het begon allemaal toen me vader 5-6-1997 er een eind aan heeft gemaakt, het deed me veel verdriet en namate ik ouder word begin het steeds meer pijn te doen.mijn moeder kreeg ongeveer een jaar na het overlijden van mijn vader een nieuwe vrien. ze zijn getrouwd geweest. ze hadden vaak ruzie en zaten erg aan de alcohol. ik trok het me heel erg aan. iedereen laat mij in de steek ik heb geen vrienden, niks. mijn stiefvader heeft ons toen we daar nog woonden ook al onze familie afgenomen. ik heb ook nog een een verschrikkelijke hekel aan mezelf. ik durf niks meer. mijn moder en sitefvader zijn bijna een half jaar uit elkaar omdat mijn stiefvader me zus heeft aangerand(laat ik het zo zeggen) mijn zus heeft mij op dat moment willen wakker maken (we sliepen bij elkaar op kamer_ maar ik was te moe en dacht dat ze weer een nachtmerrie had gehad. ze yheeft de hele nacht naast me gezeten. en zelf heb ik ook niet met een lekker gevoel egslapen ik dacht straks is er iets ernstig gebeurt.
de volgende dag heb ik haar gevraagd wat er was maar ze zij alleen dat mn stiefvader heel tijd op akmer kwam(dat zei ze omdat mn moeder er bij zat) later ging ik naar boven en heeft ze me alles verteld op dat momkent voeldfe ik me behoorlijk schuldig en nog wel. een paar dagen daarna ik was naar de bios geweest met een vriend, we waren op de fiets en het was al erg laat, toen we weer bij ons in het dorp waren bleek dat er geen stroom was (dat was niet zo erG) ik kwam thuis en voelde een snijdende spanning. mijn zus zou het aan mn moeder vertellen, ik vond het wel beter. het bleek dat mn moeder en stiefvader al ruzie hadden op dat moment. mn moeder heeft de volgende dag direct scheidingspapieren opgehaald. mijn moeder heeft er met mn stiefvader over gepraat (niet egt praten) en hij ontkende alles nog steeds( maar ik heb zelf een deel meegekregen) me moeder heeft ons ook voor een ander huis ingeschreven. mijn zus was voor een tijd dhet huis uit. en ik ging echt met tegenzin naar school omdat ik bang ws dat mijn stiefvader mijn moeder wat ging aandoen. ik en mijn moeder hebben 2 maand lang nog daar in huis gewoon en egt geen plezierige twee maand. ik was ook een avond op stap ook niet egt met plezier heen gegaan ik wist gewoon dat er iets ging gebeuren en inderdaad, ik kwam de discotheek uit en mijn zus had een sms ik moest bij mijn neef slapen. ik werd woedend want wou bij mijn moeder zijn wat er ook was. toen bleek dat ik zelf ook een sms had van de politie mijn moeder was aangehouden en ik moest zo snel mogelijk contact opnemen met de politie. mijn zus belde de politie zelf kon ik niet want was te overstuur. de politie wou niks zeggen en toen stond mijn neef bij ons. hij wou nog niet direct iets eggen ik denk mede omdat een vriend van mij bij me was. ik en die vriedn zijn nog naar een shoarma tent geweest en hebben even gepraat. ik wist nog niks maar dacht dat mijn moeder mn stiefvader had neergestoken ofzo. ik kom bij mijn neeft thuis nog weert ik niks, dan brengen we die vriend van mij thuis en op de terugreis verteld hij ht me. mn moeder had mn stiefzusje bedreigd met een mes, maar toen ik ook wist waarom kon ik het me wel voorstellen, de volgende dag nog niks van kijn moede gehoord, ze hadden haar vast, laterop die middag krijgen we een telefoonte ze was bij een vriendin ze was thuisgebracht door de politie. ik en mn moeder hebben daarna nog heel even thuis gewoond, maar was amper vol te houden.. toen we gingen verhuizen hebik mijn dierbaarste bezit moeten achterlaten mijn hond. en dat vergeef ik mn stiefvader nooit. het ging een tijdje beter maar dat duurd niet lang en alles was weer overhoop in mijn hoofd, ik voel me net zo klote ik weet het niet meer, mijn moeder zitvolop aan de alcohol, en het enioge waar ik aan denk is de dood, ik heb al vaak zelfmoordpogingen ondergaan en ben laatst ook weer bijna begonnen om in mezelf te snijden. ik werd woedend op mezelf en heb de mes wegegooid en daar ebn ik best wel trots op. ik denk nu nog vaker dan te voren aan de dood, ik weet niet meer wat ik hier doe, ik ben lelijk, haat mezelf , neimand mag me, iedereen haat me, wat heeft het dan nog voor zin....de laatste 7 weken begin ik het lichamelijk ook weer te merken dat het heel snel achteruit gaat, ik word snel moe, hoofdpijn nergens zin in.
ik heb gistern de brief van mijn vader ontvangen die hij had geschreven voor hij er een eind aan had gemaakt, ik wachte al een hele tijd op die brief, en eindelijk had ik hem, toen ik hem las voelde ik niks, maar toen ik wou gaan slapen stroomden de tranen er uit, was een beetje boos voor het eerst, voelde heel veel pijnen voel me eenzaam. het enige waar ik nog aan denk is zelfmoord, en ik denk ook dat het niet lang meer duurt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.