Mijn broer had 10 jaar een relatie met zijn vriendin. na 4 jaar zijn ze gaan samenwonen in een chalet op een camping. vanaf dat moment ging het bergafwaarts.. ze betaalde de rekeningen niet..jarenlang. waardoor die steeds verder opliepen en opliepen, deurwaarders, voor de rechter vanalles. ze gingen maar door. gaven het geld uit aan hele andere dingen , maakte de post niet open. namen steeds vaker hun telefoon niet op. zeiden dat ze langskwamen en kwamen niet opdagen. dan ineens belde ze weer, kwamen ze op visite , deden ze allerlei beloftes en zodra ze de straat uit reden vergaten ze die weer.. gingen hun chalet weer in, deuren dicht ramen dicht gordijnen dicht en begon het hele riedeltje weer opnieuw. na een paar jaar hoorde we dat mijn schoonzus zwanger was. wij hadden zoiets van... dat kan niet. ze hebben zoveel schulden, ze betalen niks. hoe willen ze voor een kind gaan zorgen. (dit hebben wij nooit hardop gezegd)uiteindelijk heeft mijn schoonzus het kind laten aborteren. vanaf dat moment heeft ze jaren lang een schuld gevoel daarover gehad. dat en het feit dat ze zoveel schulden hadden zorgde ervoor dat ze steeds depresiever werden. toen ze weer zwanger was was ze heel erg blij maar helaas kreeg ze een miskraam. een tijd later werd ze weer zwanger van een tweeling en ook deze verloor ze. inmiddels was ze ook heel erg geobsedeerd door kinderen en had ze het gevoel dat ze alleen gelukkig kon zijn met kinderen. Ze hadden niet veel sociale contacten en ze sloten zichzelf altijd af. het enige dat ze had was haar werk waar ze het erg naar haar zin had en deze kondigde aan te gaan verhuizen naar een ander land waardoor duizenden werknemers op straat kwamen te staan. deze datum kwam steeds dichterbij . wij waren in augustus op vakantie en we gingen altijd met zijn allen, maar elke vakantie die we hadden gehad ging altijd fout omdat mijn broer en schoonzus ruzie zochten en uiteindelijk dagen eerder kwaad naar huis vertrokken.
Dit waren wij zo zat dat we deze keer hadden afgesproken om zonder hun te gaan en eindelijk eens een leuke vakantie te hebben. op het laatste moment hebben we nog getwijfeld om ze toch mee te vragen maar we waren zo bang voor de problemen die ze vaak meebrachten. wij zijn gegaan, en we waren daar 2 dagen toen we snachts om 12 uur ee telefoontje kregen van mijn broer. 'ze is dood ze heeft zich opgehangen' is wat wij hoorde. alles was in rep en roep, wij hebben een paar spullen in de auto gegooid en zijn terug naar nederland gereden. ze heeft geen brief, niks achtergelaten. mijn broer is vanaf dat moment bij mijn ouders in huis gegaan.
inmiddels is het nu 4,5 maand geleden. wij krijgen geen kans om te rouwen omdat mijn broer mijn ouders werkelijk terroriseert. nou voornamelijk mijn moeder.
niks is goed, ze doet alles fout, dat is wat hij zegt. mijn ouders doen alles voor hem, mijn moeder regelt zijn geldzaken. ze zorgt voor zijn eten, voor zijn hond zijn kat. alles.
hij heeft overal iets over te zeggen en verteld mijn moeder de hele dag dat ze slecht is. hij zegt bijna elke dag dat hij zichzelf ook wil ophangen, dat het onze schuld is dat hij hier nog is, dat wij hem niet laten gaan. mijn vader heeft al 27 jaar een metalen hartklep en elk jaar word hij onderzocht. het is altijd goed geweest en vorrige week bleek dat hij ineens een hartritme stoornis heeft en 180 slagen per minuut. wij weten allemaal waar dit door komt. de stress die dit allemaal met zich meebrengt. wij maken ons erge zorgen daarover maar mijn broer niet. hij blijft doorgaan. hij zegt zelfs dat het mijn moeders schuld is dat mijn vader het nu aan zijn hart heeft. terwijl wij allemaal weten hoe het echt komt. inmiddels na 4,5 maand is mijn moeder zovaak gekleineerd dat ze begint te geloven wat hij zegt. dat ze ook echt denkt dat ze slecht is. ik zie dit allemaal van een afstandje en vind dit zo erg.
mijn broer is een heel moeilijk persoon en wij houden allemaal onze mond om de lieve vrede te bewaren. als mijn moeder tegen hem zegt, waarom zeg je zoiets nou, hoe kan je mij dit aandoen, is zijn antwoord: je vind je zelf zo zielig je voelt je echt een slachtoffer nou ik ben het slachtoffer ik ben mijn vrouw kwijt, ik ben zielig. jij niet, je steld je aan.
dit gaat maar door en door. mijn moeder belt mij huilend op en daarna als mijn vader thuis komt doet ze alsof er niks is omdat ze bang is dat mijn vader er depressief van word.
mijn broer vind het leuk om mensen een slecht gevoel te geven, en ze de grond in te trappen, en als wij dan langskomen doet hij vrolijk alsof hij zo goed bezig is.
er is maar een oplossing en dat is dat hij uit huis gaat. maar dat kan niet want we weten als hij terug naar het chalet gaat in zijn eentje,dat hij misschien wel volgt. mijn moeder durft hem niet weg te sturen omdat ze bang is dat hij zichzelf wat aandoet en ze dat zichzelf nooit zou vergeven. en dat ze bang is dat mijn vader dat niet overleefd.
ik heb nu het gevoel dat mijn moeder moet kiezen tussen hun levens. hij maakt hun helemaal kapot dat zegt mijn moeder ook. dus of ze laat hem daar en mijn ouders gaan kapot. of hij blijft en hij gaat kapot...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.