op een afstandje bekijk ik mijn leven.
Na alles wat ik heb meegemaakt heb ik het nu toch best leuk voor elkaar.
Een goede baan, lieve familie, stapvrienden.
daar is het al,stap vrienden, mensen die je tijdens de leuke momenten ziet.
Mensen die je ontmoet als je een leuke tijd wilt hebben.
Mensen voor het weekend.
Ik voel me leeg, kaal,naakt.
Ik ga na mijn werk, moet je na gaan dat ik met mensen werk die zware geestelijke problemen hebben, die ik uit de put moet trekken.Terwijl ik me zoals nu gewoon bezig hou met zelfmoord.
het is niet constant aanwezig hoor, maar de laatste paar weken speelt het steeds vaker door mijn hoofd.
En daar sta ik, het leuke populaire meisje, waar iedereen graag mee omgaat.
Maar niet wetend, dat dat meisje zo verschrikkelijk eenzaam is.
Zo vaak verteld dat ik bijzonder ben, maar waarom ziet niemand dan niet wie ik echt ben.Dat ik liefde nodig heb, en niet oppervlakkigheid, lieve lachen heen en weer, biertjes drinken dansen en weer naar huis.
Alleen, altijd alleen. In de grote menigte ben ik alleen, met een huis vol familie ben ik alleen.Nachten loop ik te denken, met al mijn therapeutische theorietjes die ik er tijdens mijn opleiding heb ingestampt.En ik kom er niet uit, ik weet niet waar die leegte vandaan komt. Ik vind het leven vaak zwaar, de eenzaamheid wordt me zo vaak teveel, ik wil van iemand houden, maar ik kan dat niet, en dan ontvang je ook geen liefde. Ik wil er gewoon bij horen, ik wil het waard zijn.
Ik wil niet die oppervlakkigheid. Maar toch,ik kies er telkens voor, bang om nog eenzamer te worden.
Maar uiteindelijk geeft het mij alleen maar meer leegte. Wat zit er in vredesnaam in mij, dat ik me zo voel. Ik wil het niet voelen, maar het wordt steeds sterker, en ik steeds zwakker om dit gevecht nog aan te gaan.Ik ben bang, dat ik straks echt dit gevecht verlies. Ik wil zo graag die rust, die stilte in mijn hoofd. Maar ik wil ook een doel hebben, ik weet niet waar ik voor leef.Ik wil ook niet meer leven, maar ergens ook wel, maar dan met die rust. Ik voel me verward, mijn hele lichaam doet pijn. Ik wil die pijn die zo diep in me zit, pakken aanraken, uit me trekken, maar het is niet tastbaar. Ik weet ook niet hoe ik het moet noemen
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.