Hallo ,
Dit is mijn verhaal waarom ik eigelijk zelfmoord wil plegen.
Wel ik ben een meisje van 14 jaar die in België woont. Als sinds dat ik klein ben wordt ik gepest. Van créche tot het middelbaar. Waarom ik word gepest is omdat ik dik en lelijk ben. Het blijft door gaan en door gaan. Ik wordt zelfs gecyberbullied. Je weet wel , pesten op het internet. Maar dat is gestopt. Wat ik nog erger vind is dat mijn familie mij ook pesten. Mijn moeder , mijn broers ( ik ben enig meisje) zelfs mijn ooms en tantes. Mijn vader is de enige die niets tegen mij doet. Als we op vakantie gaan en we zijn bij mijn ooms of/en tantes wordt ik gewoon geforceerd om mee te komen. Ookal wil ik niet. En juist voor mijn gezicht gaan ze praten over mijn gewicht enal. Ze schelden mij zelfs uit !! Voor mijn eigen gezicht. En als ik aan het huilen ben gaan ze vragen waarom ik aan het huilen ben alsof ze mij nog nooit hebben uitgescholden. Daardoor doe/deed ik aan snijden. Ik heb een paar sneeën op mijn pols maar die vervagen. Nu doe ik dat niet meer. En omdat ik vaak lelijk en dikzak en nog ergere woorden werd genoemd , ben ik super super super onzeker geworden over mezelf. Echt super. Ik durf niet eens te gaan shoppen voor kleren omdat als ik die kleren ga moeten passen zit er een groot spiegel in de pashok en kan ik mezelf zien. Ik vind mezeld dan ook super lelijk en dik. Plus ik haat mezelf. Ik ga ook niet graag ergens alleen naar toen. Of weet je wat ? Ik ga niet graag naar buiten want om mij heen zijn er super veel meisjes en die zijn allemaal super dun en mooi. Dan word ik gewoon meer en meer onzeker over mezelf want ik weet zelf ik ga der nooit zo uit zien. Ik huil mezelf in slaap zovan elke dag. Echt letterlijk elke dag. Er is geen 1 dag waar ik mezelf niet in slaap heb gehuild. Ik praat ook niet meer. Dus de meeste mensen hebben mijn stem dagen lang niet gehoord. Ik eet ook niet mer en als ik dat wel doe is het alleen in de ochtend en voor de restniet en als ik in de avond eet , ren ik naar de wc en kots het uit. Ik doe echt alles ALLES zodat mensen mij accepteren , maar 't is nog steeds niet genoeg. Niemand wilt me. Ik hoor mijn moeder af en toe zeggen dat ze niet wou dat ik geboren was want ze want ze wou een mooi dun meisje. Ze heeft me ooit ookal lelijk genoemd. Mijn oudste broer van 20 , zij ooit in mijn gezicht dat , op de dag dat hij me zag als baby dacht hij dat ik zou opgroeien als een mooi , non-problematisch en dun meisje maar ik ben het omgekeerde. Ik werd ook vaak geslagen door mij broers. Ik heb er drie , eentje van 20 , eentje van 17 en eentje van 10. Mijn kleinste broer scheld mij eigelijk alleen uit. Mijn moeder scheldt mij non-stop uit. Gewoon elke dag. Muziek is mijn drug. Door muziek vergeet ik mijn leven en problemen. Maar soms ook altijd niet. En als ik geen muziek aan het luisteren ben, denk ik aan mijn leven. Zovan : ben ik het eigelijk waard om te leven? Niemand wilt me, dus waarom zou ik nog eigelijk leven? Heel diep vanbinnen hoop ik dat het stopt , dat ik vredig kan leven zoals de meeste mensen. Maar aan de andere kant hoop ik dat ik word vermoord door iemand , zo ben ik weg van deze hel dat mensen wereld noemen.
Dit is mijn verhaal.
Dankje dat jullie het willen lezen.
Xxx
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.