Ik kan niet meer, ik ben op. Mentaal ben ik helemaal op. Ik ben nu 25, twee en een half jaar geleden ben ik plots tegen de meid van mijn leven aangelopen. Alles wat mijn hartje begeerde had zij en kon zij mij bieden. Maar er was een ook een kleine dark side, die ik pas na dik een jaar, / anderhalf jaar erkende. Ze had een persoonlijkheidstoornis, misschien zelfs borderline. Vaak hevige stemmingswisselingen, maar die hadden geen betrekking op mij. Tot afgelopen jaar, toen was ik het zakje. Maar ik knokte me terug, confronteerde haar met haar problemen en na de start van een therapie kwam ze bij me terug. Zag in dat er iets met haar niet goed zat en dat het niets te maken had met mij (ze hield van me). Eén jaar later (november 2012) was het weer raak. Opeens erkende ze niets meer van haar probleem.
Ik kreeg iets aan mijn rug en ik had angst dat dit een trigger zou zijn voor haar problemen. Maar er gebeurde niets, ze was zelfs echt 100% daar voor mij. Kort daarop stierf mijn oma, veel familei leed, maar ze bleef bij me en er gebeurde niet. Had de therapie effect? Maar daarna was het afgelopen. Ik was herstellende van mijn rugklachten en dan geef ik toe, dan kan ik een zuur zijn omdat het me niet snel genoeg ging. Maar zij vond dit moeilijk en zocht contact met mensen om even haar gal te kunnen spuwen. Dat is het probleem ook niet, maar een persoon van 10 jaar ouder dan ik maakte hier gebruik van. Heeft haar in 24 uur weten om te lullen dat hij haar meer kon bieden dan ik. En zo geschieden. Ze vertelde mij dat ze helemaal dicht geslipt zat en dat deze man iets van haar wilde en ze wist niet wat ze moest doen.
Dit kon ik niet accepteren. Ik wilde vertrekken (met veel pijn in het hart), maar zij hield me tegen. Ze heeft mijn jas kapotgescheurd om mij bij haar te houden. Ze hield van me, ze wilde de toekomst met mij. "Mijn kut kop zit me altijd in de weg, het spijt me".
Het was een mooie avond nog. Ik vroeg haar zelfs ten huwelijk (iets waar zij al een kleine 3 maanden min of meer op aandrong. Bij mij was dat gevoel er toen nog niet en wilde nog even rustig aan doen. Maar na alles wat ze nu in werking had gesteld om de relatie te redden, was ik dit wil). Ik vroeg het pas toen alle emotie die avond iets was gaan liggen. Ik had de zin nog niet uitgesproken en ze vloog me huilend om mijn nek en riep zeker 10x "ja". Het morgensvroeg maakte ze nog een geweldig ontbijt om het te vieren. Toen ik naar stage ging kreeg ik nog geen 30 minuten later een sms dat het uit was. ?????
Ik werd van de ene op de andere dag gedumpt. Een week later had ze met die nieuwe al iets. Ben ik bezeikt geworden? Na honderd keer vragen, bleef het antwoord "nee". "Ik weet niet waarom het uit is. Ik zie de toekomst niet meer zitten samen, maar waarom weet ik niet. Het kwam zo in mij op. Van de ene op de andere dag. Ik voel wel nog veel voor je, ik wil graag contact houden".
Ik heb die twee en een half jaar, elke dag haar problemen moeten aanhoren. Daarin gestuurd, gesteunt en een spiegel voorgehouden. En nu gebeurt me dit. Uit zelfbescherming wil ik niets meer van haar horen, maar het doet pijn en mijn gevoel trekt me steeds verder de put in. Mijn gedachtes zijn: "Daar valt geen toekomst mee te beleven. Jij was relatie nummer 8 in 10 jaar tijd!!!!". Maar het gevoel blijft, de energie is weg en wat ik ook doe en hoe hard ik probeer me af te leiden, ik zak steeds weg.
Niemand hoort mijn schreeuw om hulp. Niemand. Vrienden niet, ouders niet, niemand. Ze vinden het rot voor me, maar ik moet me er overheen zetten. Dat probeer ik, maar nu ervaar ik pas wat het me allemaal heeft gekost. Het meisje van mijn dromen is duidelijk een probleem geval, heeft iets dat ze altijd met zich mee zal dragen, maar hier wilde ik mee leven. Maar ik houd nog steeds van haar, en dat begrijp ik niet.
Mijn gedachtes gaan af en toe uit naar het stop zetten van alle pijn en leed. Er een einde aan maken dus.
Maar is dat daadwerkelijk de optie? Dat is zij niet waard (dat zegt mijn rationele gedeelte), maar mijn emotionele gedeelte zegt iets anders "Iemand zoals haar - zeker invergelijk met je vorige 2 relaties - vind je nooit meer". Om die andere relaties heb ik wel getreurt, maar niet zoals bij deze. Dit gevoel en ervaring is nieuw....
Wat moet ik doen?
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.