Hallo,
Ik ben vorig jaar uit de selectie gezet en heb 5 jaar in de selectie gezeten.
Mijn hele leven draaide om het sporten en je doelen halen.
wat moest ik met al mijn energie en woeden toen ik eruit ben gedonderd..!
ik ben nog steeds woedend. ik ben er niet uit gezet wegen prestaties maar omdat een paar meiden mij niet mochten omdat ik geen meisjes meisje ben. ik vind het niet erg om vies te worden. om op mijn bek te gaan en weer op te staan, ook al heb ik veel pijn..! ik had in die tussentijd een vriend, dat was een soldaat, en hij was zo lief. alleen hij kon niet goed praten, niet over wat hij vond en niet over zijn gevoel..
ik heb het gevoel dat hij me alleen maar wou zien als het hem uitkwam.. hij was veel weg, en had veel lol met zijn kameraden, ik kreeg met de minuut steeds meer pijn.. elke dag leek het alsof ik een marathon moest lopen alsof mijn leven er van af hing. ik was gesloopt en kapot..! er was een klein stuk je hoop, ik had een goede opleiding, goede baan. alleen ik was al zo ver met mijn gedachten bij het zelfmoord, dat ik geen plezier meer kon hebben. ik was al zo ver, ik had alles al gepland, datum, hoelaat ga zo maar door. ik had zelfs al een brief klaar liggen onder mijn kussen. ik sneed mijzelf, ik wou pijn hebben.. ik heb er nu lelijke littekens aan over gehouden. mijn beste vriend zag mijn wonden en die was er kapot van. hij zat er zo mee dat hij het tegen zijn beste vriend had gezegt (mijn vriend dus) we waren altijd met z'n 3e. mijn vriend schrok er zo van, dat hij mij dumpte, met al mijn problemen. echt helpen deed ie dus niet. ik ben blij dat mijn beste vriend het niet verder heeft late komen, hij verrtelde het tegen zijn moeder, en ik was daar buiten aan het roken dus ik wist nergens vanaf. hij vertelde wat ik deed bij mezelf tegen zijn moeder, zijn moeder liet mij niet naar huis gaan. ik was het zo zat al dat geschreeuw en gejank van iedereen. ik dacht echt zo van, laat me met rust en laat me gaan en ik kom niet meer terug. Ik ben achteraf blij dat ze me niet hebben late gaan. ze belde mijn ouders(en ik was woedend en ik wou gewoon weg) mijn ouders kwamen en mijn moeder nam me meteen mee naar huis, ze wou mijn arm zien, ze pakte mijn arm vast en deed mijn mouw omhoog. ze schrok zich dood.. ze wou weten waar mijn mes lag. ik spaarde messen, van vlinder messen tot styletto's. ze wou ze alle maal. ze zaten in een kast. netjes opgehangen. die had ik nog nooit gebruikt. er zaten een stuk of 45 messen in die kast. en ze liggen nu overal en nergens. daar gaat een kleine 1000 eu.. ik was woedend, de volgende ochtend moest ik naar de huisarts. ik moest van alles doen, allerlei onderzoeken enzo. ik ben blij dat ze me niet hebben laten gaan, anders was ik er niet meer geweest. ik spreek mijn vrienden nooit meer. maar ik ben ze dankbaar, nu weet ik wat er met mij aan de hand is. ik krijg medicijnen en loop bij een maatschappelijk werkster.
nu ben ik vrolijk, ik kan weer lachen en gieren en brullen.
wat ik hier uit heb geleerd is dat: voor elk probleem is er een oplossing, ook al is de oplossing niet altijd even makkelijk en leuk.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.