het huis waar ik woonde vandaan. Ik stond op de reling en plots was daar een auto een vrouw stapte uit rende naar me toe en trok me zonder te aarzelen naar haar toe. Na een tijd gepraat te hebben besloot ze me thuis af te zetten.
Nu na al die tijd beleef ik die dag en nacht nog steeds bijna maandelijks. Ik droom het en kan niet wakker worden. Ik vergeet nooit het gevoel van eenzaamheid wat ik voelde toen mijn broer vertelde ik slaap niet thuis. Waarom neem je me niet mee?? Het gevoel van anders zijn ben ik wel homo ben ik “gay†het gevoel wat ik kreeg bij de woorden hadden we ze maar nooit gehad. De vrouw met de blonde haren in de vw golf die me leven redde. Het gevoel van toch wel liefde wat ik kreeg van die vrouw die me omhelsde en zei dat alles goed komt. Maar daarna ook de leegte toen ik het huis weer in stapte. Tot op de dag van vandaag zal ik deze gevoelens niet vergeten.
Nu 6 jaar later met veel ups en downs zit ik weer in een mindere periode. Ik ben inmiddels uit de welbekende kast wat een hele opluchting is. Mijn ouders hebben nog steeds wel eens ruzie maar vechten er ook voor.
Jet laatste 1,5 jaar is er veel gebeurt wat ik heb opgekropt mijn moeder werd ziek ze kreeg de welbekende ziekte die je niemand gunt. Het was gelukkig niet uitgezaaid. In die zelfde periode kwam ik uit de kast omdat ik niet meer in geheim wilde en kon leven waardoor ik daar na een aantal van mijn “vrienden†verloor ik heb thuis veel over genomen van mijn moeder zo kookte ik 4 dagen per week deed de was en hielp verder waar het kon in het huis houden. Hier naast werkte ik en had ik mijn studie. Nu een maand geleden kwam ik er achter dat ik ook niet volledig gezond ben ze waren bang dat ik mogelijk de zelfde ziekte had als mijn moeder maar op een andere plek. Ik heb pijn want het zit op een gevoelige plek. Na veel onderzoeken bleek het geen ziekte te zijn maar moet het wel weggehaald worden.
Door alle opgekropte stres en stres wat zich nu afspeelt door alles wat gaande is ook de examens van mijn studie werken niet echt mee kom ik weer in een dip. En denk ik hoe zou het geweest zijn als die vrouw daar niet gereden had op dat moment. En hoe veel ellende het me gescheelt zou hebben.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.