De afgelopen weken ben ik grotendeels in een sombere stemming. Dat komt door verschillende omstandigheden..ik heb in december 2017 de huur van mijn geweldige appartement opgezegd, om samen te gaan wonen met mijn ex. Na zo'n 7 maanden vond mijn ex het niet werken, dus besloten we om apart te gaan wonen en moest ik op een kamer gaan zitten (die ik in augustus vond) in een woning die ik deel met huisgenoten, zodat mijn ex uit kon zoeken of hij zo weer meer naar mij toe groeide. Een half jaar lang heeft hij me aan het lijntje gehouden, omdat hij steeds twijfelde of de relatie moest worden verbroken. Afgelopen maart maakte hij het dan toch uit. We hebben een maand geen contact gehad, maar trokken uiteindelijk toch weer naar elkaar toe. M'n ex zei dat hij open stond voor alles, of het nou vriendschap of toch weer een relatie zou worden. Hij zei ook dat hij nog niet aan daten toe was, en dat hij eerst rustig wilde uitzoeken wat zijn hart nou over mij/ons zei.
We zoenden elke keer dat we elkaar zagen, hebben heel veel goede gesprekken gevoerd en mijn ex deed het echt lijken alsof hij heel veel om me gaf en leek bijna wel weer verliefd op me. De laatste keer dat we elkaar zagen (vorige week woensdag) was het ook weer heel leuk en gezellig, en ook toen hebben we weer gezoend..zowel bij hem thuis als bij mij voor de deur toen we afscheid namen. Vier dagen later, afgelopen zondag dus, kreeg ik een appje van hem dat hij het leuk heeft met een meisje/vrouw dat hij pas een week geleden had ontmoet en waarmee hij alleen maar via app contact had, en dat ze wilden uitzoeken of het meer kon worden. Ik voelde me zo verraden, gebruikt, boos en teleurgesteld dat ik helemaal niks meer tegen hem gezegd heb en alle vormen van contact verbroken heb. Ik mis hem ontzettend maar weet ook dat we (in ieder geval nu) geen contact kunnen hebben, daarvoor heeft hij mij teveel pijn gedaan.
Ik ben mijn vertrouwen in de liefde volledig kwijt..sowieso ben ik nu natuurlijk niet toe aan een nieuw iemand, ik moet dit allemaal eerst nog verwerken en aan mezelf werken.
Het probleem is alleen dat ik het allemaal niet meer zie zitten.
Het loopt in mijn leven allemaal niet zoals ik graag wil of gehoopt had. De wachtlijst voor een sociale huurwoning is hier zo'n 9-10 jaar, en geluk met het vinden van een lotingwoning heb ik nou ook niet echt. Ik wil niet nog veel langer in deze kamer zitten, ik word er alleen maar depressief van. Daarnaast moet ik weer een half jaar vertragen met mijn studie, terwijl ik zo graag gewoon aan het werk wil..dat zou alles ook een stuk makkelijker maken, evt. kan ik zelfs in de vrije sector huren.
Iedereen zou zeggen 'dat is gewoon een kwestie van tijd..er komt vanzelf iets op je pad', maar ik ben het wachten zat. Ik zie de toekomst gewoon somber in. Er staan leuke dingen op de planning deze zomer, concerten van mijn favoriete bands, waarvan een meet&greet met een van die bands, uitje naar de Efteling, boottochtje met m'n ouders en zusje, maar ik kan me er niet meer op verheugen. Ik doe al deze dingen wel, maar zodra ik thuis kom ben ik weer somber..
Ik denk steeds vaker aan manieren om er een eind aan te maken, zonder dat anderen er hinder aan ondervinden, maar dat is nog niet zo makkelijk...Daarnaast is hetgeen mij tegenhoudt vooral mijn ouders. Ik wil hun die pijn niet aandoen..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.