Dag iedereen, ik ben een vrouw van 22 jaar. Het is is moeilijk om mijn verhaal neer te schrijven.
Het is allemaal begonnen met adoptie. Op 5-jarige leeftijd ben ik afgestaan en ben ik hier beland. De eerste jaren was ik heel erg gelukkig en was ik in mijn nopjes hier. Helaas toen ik al wat ouder werd. (12 jaar) was ik niet meer gelukkig. Het begon allemaal toen we in de zomervakantie op reis gingen. We reisden met de auto. In de auto kon mijn oudere broer (ook geadopteerd) zijn poten niet thuishouden. En betaste mij. Ik verstijfde en wist niet wat te doen. Moest ik gillen? Kloppen? Ik was verstijfd van angst.. Ik durfde het niet te vertellen. Aantal maanden later lag ik 's nachts te slapen. Uit het niets werd ik plots wakker. Precies een sein van God. Ik lag met mijn gezicht naar de muur en ik zag een menselijk schaduw. Ik deed alsof ik sliep en draaide mij langzaam om. Het was mijn oudere broer. Ik vroeg me af wat hij deed en deed alsof ik nog sliep. Met als gevolg hij mij met iets wilde vergassen. Het was een geur dat meteen op mijn adem pakte. Dus ik ging meteen met mijn gezicht onder de lakens en nam de lakens vast, zodat het niet meer van me af kon. Daarna was hij weg. Hij had door dat ik niet sliep. Ik heb weken daarna geslapen met een stok in bed, voor moest hij nog komen, dat ik hem knock-out zou slagen. Ik vraag mij nu nog altijd wat zijn bedoeling was... Wat was er gebeurd als ik nog sliep? Rond die leeftijd heb ik het verdrongen. Ik wilde hier niet meer aan denken. Tot sinds 2 jaar geleden... Ik heb hier een trauma aan opgelopen en heb nu nog altijd slaapproblemen. Ik lig altijd uren wakker voor ik kan slapen. Soms lig ik te wenen in mijn bed... Ik heb mij jaren niet goed gevoeld thuis (omdat mijn broer nog thuis woonde). Vaak hadden hij en ik ruzie (uit onmacht begon ik altijd te wenen). Niemand die mij begreep. Waarom weent zij zoveel? Aan mijn mama en papa kon ik het ook niet vertellen. Wie kon ik wel vertrouwen? Als ik mijn eigen broer niet kan vertrouwen? 3 maanden geleden hadden mijn mama en ik ruzie... Ik heb alles eruit gegooid. Ik was verdrietig, voelde mij eenzaam, geen band met de familie,.... En ondanks ik het had verteld van mijn broer, deed ze er niks van. Ze trooste me zelfs niet.. Gelooft ze me niet? Ik ben echt heel ongelukkig, verdrietig en gekwetst. Ik weet geen raad meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.