Een aantal jaren geleden dacht ik ook continu aan zelfmoord, t gaat nu al een stuk beter met me. T begon bij mij ook allemaal met school de middelbare school. Ik was mollig, (nog steeds). Had geen conditie, had wel veel vriendinnen maar die waren allemaal schijnheilig. Werd in de 1e en 2e jaar van de opleiding veel gepest, omdat ik dik enzo was. Als je op dat moment niet lekker in je vel zit heb je zoiets van wat doet ik hier nog. Waarom zou ik nog leven als er toch mensen zijn die niks om mij geven. Mijn ouders hadden t niet eens door. Ik zei overal op t gaat goed, er is niks aan de hand, terwijl ik me ontzettend verdrietig voelde en in een diepe put was beland. Ik ben op den duur bij een therapeut terecht gekomen, eigenlijk kwam ik bij ie man omdat ik ergens een allergische reactie op had maar niemand kon me vertellen waarom. Toen ik bij hem kwam en met hem ging praten kwam hij er achter dat ik heel veel pijn hebt diep van binnen in mijn lichaam. Doordat ik met hem praatte veel praatte kwam alles los, en moest ik wel alles tegen mijn ouders gaan vertellen. Dat heb ik op dat moment ook gedaan, in het eerste jaar vertelde ik ze alles wat er me dwars zat, maar ik merkte al snel dat dat al een stuk minder ging worden. Nu middels 3 jaar later vertel ik ze niks meer, en merk ik dat ik af en toe nog wel eens de gedachten hebt. Ik loop nog steeds bij die therapeut 1 x in de 2 a 3 maanden, ligt eraan hoe ik me bij de laatste sessie dan heb gevoeld. T ging weer een hele tijd goed, totdat ik ruim 4 weken geleden een auto ongeluk kreeg. Dit werd me teveel ik heb een hele ochtend in t ziekenhuis gelegen en als je daar dan leg dan ga je pas nadenken over hoe je leven eigenlijk precies is. Alles komt op dat moment door je hoofd. T was ook nog eens mijn laatste werkweek ze hadden geen werk meer voor mij dus ik moest ander werk zoeken. Dit heb ik gevonden ga a.s. maandag bij mijn nieuwe baan werken. Jippie :-( ik ziet er heel erg tegen op, omdat ik niet tegen hun heb gezegd dat ik een auto ongeluk heb gehad waar ik veel problemen van heb overgehouden. En dan als je dan nog eens een keer ruzie krijgt met je ouders om iets doms over de boodschappen voor t oud en nieuw, dan kan ik wel janken. Ik ben ontzettend emotioneel geworden in die 3 jaar tijd. Voor een poep en een scheet jank ik al. Af en toe heb ik t gevoel dat ze niet beseffen hoeveel pijn ik nog heb. Ik moest weer meer dingen gaan doen betreft mijn schouder en nek en dat doe ik nu ook, maar ik doe t wel met mijn kiezen op elkaar, want anders gaat t heel moeilijk!! Dit zal bij mij maandag ook gebeuren. Binnenkort moet ik weer naar ie therapeut toe. Daar ben ik erg blij om want bij ie man heb ik een soort van uitlaatklep wat ik thuis niet kan. Ik kan daar alles zeggen wat ik wil en dat lucht op. t geef een goed gevoel en ik denk er al een stuk minder aan, ondanks t feit dat ik nog steeds niet helemaal gelukkig bent. Maar ik weet t gaat ooit een keer komen. Ik weet niet of je er wat aan heb gehad om dit te lezen. Maar als je er aan denkt om zelfmoord te plegen, denkt er dan ook eens aan hoe je de mensen achterlaat, hoe ze zou reageren als ze je ergens vinden. Denk er eens over na om iemand in te schakelen. Kijk eens op internet, want er zijn ook sites waar ze je kunnen helpen door middel van emails, je hoeft niet altijd langs te komen.
Maar in iedere geval bedankt dat ik op jullie site mijn verhaal heb mogen tikken, dit is ook een soort van een uitlaatklep!
Bedankt........
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.