Levensverhalen (pagina 1743)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

voor iedereen die het moeilijk heeft...

Hoi hoi allemaal....

Dit is een gedichtje waar ik heel veel hoop uitgeput heb wat ik (toen ik het allemaal niet meer zag zitten) van mijn vriend heb gehad...
Ik hecht er nog steeds veel waarde aan want door zo'n stom gedichtje (want dat is het eigenlijk) ben ik het leven van een hele andere kant gaan bekijken en zie nu... Ben getrouwd en heb een geweldig zoontje van 3 maanden. Woon samen en boven alles ben ik GELUKKIG!! iets waar ik nog nooit van had durven dromen! Nou mensen... ik hoop dat jullie er ook iets aan hebben

Achter de groene takken
Groeit voor ieder mens de plant
“geluk”
soms lijkt het bos je ondoordringbaar
soms trap je een teer plantje stuk
maar met geduld en heel veel leifde
vaak met water van een traan
kun je het plantje weer zien groeien
maar je moet het weten te staan!
****************************

Ik voel me een engel
Als je dreigt te vallen
En ik je vangen mag
Ik krijg vleugels
Als ik je tranen in kan ruilen
Voor een lach
Ik voel me vrij
Als ik de deuren open in jouw leven
Ik voel me rijk
Als ik jou alle liefde van de wereld mag geven
Ik voel me warm
Als ik je hand vasthou in de kou
Ik voel het leven
Als ik jou mag vertellen
Hoeveel ik van je hou
************************

Veel liefs en een dikke kus en heel veel sterkte voor iedereen die het nodig heeft!!!!

Diana
Datum:
13-03-2006
Naam:
Diana
Leeftijd:
20
Provincie:
Zeeland

ik ben moe

ik ben moe kzie het leven niet meer zitten heel men leven naar de knoppen ben vreselijk bang ik sta voor iedereen en altijd doe ik het fout kheb 3 kids en 2 kleinkids waar ik veel van hou maar als ik kijk dan heb ik zoiets ze kunne zich toch redden waarom moet ik nog op aarde zijn
Datum:
13-03-2006
Naam:
a
Leeftijd:
47
Provincie:
Groningen

een gat

Een tijd lang heb ik gedacht dat ik niets waard was... waardeloos en genegeerd. Niemand deed de moeite om zich in mij te verdiepen. Tijdens gesprekken, ook al wilde ik wat zeggen, werd er niet naar mij geluisterd.

Ik vroeg me af wat ik te betekenen had in deze wereld. Ben ik te missen en zou niemand om mij rouwen.

Ik heb mijzelf weer gevonden. Door goed na te denken over wat ik wilde doen in het leven wat je alleen in het leven kan doen heb ik weer zin gekregen in het leven. De mensen die van mij hielden (onvoorwaardelijk) maar die niets om mij leken te geven in het begin, maakte zich ook zorgen om mij.

De kleine dingen.... DAAR GAAT HET OM! je kunt niet alles gelijk groots aanpakken, maar doe het klein. Leer tevreden met je zelf te zijn voor wie bent, niet om wie je niet bent, want die kan je toch niet worden. Leer te houden van je zelf. Geniet van de kleine dingen: een lekker kopje thee. of een mooie zomerdag... ook die gaan weer komen! het geluid van vogels of een mooie bloem.

Kijk wat je wilt in dit leven, wat je anders nooit kan doen en volg die dromen. Je hebt niets te verliezen... In deprimerende tijden zit je voor je gevoel op je laagste punt... zelfs de dood maakt dan niets meer uit. Moet je nagaan hoeveel beter het dan kan zijn als je op je laagste punt zit!

Maak er wat van
Als ik het kan, kan iedereen het!
Datum:
13-03-2006
Naam:
kris
Leeftijd:
20
Provincie:
Zuid-holland

ruzie en depressiviteit

sins enige tijd heb in n relatie wonen ook samen sins 3 maanden ben ik depresiev voor de 2 keeer in 8 jaar het is cronisch helaas in de relatie loopt het vaal tot ruzie,s watmij wanhpoig maakt en nog deprssiever soms praten helpt soms nen reeds in behandeling met medicatie en gsprekken gat alleeen slechter tot nu toe zit er ver te denken om van huis weg tegaan en maar de straat op te gook gaat de gedachhte om er maar uit te stappen of om iets raars te doen had vorie weet n thuis crisis had geen zin on te leven naar weer n ruzie nu gaat het weer rdelijk zover het kan maar toch blijven de negatieve gedachtes moet m me maar op laaten nemen dan ?weet het niet meer rob
Datum:
13-03-2006
Naam:
rob
Leeftijd:
42
Provincie:
Zuid-holland

