Mijn grote droom om een jaar naar het buitenland te gaan was helaas mislukt. Na 4 maanden gaf ik het op, kon ik het niet meer. Hele leuke jongen ontmoet daar, het voelde alsof ik voor het eerst verliefd werd. Maar na een aantal maanden terug ging dit (natuurlijk) ook weer over. Ik werd namelijk depressief. Mijn vrienden waren mijn vrienden niet meer. Omdat ik weg was geweest hadden ze een plekje zonder mij gevonden. Naar school kon ik niet meer, ik kon niet in het midden van het jaar instromen. Natuurlijk zag ik mijn vrienden nog wel ooit, in het weekend, maar ik had meer nodig. Mijn moeder was ook vaak werken, en als ze er was, waren het meer chagrijnige gesprekken, omdat ze vaak moe was van het werk. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader woont 15km verderop. Bij hem thuis zijn voelt als een gevangenis. Het voelt alsof ik geen privacy heb, ik laat hem ook niet binnen. Ik wil niet dat hij het hoort als ik aan het zingen ben, ik wil niet dat hij me in mijn pyjama ziet. Hij doet niks verkeerd, maar het voelt gewoon niet prettig, en dat zal ook nooit meer zo zijn. En het werd steeds erger en erger.. Op een gegeven moment was ik het zat en begon ik boos te worden op mijn vrienden, mijn ouders. Ze werden uiteraard boos terug en ik stortte in. Toen begonnen de paniekaanvallen en zo ook het snijden. Het hielp. Maar natuurlijk, ik ben nog een kind, en ik denk er dan weer niet over na dat ik het komende half jaar geen jurk of shirt met korte mouwen aan kan, want ik heb diepe krassen op mijn armen staan. Ik heb (of had) dan wel een vriend (mijn ex-vriend) die er vaak voor me was. Ik keek vaak zijn berichten na, omdat ik erg paranoide ben. Stel er roddelt iemand over me! Helaas gebeurt dit toch erg vaak en dat zag ik dus ook. Weer een paniekaanval, weer een streep erbij op mijn arm. En dan moet ik natuurlijk gaan werken, want niks doen kan niet op mijn leeftijd. Werken maakt het alleen veel erger. Ik kan namelijk niks doen wat ik leuk vind, ik heb al 3 jaar een blessure aan mijn enkels en voeten, waar mijn moeder ook niks aan wil laten doen. Zelf doen? Dat lukt niet. Ik heb namelijk ook nog last van te weinig zelfvertrouwen en iemand bellen voor een afspraak, of vertellen wat er is, gaat niet. Nu zit ik bij een therapeut. Ja, niet eens een psycholoog want deze therapeute was volgens mijn moeder de beste die er is. Alleen verwoest ze mijn leven. Mijn moeder gaat daar namelijk ook heen. En mijn therapeute zegt tegen mijn moeder dat ze strenger tegen me moet doen, wat resulteert in een moeder die niet meer vraagt wat er is, maar boos wordt als ik weer eens zit te huilen. Die niet meer vraagt hoe het gaat, maar vindt dat ik daar zelf maar mee moet komen, wat dus niet gaat.
Ik kan het niet meer aan. Het voelt alsof ik constant alleen ben. Het enige wat ik nog doe is huilend opstaan, werken, eten, naar boven, en huilend in slaap vallen. Ik kan zo niet meer verder. Ik weet wel dat alles weer beter gaat komen en dat ik er mensen mee pijn ga doen als ik zelfmoord pleeg, maar ik zie geen andere optie meer.
Fijn om mijn verhaal hier kwijt te kunnen.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.