Hoi allen,
Toen ik 6 was ben ik ontvoerd geweest en was 6 tot 8 uur van de tijd kwijt.
Ik kwam thuis en had eindelijk voldoende voor rekenen, trots dat ik was wilde ik het laten zien aam mijn moeder. Mijn moeder deed niet open, er stond een man aan de deur, hij was lang droeg een badjas en pantoffels, hij had een erg bleek gezicht en had gits zwarte ogen. Ook stond er die dag een witte auto aam de deur.
De man zei je moeder is hier niet en ze woont hier niet, d eman praatte met zeer rustige stem. Ik zei ik woon hier wel en wil naar binnen. De man zei ik eng je naar je moeder, we liepen naar een bos daar raakte ik 6 tot 8 uur kwijt wat daar gebeurt is weet ik niet, de man acht me naar huis weer hetzelfde huis waar ik altijd woonde.
Mijn moeder deed open en zei waar was je? Geen vragen aan de man waar ik was geen politie gebeld niks. Mijn moeder vroeg ook niet wie die man was.
Eenmaal binnen was mijn zus aan het stofzuigen en ik moest over de knie van mijn stiefvader ik kreeg klappen. Mijn moeder schreeuwde het uit je liegt! We waren de hele dag thuis!.
Nu 41 jaar en begin een beetje te begrijpen wat er die dag is gebeurd.
Een jaar later moesten we naar een kindertehuis, daar kwam ik.met mijn oer en zus, eenmaal daar vertelde omze moeder dat ze geopereerd werd en een jaar in ziekenhuis moest blijven.
In dit kindertehuis zijn mijn zus en ik misuikt door verschillende mensen, ze droegen maskers.
Door alles wat ik heb meegemaakt heb ik in mijn puberteit mijn ouder lijk huis snel verlaten.
Ik was afgestudeerd en ben daarna de politie opleiding gaan doen.
Ik ben me tevens gaan verdiepen in UFO en slachtoffers van MK Ultra.
Als ik kijk naar mijn leven en de mensen om me heen denken veel mensen dat ik anders ben, ik kan bij mensen tarot kaarten leggen ik voel en zie mensen hun overledenen en ik ben zeer hoog emphatisch.
Op een dag kwam ik mijn zustegen via een familie lid. Mijn zus heeft disciociatieve identiteitsstoornis en godheidswanen.
Mijn zus heeft veel verschillende persoonlijkheden.
Ik heb getracht het contact op tw bouw en maar het is erg vermoeiend dit, omdat je zus met 1 been in het verlden hangt, en je nooit weet met wie je praat, mijn zus is erg parnoiide.
Maar toch zit er tussen haar verhalen een kern van waarheden in. Mijn zus vertelde over het misuik in het kindertehuis en slachtoffers, ik heb contact gezocht met sommige slachtoffers, die bevesitigde mijn angsten, ik dacht altijd dat het in mijn hoofd zat tot dat ik bevestiging kreeg.
Ook werd er verteld door mij tante dat zw wist hoe mijn moeder was en mijn stiefvader, het blijkt zelfs dat ze giften kregen voor het misuik. Ik heb getracht mij dossier op te vragen maar dit werd snel beantwoord met het dossier is vernietigd.
Mijn moeder is manisch depressief, mijn beeld was dat mijn moeder erg boos kon zijn tot in het gestoorde toe, schreeuwde altijd en vrienden waren niet altijd welkom.
In mijn jeugd ben ik mishandeld en misuikt door mijn moeder en stiefvader, ik heb ooit mijn moeder giermee geconfronteerd, die wimpelde het af met dan moet je maar bij je oom werken achter de ramen of aangifte doen.
Wat verwacht je ook van zo n moeder die eiegenlijk niet eens kinderen hoorde te krijgen.
Toen ik jong was herinner me ik dat er vaak UFO s waren en ik soms tot in detail mijn verleden herinner, daarin tegen heb ik wel blackouts van weer tijdsbesef.
Het klinkt allemaal te onwerkelijk maar als je alles niet karakteriseert in vakjes dan begrijp je ook mijn kevens verhaal.
Ik kon dit niet vertellen aan hulpverleners het Ufo gebeuren mensen snappen dat niet.
Na het laatste contact met mijn moeder ben ik mijn eigen weg gaan kiezen en ben gaan reizen.
Ook hierin kwam ik veel mensen tegen maar ik zat toen ook met een zware depressie ik wilde niet meer leven. Ik kreeg niet de juistehulpverlening geen huis en werk zoeken als je geen huis hebt is erg moeilijk in Nederland.
Ik trok doordat ik me negatief voelde ook negatieve mensen aan.
Nu 41 jaar ik heb nog steeds hulpverlening werk wel en ik positioneer mij als hulpverlener om anderen te helpen.
Ik lees de verhalen hier op het forum en zie dat veel jongeren dood willen door hun vriendje dan denk ik waarom zelfmoord plegen voor een vriendje, maar ja iedereen is anders.
Met mijn verhaal wil ik anderen vertellen dat er meerdere fases zijn in het leven heb je ze allen doorstaan dat betekend dat je leert houden van jezelf,primair en jw dan pas de juiste kan ontmoeten pas dan zal je levens pad je wijzen en zul je mensen tegen komen waar jij wat aam hebt en niet een ander!
Mensen kunnen nooit begrijpen wat je meemaakt of voelt maar je kunt wel wat maken van je leven want als je zelfmoord pleegt kom je steeds terug op aarde want de dood is niet het einde.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.