Hallo, mijn naam is Karin. Ik ben en blijf 49 jaar.
Het woord ‘zelfmoord’ gebruik ik niet, omdat het een lading heeft die niet bij mijn situatie, gevoel en beleving past. Ik noem het ‘een eind aan mijn leven maken’.
Dood willen/niet willen leven/er niet willen zijn, heeft zo’n 35 jaar een rol gespeeld in mijn leven.
In de periode 1978-1982 speelde voor het eerst dat ik dood wilde/niet wilde leven/er niet wilde zijn.
De laatste 20 jaar ben ik met tussenpozen in therapie geweest. Tijdens therapie bleek dat ik de valkuilen ‘Emotionele deprivatie’, ‘Perfectionisme’ en ‘Hoge Normen en Waarden’ had. Dit werkte door in alles, ook in geen eind aan mijn leven maken. Er was meestal wel iemand in mijn leven wie ik dat niet aan wilde doen, ouders, partners en vrienden. Sinds twee jaar is daar het besef bijgekomen dat er altijd iemand is die je vindt.
De eerste keer dat ik bewust overwoog een eind aan mijn leven te maken, was rond 1994.
Door een opstapeling van gebeurtenissen heb ik in mei 2013 voor het eerst actief een eind aan mijn leven willen maken. Binnen een maand heb ik dat vier keer gedaan. De laatste keer was op 19/20 juni 2013.
Op 21 juni 2013 werd ik opgenomen op de PAAZ, hier ben ik eerder slechter van geworden dan beter. Ik ben in totaal vier weken opgenomen en drie weken in dagbehandeling geweest. Vanaf 8 augustus 2013 tot begin november 2013 heb ik ongeveer vijf gesprekken gehad. Zelfmoord niet bespreekbaar.
Vanaf 19 juni 2013 heb ik het een jaar in feite zelf uit moeten zoeken. Ik zat in de bizarre situatie dat ik niet wilde leven, maar wel hulp zocht om te blijven leven. Op internet heb ik allerlei organisaties gezocht, daar heb ik in veel gevallen telefonisch- of mailcontact mee gehad, maar zij konden mij niet helpen. Via 113Online heb ik hulp gehad, maar dat was niet afdoende. Deze hulp bestond uit een online-cursus, chattherapie met een hulpverlener en groeps-chattherapie.
In juni 2014 ben ik bij een psycholoog gekomen voor iets anders; ik ben onder behandeling gebleven.
Dat het zo lang geduurd heeft tot mijn feitelijke dood komt omdat ik het niet te gemakkelijk op wilde geven en niet weer actief een eind aan mijn leven wilde maken met de kans dat het weer zou mislukken en zou resulteren in weer een opname. Mocht het wel lukken, dan was er altijd iemand die me vond, dat leek me traumatisch en dat wilde ik niemand aandoen. Daarom heb ik de voorkeur gegeven aan euthanasie. Hierover heb ik meerdere keren met mijn huisarts en psycholoog gesproken.
Hoe mijn leven vanaf juni 2013 was, dat was voor mij geen leven, ondanks dat ik elke dag plezier had. Het voelde alsof ik in de wachtkamer zat te wachten tot ik dood mocht. Wanneer je in willekeurig welke wachtkamer zit, heb je twee keuzes: gaan zitten en voor je uitstaren of je pakt een tijdschrift, gaat een gesprek aan of je doet actief iets anders. Omdat het de bedoeling was dat ik weer aan het werk ging, werd in december 2014 een re-integratietraject gestart; de tweede optie in de wachtkamer, in mijn beleving. Ik was me er bewust van dat ik van gedachten kon veranderen en toch wilde blijven leven, al had ik er geen vertrouwen in dat dat zou gebeuren. Dan was dit re-integratietraject een begin.
Op 6 maart 2015 heb ik mij aangemeld bij de Levenseindekliniek. Dat het einde in zicht was, bracht een enorme verandering in mij teweeg. Ik was gelukkiger dan ik in tijden was geweest. Vrijwel iedereen in mijn omgeving zal dat kunnen bevestigen. Ik ging ervanuit dat mijn aanvraag goedgekeurd zou worden en ben alles gaan regelen; ik had een doel. In het regelen had ik veel plezier, vooral de rouwkaarten maken en de muziek voor mijn uitvaart uitzoeken.
Er wordt je een machtigingsformulier toegestuurd waarmee je behandelaars machtigt om informatie over je te verstrekken. Hier geldt: je kunt niet te veel informatie laten verstrekken. Ben je bijvoorbeeld in therapie geweest, dan is de kans groot dat je huisarts hier verslagen van heeft. Je hoeft dan niet alle behandelaars te noemen, maar alleen je huisarts te machtigen om al deze verslagen op te sturen. Zorg er wel voor dat je dit duidelijk aangeeft bij je huisarts, dit kan vertraging voorkomen.
Half april 2015 leek er geen schot in de zaak te zitten en ben ik me gaan realiseren dat mijn aanvraag weleens afgekeurd kon worden. Daarom ben ik weer zelf actief een eind aan mijn leven maken gaan overwegen. Dat heb ik een paar weken overdacht en op 27 april 2015 ben ik dit gaan plannen, voor het geval dat.
Begin juni heb ik een oriënterend gesprek gehad met een psychiater van de Levenseindekliniek, deze psychiater maakt een inschatting van de ernst van je doodswens cq de haalbaarheid van je aanvraag. Wat belangrijk is, is het ondraaglijk lijden en de uitzichtloosheid. Dat is voor iedereen anders, of dit ernstig genoeg is, hangt af van de inschatting van de psychiaters, je spreekt minimaal twee psychiaters gedurende het traject. Naast eventuele andere artsen en verpleegkundigen; dit is per casus verschillend, geloof ik. Hoe beter je dit kunt onderbouwen, samen met een goede documentatie van je behandeltraject, hoe groter de kans van slagen is. Er zijn geen duidelijke richtlijnen waar je als aanvrager aan moet voldoen, ‘ondraaglijk lijden en de uitzichtloosheid’ lijken het belangrijkst te zijn.
Of de Levenseindekliniek mijn aanvraag zal goedkeuren, weet ik niet. In mijn ogen heb ik (mocht mijn aanvraag afgekeurd worden) twee opties: terug naar de huisarts en opnieuw een euthanasietraject starten of zelf actief een eind aan mijn leven maken. Weer een maandenlang traject met een onzekere uitkomst, dat zie ik niet zitten. Mocht mijn aanvraag afgewezen worden, dan zal ik zelf een eind aan mijn leven maken, hoewel ik dat niet wil doen, maar dan heb ik geen andere keus.
Mocht je in een soortgelijke situatie zitten, dan hoop ik dat je aan mijn verhaal iets hebt. Wat je ook besluit te doen, doe het weloverwogen, informeer en laat je informeren.
Sterkte,
Karin.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.