Levensverhalen (pagina 1751)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

ik weet het niet meer

ik kan geen kant op mijn ouders willen mij niet en ik kan nergens terecht
ik ben net ontslagen en er is geen anderwerk omdat ik dislexy heb en heb geen geld en onderdak dit typ ik dan ook van mijn laatste geld in de bieb kan iemand mij helpen pliece.
Datum:
28-02-2006
Naam:
edwin
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-holland

My life is so hollow

Ik ben 42 en voel me gruwelijk eenzaam. Mijn man heeft een dwarsleasie. Ik ben dus al een jaar of tien-elf zijn steun en toeverlaat. Onze relatie heeft meer weg van een broer-zus relatie. Bij wie kan ik eens uithuilen, wie is ooit eens sterk voor mij. Ik wil meer ik wil passie.I k wil weg. Maar hoe kan ik het in godsnaam over mijn hart verkrijgen om hem te verlaten. Ik moet dan toch wel volledig gevoelloos zijn, of niet dan. Ik leidt het leven van een tachtig jarige, er kan niets. uitgaan is er niet bij want hij is liever thuis en als we al eens weggaan dan krijgt hij binnen de korste keren last van zitten of weet ik wat. Ik weet het niet meer. Ik wil bij hem weg maar ik weet niet hoe. Je laat en gehandicapte man toch niet alleen. Dan ben je toch wel een ontzettende trut of niet dan. Als ik wegga dan jaag ik iedereen om mij heen tegen me in het harnas, want iedereen vindt Peter geweldig. Hij is zo sterk en zo een doorzetter. En als je ziet wat hij de afgelopen jaren heeft meegemaakt dan is dit natuurlijk ook zo. Een paar jaar geleden heeft hij ook nog zijn dochter verloren. En geloof me ik vind dit verschrikkelijk, het is heus niet zo dat ik ongevoelig ben of zo, maar waar blijf ik in dit geval. Ik kan er al niet meer tegen als iemand aan mij vraagt hoe het met mij gaat. als ik daar echt op in zou gaan dan stort ik volgens mij helemaal in. Wanneer is ´s avonds laat van mijn werk naar huis rijdt dan zie ik het voor me, ik stop er gewoon mee. Ik slik pillen, ik rijdt me tegen een boom het zal me worst wezen, alles is beter dan de afkeuring van iedereen die belangrijk voor me is, of doorgaan met het lege leven dat ik nu leid.

Beja
Datum:
28-02-2006
Naam:
bejarama
Leeftijd:
42
Provincie:
Limburg

Waarom leef ik?

Waarom ben ik op de wereld terecht gekomen? Dat vraag ik me steeds af en ik ben best wel verwend maar daar moet ik me aan aanpassen. Ik verdien het niet om te leven. Het gaat overal slecht op school, Thuis gewoon overal. Ik wil niet meer leven want er komt toch niks meer van het leven goed terecht.
Datum:
27-02-2006
Naam:
Gideon
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

Kies voor LEVEN

Hej allemaal

ik heb een paar verhalen van jullie gelezen..
zelf heb ik ook een klote jeugd gehad..
maar heb altijd gedacht..niemand kan me breken..Niemand en dat heeft me overeind gehouden..je moet voor jezelf gaan..ook als je voor een tijdje depressief bent geweest..oke heb me depri periodes ook wel gehad..denk niet zo zwaar als sommige van jullie..

heb 1 x een poging gedaan..was 16 a 17..
ja me puberteit begon zijn tol te vragen..
me verleden(seksueelmisbruik) werd weer overwoeld..me moeder en vrienden konden me niet helpen..maar het top punt was me vader.hij is een alcoholist en had me inelkaar gemept..echt, was bont en blauw..arm gebroken..blauw oog..jeweet wel..|toen heb ik alle asperines zitten slikken die ik kon vinden..
me moeder heeft me gevonden..(en daar schaam ik me dus het meest voor)zij heeft altijd voor me klaar gestaan..terwijl ze zelf ook moeilijk heeft..ze heeft net op tijd de ambulance gebeld..en daar heb ik dus een paar dagen gelegen..nu ben ik 20..heb het een en andere wel mee gemaakt(verlies van dierbaren..finaciele problemen..volwassen worden)..maar jezelf van het leven nemen..is een van de makkelijkste beslissingen die je kunt maken..JEMOET VOOR JE LEVEN VECHT...DUS KOM OP en laat zien dat je het aan kunt..
Datum:
27-02-2006
Naam:
TwentheMesjuh
Leeftijd:
20
Provincie:
Overijssel

fuck dit

geen vrienden geen vriendinnen
klinkt rot?
geen vader broer kan het niks schelen
erger?
school saai niks spannends niks leuks
iedereen negeert mij

geen zin meer in.
Datum:
27-02-2006
Naam:
anoniem
Leeftijd:
17
Provincie:
Overijssel

