Mijn hele leven vecht ik al tegen onrecht wat mij aangedaan word , misbruikt ,mishandeling van bijna 10 jaar ,een flinke PTSS ,geen vertrouwen en liefde ken ik niet.
Een zoon gekregen die door jeugdzorg van mij afgetrokken werd en ook hij misbruikt werd in een instelling, 12 jaar lang gestreden voor hulp en behandeling voor mijn zoon in een draaikolk van machtsmisbruik en leugens.
Eindelijk mijn zoon 18 samen weer een leven en dan raak ik mijn huis kwijt door een strijd met een woning bouw over 8 jaar leven tussen de muizen doordat de woningbouw nalatig was in het dichten van naden in de muren, op straat gegooit uiteindelijk ,naar het buurtteam voor een postadres en opvang zodat ik mijn uitkering kon houden .De betreffende persoon zou contact opnemen met social zaken maar deed dit niet, oproep gehad wederom naar het buurtteam en er zou gelijk gebeld worden, wederom niet en uitkering stop gezet met een boete.
Na ruim 3 maanden eindelijk een opvang , alles ging redelijk 3 weken geen begeleiding gehad omdat er personeel te kort was en toen gebeurde een " incident" waar een medebewoner het nodig vond zijn broek iets te laten zakken en riep kijk eens en ik recht tegen een gedeelte van zijn geslachtsdeel keek wat een enorme herbeleving heeft gegeven en volledig overstuur ben geraakt ,vervolgens omdat ik aangegeven had dat dit een onveilige situatie voor mij was ook omdat die man een slapkamer recht tegen over mij had moest ik de opvang uit voor 3 dagen tot rust te komen ,toen mocht ik ineens niet meer terug komen en ook niet meer mijn vriendin op de etage bezoeken ondanks de zeden aangifte , er zou binnen 3 dagen naar een geschikte opvang gezocht worden en mijn weekgeld werd stop gezet, de 3 dagen werden 3 weken en is er geen andere opvang dan een rouwen opvang waar ik mijn zoon niet mag zien want er mogen geen mannen komen ,is het 4 trappen lopen waar ik het aan mijn rug en heup heb en mijn vriendin ook geen 4 trappen kan lopen en nu moet ik maar kiezen tussen een dak boven mijn hoofd en mijn kind en het risico dat ik opgesloten zit omdat ik niet altijd de trappen kan lopen en dan ook niemand heb die boodschappen voor mij kan doen .
Ik wil een keertje rust in mijn leven maar ik denk dat dat alleen mogelijk is als ik voor een trein spring , ik kan niet meer tegen het strijden en constant vechten , vooral nu weer ,mij word wat aangedaan en ik ben weer dakloos en op de afgrond.
Ik laat mijn kind nog een keer komen met kerst en dan maak ik een eind aan mijn leven ,dit is geen leven en kan de klappen niet meer opvangen ,dit is een strijd die ik toch niet ga winnen en het vechten na zoveel jaar is niet houdbaar meer ,het idee dat dit nog jaren door kan gaan trek ik niet meer het is een donkere tunnel.
Ik hoop dat mensen socialer worden ooit al zal ik dat wel niet meer meemaken.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.