Tja waar moet ik beginnen....
Mijn moeder verliet mijn biologische vader nadat hij haar voor de zoveelste keer in elkaar had gemept (en ik er getuige van was). Ze ging tijdelijk bij haar zus inwonen tot ze een man tegen kwam waar ze op slag verliefd op werd. Een aantal maanden later (naar tig aanzoeken) zijn ze getrouwd. Mijn moeder en ik zijn toen geemigeerd naar Nederland. Mijn moeder had niemand in Nederland, haar familie had ze tenslotte achtergelaten. Mijn stiefvader is (naar ik heb vernomen uit verhalen van mijn moeder) na een aantal weken alweer vreemd gegaan (daarbij moet vermeld worden dat hij al drie keer getrouwd was en dat hij eigenlijk nooit meer wilde trouwen totdat hij mijn moeder ontmoette). Mijn moeder was in een nieuw land, een nieuwe en andere cultuur dan zij gewend was en richtte zich volledig op mij (ik was haar een en alles en daarom wilde ze in Nl blijven omdat we het hiet tenslotte een beter leven hadden).
Mijn (stief)vader heeft een tijd in Polen gewerkt waar hij, daar zijn we pas later achtergekomen, een vriendin had die al een zoon had. Zij heeft hem uiteindelijk gedumpt waardoor hij zwaar van slag was maar mijn moeder hem toch nog "stëunde".
Uiteindelijk zijn ze uit elkaar gegaan, met veel pijn en ruzies (zij hield tenslotte van hem omdat hij haar grote liefde was en hij dacht dat zij de perfecte vrouw voor hem was mits zij accepteerde dat hij ook met andere vrouwen naar bed ging).
Ik heb dit leed dus van jongs af aan mogen aanschouwen en meegemaakt hoe radeloos mijn moeder was (dronken wegreed in de auto, mij en mn vader achterlatend met de mededeling dat ze zichzelf dood ging rijden). Om uiteindelijk toch thuis te komen en dat ik haar haar en emmer vasthield wanneer ze in bed moest kotsen.
Toen ik klaar was op de middelbare school ben ik gaan studeren in een andere stad, de keuze was niet geheel onwillekeurig, ik had een vriendje die daar ook ging studeren en ik wilde hem niet loslaten. Een week voordat ik verhuisde dumpte hij mij.
Daarna hebben we een soort "relatie" onderhouden wat meer een sexrelatie was dan een liefdesrelatie, wat me nog meer gefrustreerder maakte dan ik al was.
Toen wilde mijn moeder op vakantie met mij naar Thailand, reden daarvoor was dat mijn (stief)vader een jaar daarvoor daar naartoe geemigreerd was en ze het een goed plan vond om hem op te zoeken. Ik ging (met tegenzin) mee. De laatste week van die vakantie hebben we samen doorgebracht en hebben we veel ruzie gehad maar ook weer bijgelegd waarbij ik dacht dat we een nieuwe start konden maken.
Eenmaal terug in NL was ik te druk met mn studie en liet ik naar mn (stief)vader niks meer weten. Hij heeft mij toen nog gemaild met de vraag of ik nog leefde (redelijk ironisch). Ik was te laks om te reageren.
Tot ik op een avond een telefoontje van mn moeder kreeg dat hij plotseling was overleden.
Ik had geen afscheide genomen, we hadden tenslotte in Thailand onze ruzie b ijgelegd en afgesproken een nieuwe start te maken. Daar was het nu te laat voor.
Daar kwam nog bij dat het "vriendje" van mij (hij zag het als sex en ik als verliefdheid) mij dat jaar zwanger had gemaakt en ik de embryo heb laten weghalen omdat ik wist dat een kind in deze situatie nooit gelukkig en onbezorgd zou kunnen opgroeien.
Daarna heb ik nog twee relaties gehad, een die mij van de vorige "afhielp" ik was tenslotte te zwak om zelf afscheid te nemen. De ander was op en top verliefd terwijl ik wist dat hij ook zijn eigen problemen had.(bindingsangst en oorlogstrauma)
Die relatie is na anderhalf jaar verbroken...ik was nog op en top verliefd, hij niet. Maar we waren allebei zo eenzaam dat we elkaar niet los konden laten. We bleven dagelijks contact houden.
Naar aanleiding van de break up kreeg ik paniekaanvallen en kreeg medicijnen van de huisarts. Ik heb ze opgespaard en heb mijn eerste zelfmoord poging in de keuken van mijn (ex)vriend gedaan. Ik had te weinig geslikt en kwam er redelijk goed vanaf.
Ik ging in therapie en mijn therapeute verwees mij bijna direct door naar een therapeutisch centrum. Dat is nu 8 mnd geleden en ik heb net bericht gehad dat ik over minimaal drie maanden terecht kan.
Toen ik die mededeling kreeg sloeg ik weer door en heb de pillen, die ik had opgespaard, geslikt. Helaas kwam mijn ex langs en heeft de huisarts gebeld die een ambulance heeft laten aanrukken.
Jammergenoeg heb ik te weinig geslikt, jammergenoeg is mijn ex langs gekomen en heeft de resterende medicijnen weggegooit. Ik wou dat ik meer had geslikt.
Ik heb me nog nooit zo leeg gevoeld als nu. En wat het nog erger maakt is, is dat ik andere mensen er pijn mee doe. Mijn ex heeft afstand genomen (hij is de enige op wie ik nog vertrouwde) en ik zit elke dag alleen thuis. En nou maar wachten tot ik over drie maanden wordt opgenomen.
Ik ben zelf zo diepgezonken dat ik in de prullenbak de weggegooide medicijnen heb gezocht, zonder resultaat.
Ik vooel me zo leeg, zie het nu (al lang) niet meer in om te leven. het enige wat ik nu wil is, verlost worden.
Ik ben blij dat ik dit kwijt kon zonder dat ik mijn gelieden pijn doen......
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.