opgeven

Ik kan niet meer, het komt steeds terug, vaak gaat het beter en het gaat ook echt beter maar waarom komt het dan steeds terug. Mijn vriendje houdt van me maar ik geloof het niet,ik zoek alleen maar naar bevestiging dat hij niet van me houdt. Ik heb niemand, niemand begrijpt me ook hij niet. Ik ben het gewoon zat, ik ben zo bang voor morgen, zo bang voor het leven, ik moet nog zo lang en dit zijn nog wel mijn beste jaren en ik gooi ze gewoon weg, ik doe zoveek dingen fout omdat ik zo bang ben, ik wil het gewoon opgeven en mn polsen doorsnijden, gewoon doen zoals altijd maar dan dieper, maar ik ben te laf, ik durf niet, ik durf niet iets van mijn leven te maken en ik durf er ook geen eind aan te maken. Ik wil bijna nooit echt dood maar de laatste tijd meen ik het als ik dat denk en dan stel ik me voor hoe ik het doe en dat is zo lekker, en dan is het gewoon voorbij. elke dag is een worsteling, elke dag een strijd om de moed erin te houden, elke dag weer word ik geconfronteerd met mezelf en mijn fouten die ik elke dag weer maak, elke dag weer besef ik dat iedereen alleen is. Ik kan het niet, ik kan het niet ik kan het niet ik kan het echt niet. ik weet niet wat ik nog moet zeggen. ik kan het niet. echt niet. ik kan het niet.
Datum:
12-03-2006
Naam:
L
Leeftijd:
19
Provincie:
Groningen

Het beroerde toneelstuk genaamd "leven der mensen"

De enige reden waarom ik nu nog leef is vanwege het feit dat er mensen om me heen zijn die om me geven en op me steuen. Ik vind het vreemd, maar om een of andere reden zien zij nog het nut van mijn bestaan. Toch zou heel wreed van me zijn om ze nu zomaar in de steek te laten. Maar aan de andere kant heb ik echt geen zin meer in die eeuwenoude strijd die een mens voor de rest van zijn leven moet voeren. Ik ben moe om mezelf voor de gek te houden door te geloven in lege dromen die toch nooit realiteit zullen worden. Ik ben moe om mezelf zoet te houden met lege gedachten alleen om ons onvermijdelijke blok der depressie te ontkennen. Geloven in huisje boompje beestje, in zogenaamde schoonheid, populariteit, geliefd zijn in de samenleven. Nee ik houd mezelf niet langer voor de gek door te denken dat ik in mijn eentje uniek genoeg ben om maar iets positiefs te kunnen betekenen in deze hele grote prachtige wereld.Want de wereld is prachtig, maar de mens is dat niet. Als het kon zou ik mijn leven zo afstaan aan iemand die denkt er nog wat van te kunnen maken. En als ik mocht komen te overlijden draag ik mijn gezonde organen graag over aan mensen die het echt nodig hebben. Want als ik heel eerlijk ben haat ik niet de mensheid met haar onverklaarbare gedragingen en onvolkomenheden, maar mezelf. Omdat ik zwak ben te zwak en te laf om te blijven vechten. Omdat ik met zekerheid wil weten waar ik voor vecht. En tot nu toe heb ik niks in mijn leven meegemaakt wat mij maar een beetje het idee geeft dat mijn geboorte ergens goed voor is geweest. Op dit moment is de dood het meest aantrekkelijkste wat me ooit zou kunnen overkomen. Ik heb immers geen ambities voor onsterfelijkheid, zelfs al is er geen hiernamaals maar hiernaniksmeer. Al zou mijn hele bestaan uitgewist worden. En als ons lot eeuwige reaincarnatie is, dan zou ik noooit meer mens willen zijn. Nooit meer peinzen, nooit meer onomvatbare en onverklaarbare gevoelens hebben, nooit meer beseffen incompleet te zijn, nooit meer verlaten worden nooit meer schreeuwen om acceptatie, nooit meer jezelf verachten, nooit meer het gevoel hebben langzaam je verstand te verliezen , nooit meer bewust zijn van alles wat er fout aan je is, nooit meer afhankelijk zijn van de heilige graal genaamd "liefde" nooit meer verlangen naar onbereikbaarheden, nooit meer vragen naar het doel van het leven, nooit meer het altijd aanwezige, intense gevoel van eenzaamheid in de menigte. Ik kan zo eindeloos doorgaan en ik weet dat de lijst van alles wat ik zal missen minstens even lang kan zijn, als ik mijn best ervoor doe. Maar ik heb er geen zin in want het kost zoveel energie, verspeelde energie. Kortom ik voel me net een gedwongen actrice die door een verkeerde afslag achter het decor van een beroerd toneelstuk terecht is gekomen. En het voor te dragen stuk ziet er vanaf achter de schermen nog beroerder uit dan het al is. Ik wil zo graag mijn rol inleveren, maar ik moet verder want om een of andere reden kom ik niet van het podium af voor ik mijn rol uit heb gespeeld.........
Datum:
12-03-2006
Naam:
Marie
Leeftijd:
27
Provincie:
Zuid-holland

