Help me...
Mijn leven begon als een astmapatiënt. Toen was ik 1-3 jaar oud. Ik begon dus eigenlijk al een leven dat ik niet wilde. Ik ben nu 14. Ik heb verschillende fasen achter de rug waar ik liever niet aan wil denken.
Ik heb zojuist ook te horen gekregen dat ik pityriaris rosea (soort van uitslag) heb dat ik voor ruim 2 maanden houd en dat komt heeeel slecht uit. Ik heb juist nú een afscheidsfeest van een klasgenoot. En raad het eens; we gaan zwemmen....
Ik kan dus niet mee gaan zwemmen of iedereen lacht me grandioos uit.
Ik ben niet lelijk ofzo, ik ben gewoon normaal. Toch heb ik te horen gekregen dat ik dus ook een beugel moet en een bril. Ik probeer dit zo veel mogelijk uit te stellen, vooral de beugel. Ik weet dat als ik de beugel krijg, dat ik dan écht zelfmoordneigingen ga krijgen. Ik weet serieus niet meer wat ik moet doen. Ik heb een normaal leven, met superaardige ouders en broertje :D
Toch voel ik me op school buitengesloten. Ik dacht dat een jongen waarmee ik bevriend mee wilde raken me ook echt aardig vond, maar nu begin ik daaraan te twijfelen. Ik weet bijna zeker dat hij me gebruikt om goede cijfers te halen.
Ik zit ook nog eens midden in de toetsweek... dat helpt niet écht zeg maar.
Ik weet ook niet wat ik moet doen met het feit dat ik toch aardig wat littekens heb... en nog zal krijgen door mijn puistjes op mijn gezicht.
Van binnen doet álles pijn, alles wat ik ook maar kan zien. Niet alleen mentaal, maar ook physiek voel ik me de laatste tijd niet meer zo goed. Ik denk dat het fijn zou zijn als ik ervan af ben... van dit leven af... weg van de roddels op school... weg van alle pijn.
Eigenlijk is school de énige plek waar ik me 'echt' goed voel. Hier doe ik aardig tegen iedereen en ben ik 'gelukkig'. Toch begint dat gevoel te verminderen. Vrienden laten mij een beetje stikken en ik heb het gevoel dat ik daar de oorzaak van ben.
Het enige wat mijn mogelijke zm-poging kan wegnemen is iemand die naar me luistert. NIET een psycholoog, maar iemand die gewoon luistert naar wat ik heb meegemaakt / ga meemaken. Iemand waarbij ik kan uithuilen, de iemand die ik nog nooit heb gehad.
Ik weet dat ik een goede toekomst ga hebben. Ik weet dat ik móét volhouden, maar gaat dat lukken? Op dit moment zou ik denken van niet.
De zomervakantie komt eraan. Weer een vakantie met alléén mijn familie... geen vrienden...geen niets...
Ik dacht eerst dat mijn vrienden mij mochten, maar toen begon men groepjes te vormen en ik wilde niet zo'n 'meeloper' worden dus ik ben er op de één of andere manier 'uitgestapt'.
Ik heb pijn, zeker sinds het feit dat ik dacht dat één van mijn vrienden een vriend was... hij vroeg me zelfs of hij een keer langs mocht komen! Die kans heb ik niet benut en dat zal de grootste fout zijn van mijn hele leven. Nu is hij met een ander groepje aan het optrekken.
Hij is gelukkig, terwijl ik 's avonds elke dag huilend in mijn bed stap, hopend op een hartstilstand of iets dergelijks.
Help me...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.