Ik voel me al een tijdje niet zo goed in mijn vel. Ga na school nooit ergens heen. Altijd naar huis en weet nooit wat ik moet doen. Op school lach ik gewoon mee als iemand iets zegt. Meestal weet ik niet eens waar het over gaat omdat ik met mijn gedachten ergens anders ben. Niemand op school heeft het tot nu toe gemerkt. Op school word ik niet gepest maar het is niet zo dat ik heel erg populair ben. Ik heb wel 2 meiden op school die dicht in de buurt van vrienden komen. Heel leuk en aardig allemaal maar ik kan mijn problemen niet echt aan ze vertellen. De een denkt dan meteen dat ik me aanstel en de ander luistert gewoon niet! Ik heb eigenlijk 1 beste vriendin. Maar die heeft mij 3 maanden geleden verteld dat ze al zo'n 3 jaar bezig is met afvallen. Ik vond haar de laatste tijd wel erg dun ja maar wie verwacht nou dat je beste vriendin anorexia heeft!! Toen heeft ze het aan haar ouders verteld en daarna ging het allemaal heel snel. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis. Daar ligt ze nu al 4 weken. Nog steeds niet echt een verandering. Ze is 15 en weegt maar 37,2 kg! Ze komt niet echt aan en het gaat heel slecht met haar. Ik probeer er 3x in de week naartoe te gaan maar dat is ook wel erg zwaar met school. Ze ligt aan zo'n apparaat dat haar hart in de gaten houd. En er is dag en nacht een zuster in haar kamer om te zorgen dat ze geen oefeningen gaat doen (om nog meer af te vallen). Sinds zij daar ligt gaat het nog slechter met mij. En het egoïstische vind ik nu dat ik er voor haar moet zijn en niet met mezelf en mijn depressie!!! Op school loop ik erg ver achter en heb veel onvoldoendes doordat ik me gewoon niet kan concentreren met leren. Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb geen contact meer met mijn vader. Ze zijn dan wel al zo'n 4 jaar gescheiden maar ik heb nu heel erg vaak ruzie met mijn moeder. En dan kan ik nu niet naar mijn vader toe. Mijn moeder heeft al meerdere keren gezegd dat ze me niet meer in huis wil hebben en dat ik maar naar mijn vader toe moest gaan. Dus nu ben ik afgelopen week naar mijn vader toe gegaan en heb gevraagd of ik daar misschien mocht gaan wonen. Maar hij zei meteen nee. Niemand houd van mij!!! Als zelfs je ouders niet van je houden, wie dan wel? Ik heb 2 weken geleden geprobeerd zelfmoord te plegen. Ik had slaappillen gevonden op de badkamer. Het doosje was nog halfvol en heb het allemaal doorgeslikt. Ik ben in slaap gevallen maar de volgende ochtend werd ik gewoon weer wakker!!! Waarom?! Verdien ik het zelfs niet om zelfmoord te plegen? Heeft iemand advies? Kan iemand mij helpen? Ik wil aan de ene kant graag dat het stopt, en aan de andere kant wil ik van dit gevoel af en er gewoon voor mijn vriendin zijn. Alsjeblieft weet iemand wat ik kan doen?
Bedankt voor het luisteren.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.