Ik zie het niet meer zitten

Dit schrijf ik niet zomaar, ik meen het oprecht. Het is begonnen met mijn verlies van baan.
Ik ben altijd een hulpverlener geweest die stond voor zijn klienten en medewerkers. Door een stom beheer van de organisatie door mijn managers is mijn contract niet verlengt.
Ik heb nu zo ongeveer 120 sollicitatie gedaan, maar allemaal afwijzingen, terwijl ik een prima CV bezit en veel aandacht besteed aan e brief.

Er komt nog bij dat ik door verveling naar een porno site zat te kijken, zonder daarbij nau van die opwinddende gedavjte bij te hebben.. Mijn vouw zag waar ik weleens naar keek en maakte daar een hele grote zaak van en ik was de grootste viespeuk die er was.
Ik heb me daarover vreselijk beschaamd gevoelt , niet wetende dat het haar zo vernederde, ik voel elke dag de pijn.
Ze heeft compleet het vertrouwen in mij opgezegd en communiceer nauwelijks nog.

Ons romantische o0mgang is eigenlijk nooit goed geweest, ze vond sex maar gedoe en gedoogde me soms, daar moet je ongeveer 1 maal per maand gemiddeld aandenken. Dit was eigenlijk nooit prettig omdat ze het toeliet en er niet van genoot.

Ondanks mijn excuses en uitleg en het elke dag toch weer met goede moet te beginnen raak ik steeds depressiever, geen werk , geen geluk meer in mijn huwelijk en mijn gezondheid gaat sterk achteruit.

Telkens blijft zij het mij onder mijn neus duwen. Als ik vertel hoeveel brieven ik schrijf om werk te krijgen bij verjaardagen , dan moet ze nodig vertellen dat ik ook nog andere faforiete bezighedden doe, terwijl het alweer maanden geleden is en daarna nooit meer iets gedaan in die richting.

Ik hoiu zoels veel van haar, maar zij niet van mij.

Ik ben nu 58 en zie dat mijn toekomst er niet meer is, ik probeer alles, maar het heeft geen enkel effect.

Ik zoek alleen nog maar een methode die geen schade verricht bij iemand anders.

Cees van Winden
Datum:
12-03-2006
Naam:
Cees van Winden
Leeftijd:
58
Provincie:
Gelderland

klote leven

ik heb altijd wel aan zelfmoord gedacht vooral als het niet lekker gaat.
Nu heb ik een vriend en dat gaat ook niet lekker maar ik hou zoveel van hem dat ik mezelf gewoon weg schuif en hem alles naar de zin wil maken we hebben nu bijna een hele week ruzie vooral nu zou ik willen dat ik er niet meer was hij kiest telkens weer voor zijn vrienden en zijn ouders ik kom hoe dan ook nooit op de eerste plaats ik zou dat graag willen eens een keertje op nummer 1 staan bij hem maar nee dat zal nooit gebeuren zijn ouders en vrienden zijn alles voor hem wat moet ik hier mij ik zou zo graag er niet meer willen zijn. ik vind het ergens ook heel erg laf om zelfmoord tedoen ik heb mezelf er niet mee maar de mensen die wel echt om mij geven wel.
Datum:
12-03-2006
Naam:
colinda
Leeftijd:
18
Provincie:
Drenthe

iedereen is tegen me,,

Ik wil weg
Datum:
12-03-2006
Naam:
Gebroken
Leeftijd:
14
Provincie:
Zuid-holland

wrom ben ik hier nog,,?

wrom leef ik nog..?
is er dan iemand die om me geeft vaak denk ik van niet ik voel me niks ik denk niks.
elke dag ruzie met me ouder ik weet niet meer wat ik wil ik ben zelfs al zover dat ik afscheids brieven heb geschreven voor als ik er straks niet meer ben .
maar elke keer voel ik mezelf weer te laf om mezelf egt van het leven te beroven ik kan het niet en dat maakt me alleen nog maar bozer,,
nog meer reden om tog een einde te maken aan mij leven hier,,
zou iemand me missen,,,?
Datum:
11-03-2006
Naam:
J.
Leeftijd:
15
Provincie:
Utrecht

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.