Het wordt teveel

Eerst ben ik zo dom om vreemd te gaan. Mijn vrouw verlaat me. Eigen schuld. Maar wel heel pijnlijk. Dan 5 moeilijke jaren. Overleven. Dan eindelijk weer een fijne relatie. We gaan trouwen. we verhuizen naar het buitenland. Ineens verbreekt ze de relatie. Na 2 jaren eindelijk weer een nog fijnere relatie. Ik verhuis naar de andere kant van het land. We gaan trouwen en ze verbreekt de relatie. Ik kan het deze keer niet meer aan. Ik heb zo'n verdriet!
Datum:
26-02-2006
Naam:
Gerard
Leeftijd:
35
Provincie:
Groningen

heel triest

Ik heb geen vrienden, ongeveer evenveel zelfbertrouwen en dat terwijl ik midden in het levensta. Ik woon in een studentenhuis met 14 anderen, zij hebben allemaal vrienden en clubjes. Vandaag is iedereen brak want iedereen is uit gegaan, maar ik niet want ik wil niet alleen uit en heb ook geen vrienden in de buurt om ff aan de haren mee te sleuren. Op zich ben ik gelukkig, of ik hoor dat te zijn. Ik heb alles, geld, nou ja genoeg waar ik van rond kan komen. Ik woon op mezelf ik kan studeren. Ik kan op zich doen wat ik wil en iedere droom verwezenlijken. De lef ontbreekt echter een beetje. Ik wil geen zelfmoord plegen, maar kan er af en toe wel geinteresseerd naar kijken vooral op dagen als deze. Ach het valt allemaal wel mee.
Datum:
26-02-2006
Naam:
M
Leeftijd:
20
Provincie:
Utrecht

Ik kan niet meer

Ik ben een meisje van 18 jaar en ik denk al 8 jaar aan zelfmoord, maar steeds gebeurd er iets waardoor ik het niet doe. Ik snij wel in m'n polsen en al m'n littekens weet ik waar ze voor staan. Maar nu trek ik het niet meer. Ik zou het zo fijn vinden als het leven nu op hield, gewoon over zijn, geen gevoel van leegte meer geen gezeik niks. Zelfmoord, ik wil geen pijnleiden als ik dood ga, ik zit te denken aan een overdosis pillen, of iets in m'n drankje te gooien, zolang ik morgen maar niet wakker hoef te worden met weer zo'n kut gevoel!
Datum:
26-02-2006
Naam:
Ikke
Leeftijd:
18
Provincie:
Flevoland

MISLUKKELING

Haaii allemaal.. nu kom ik mijn verhaal vertelle..k ben nergens goed in alles wat k doe is fout..k heb mijn ouders zoveel pijn gedaan..vooral me moeder..er is vaak de politie gebeld voor mij..alles wat ik doe is fout..me ouders zijn uitelkaar me pa woont nu in het buitenland..k had een beste vriendin die alles voor me betekende ze hielp mij door al die moeilijke tijden door haar was me hele leven in balans..ze een kreeg een vriend die mij niet mocht dus groeide we uitelkaar..k heb dit aan haar vertelt maar het hielp niet we krege zelfs ruzie..k heb haar maanden niet meer gesproken..k denk elke dag aan haar..en wat we deden..het kan haar niet meer schelen..k belde der laatst na 5 maande om haar te feleciteren met der verjaardig de volgende dag stuurde ze me een mail..van dat we de schein op konde houde ze wil me niet in haar leven dus ik moet oprotte..iedereen zei vergeet haar zet haar uit je hoofd maar ik kan het niet.. k kan het NIET k houw van haar..en nu moet niemand mij op de wereld daarom denk ik aan zelfmoord..het is niet alsof iemand mij zou missen vooral niet ZIJ..
k ga elke dag kapot van binnen k weet niet wat ik moet doen ik voel me zo hopeloos..:(
Datum:
26-02-2006
Naam:
Selina
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

moe van het op en neer gaan

Ik kan me bijna niet indenken hoe een leven is zonder ups en downs, of tenminste niet zo standaard als in het mijne. Ik ben volgens mijn moeder mijn hele leven al 'gevoeliger' dan anderen en ik kom juist daardoor steeds in de problemen. Ik kan nergens grip op houden en altijd als ik net denk dat ik alles weer een beetje onder controle heb, gaat het weer mis. Het kunnen klien triggers zijn; eventjes geldproblemen, ruzie met mijn vriend, een verkeerde keuze van iets, ongesteldheid. Ik bben vroeger heel erg gepest op de middelbare school, mijn eerste grote liefde daarna brak mijn hart waaraan ik bijna kapot ging, op mijn 19e werd ik verkracht door een persoon die ik vertrouwde en nu word ik bijna 32 en ik heb nog steeds het gevoel dat ik een nobody ben, een niet gewenst iemand en een figuur die door velen wordt gehaat of geminacht. ik voel me nergens thuis, tenzij ik in een boek ben verdiept, ik kan geen contact met mezelf meer krijgen, geen echt contact met de mensen om me heen. Ik ben zo bang dat ik steeds weer terugval op mijn gevoelens van doodwensen en zelfmoord. Ik heb het gevoel steeds tegen een muur aan te lopen en ik zie nooit een deur. Ik vidn het verschrikkelijk als ik me zo voel, want ik weet dat er mensen zijn die om me geven en van me houden, maar hoe kan ik genoeg van hen houden en doorgaan de scherven van mijn bestaan bijeen te vegen als ik niet eens echt van mezelf kan houden????
Datum:
25-02-2006
Naam:
Kitty
Leeftijd:
31
Provincie:
Gelderland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.