Ik was nog maar een jaar of 14 toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met zelfdoding. Ik heb het voelen aankomen, en ik kon er niet tot nauwelijks mee omgaan. Ik was nog jong, en kon mij nooit bedenken dat zelfdoding ook maar een oplossing kon zijn voor problemen.
Destijds voelde ik me zelf ook niet erg lekker in mijn vel zitten, en die zelfdoding heeft me toen tot denken gezet. Was het misschien wél een oplossing?
Frustraties en onmacht namen mijn leven over, en uiteindelijk kwam ik bij het Riagg terecht. Therapieën gevolgt, maar echt helpen deed het niet. Conclusie; 'het zal de puberteit wel zijn' Maar natuurlijk, dat is een makkelijk excuus!
Toen ik zestien was kwam ik voor de tweede keer in contact met een zelfdoding. Op dat moment dacht ik er zelf regelmatig aan, maar dit schrikte mij enorm af. Ik kwam in contact met de nabestaanden, heb het verdriet gevoeld, en de vragen die je achterlaat voor de nabestaanden. Ik was ervan overtuigt dat ik het nooit zou kunnen maken. En ik zette de plannen uit mij hoofd.
Helaas niet lang, op mijn 17e ging het zo slecht dat ik geen andere uitweg meer zat. Ik zat destijds al lang in therapie, slikte antidepressiva, maar merkte weinig vooruitgang. Op een impulsieve avond (al had ik mijn medicatie al een jaar opgespaard) besloot ik dat het niet langer zo kon. Ik heb een flinke overdosis genomen, maar had mij er toch in vergist. Mijn moeder vond mij de volgende ochtend rond zes uur (ik was in de war, trilde, en lag in mijn eigen braaksel). Ze vroeg of ik iets gebruikt had, maar dat ik kon 'nee' zeggen. Daarna zakte ik weg. Ze belde de ambulance, en deed mond op mond beademing. Na een paar dagen Intensive Care kwam ik op een gesloten afdeling terecht. Na twee maanden ging ik door naar een open afdeling, en daar heb ik nog eens 9 maanden gezeten.
Inmiddels weer thuis, maar gevoelsmatig; geen stap verder. Ik kan niets uit het leven halen, hoe hard ik ook probeer. Ik volg nog steeds therapie, maar ik blijf vastlopen. Ik ben op, ik ben kapot... Ik wil perfect zijn, maar dat kan niet. Het maakt me ongelukkig, dat ik niet kan zijn wat ik wil zijn. Ik begrijp dat perfectionisme onmogelijk is, maar het is een wens; die ik moeilijk maar loslaat. Daarnaast talloze anderen dingen, waar ik niet over kan en mag praten. Een tweestrijd in mijn hoofd, elke dag weer, maakt me kapot. De voordelen en nadelen compenseren wat betreft zelfmoord, en het leven. En ik blijf er tegenaan hikken. Ik leef in complete angst, en vecht elke dag voor het leven.
Sta moeizaam op, en ga zo vroeg mogelijk weer naar bed. Sociale contacten vervagen, en ik voel me leeg en eenzaam.
Nou vraag ik me af; hoe gaan jullie hiermee om?
Grtjs....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.