Hoewel ik niet weet of dit hier thuis hoort, wil ik toch mijn verhaal doen om mogelijk anderen te inspireren. Hoewel ik mij een tijd ellendig heb gevoeld vanwege anorexia en depressies, kan ik nu zeggen dat ik gelukkig ben.
Het begon eigenlijk zomaar uit het niets dat ik er op de basisschool niet meer bij hoorde. Ik werd spontaan gepest en buiten gesloten. Dit maakte mij verdrietig en ik zonderde me steeds meer af.
Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik een aantal vrienden. Zelfs een vriendje, dat uiteindelijk meer schade heeft aangebracht dan dat hij goed voor me was. We woonden ver uit elkaar, dus ik zag hem niet zo vaak. Maar als we samen waren dan noemde hij me dik en als ik iets at dan pakte hij het af en zei: ‘’Je hebt wel genoeg gehad zo’’.
Ik begon daadwerkelijk te geloven dat ik dik was. Ik sloeg maaltijden over en braakte wat ik wel at alsnog uit. Ik kocht dieetpillen en deed er alles aan om maar gewicht te verliezen.
Tussendoor dwong die jongen me tot seks. Ik wilde niet omdat ik mezelf nog veel te jong vond, maar hij kreeg toch zijn zin. Toen ik hem daarna vertelde dat ik echt wilde wachten tot de volgende keer werd hij kwaad. ‘’Het is nu gebeurd en je kan nu niet meer terug!’’
Hij vertelde mijn ouders over mijn eetproblemen. Ik was kwaad omdat hij tenslotte de reden van dit alles was.
Via de huisarts kwam ik bij een kindertherapeut terecht. In het begin speelde ik het spelletje mee en liet ik voordoen of het beter met me ging.
Ik weet niet meer wat precies de aanleiding was, ik denk alles bij elkaar, maar toen begon ik met mezelf verwonden. Dit is een tijd doorgegaan tot een klasgenoot er achter kwam. Hij herkende de signalen van zichzelf en voor het eerst ben ik volkomen eerlijk geweest en heb ik hem alles vertelt wat me dwars zat. Hij praatte veel met me en ik vertrouwde hem volledig. Door hem durfde ik het uit te maken met mijn toenmalige vriendje. Ook spoorde hij mij aan om open kaart te spelen met mijn kindertherapeut en door hem heb ik zelfs mijn ouders vertelt over het snijden.
Ik kreeg een relatie met hem en we hadden samen nog ontzettend veel dieptepunten, maar langzaam ging het met ons allebei toch bergopwaarts. We zijn lang samen geweest, maar op een gegeven moment is het stuk gelopen en hebben we het contact verbroken. Helaas is dit op een vervelende manier gegaan, maar het neemt niet weg dat hij mij een aantal jaar terug gered heeft en dat ik hem hier ziels dankbaar voor ben.
Ik leef nu zoals ik wil. Ik maak keuzes die goed voelen en ik ben trots op wie ik nu ben. Hoewel ik onder de littekens zit, zie ik deze niet eens meer als ik in de spiegel kijk en ik kan nu met gemak een zak chips op eten zonder dat ik me daar schuldig over voel.
Ik heb een nu hele lieve vriend en ik kan niet wachten om aan mijn nieuwe studie te beginnen.
Hoewel het heel erg moeilijk was, heb ik iemand in vertrouwen genomen over mijn problemen en ik denk dat dat een eerste stap naar genezing is: weten dat je begrepen wordt en dat je er niet alleen voor staat. De weg naar genezing is lang, maar absoluut niet onmogelijk. Jouw leven is van jou. Je hebt het recht om hier te zijn en je hebt het recht om gelukkig te worden.
Ik begon als breekbaar meisje, maar ik ben nu een sterke jonge vrouw en ik kan oprecht zeggen dat ik gelukkig ben.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.